Met een groot ongeluk is het nakaarten al snel begonnen. Niemand weet hoeveel mensen zich door dat lullige tunneltje gewurmd hebben om naar de Love Parade te komen. Rainer Schaller, de organisator, heeft om te beginnen al uit te leggen dat hij niet wist hoeveel mensen er waren. Op de beruchte zaterdagochtend sprak hij van 1,4 miljoen bezoekers. Na de ramp claimde hij dat het terrein tussen de 250 en 500 duizend mensen kon bevatten. Er werd gerekend op 1 miljoen mensen. Zou hij geweten (kunnen) hebben dat het terrein niet berekend was op een dergelijk massaal feest?

• Tweet

Wie het boek ‘Mogelijkheid van een eiland’ (2005) van de bejubelde Franse schrijver Michel Houellebecq verfilmt, riskeert een slechte reputatie. Het zou de schijn van een pornofilm hebben, want ik ken maar weinig literaire boeken waarin zoveel pagina’s geweid worden aan de Daad en alle variaties daarop. En toch is het geen pornografisch werk, want Houellebecq’s pornografie windt eigenlijk alleen maar op, wanneer het gebeurt in het licht van de liefde tussen twee mensen. De orgies en wilde vrijages op trendy partijtjes roepen eerder een triest beeld op. Een boek dat iedere jongere manager gelezen moet hebben. Want Houellebecq is natuurlijk meer dan een beschrijver van seksuele uitbarstingen. In zijn werk staat de cultuurkritiek centraal. Kritiek op onze cultuur wel te verstaan. In ‘Mogelijkheid van een eiland’ vermengt hij de onderliggende stromen van onze tijd tot een apocalyptisch paneel.

• Tweet

Een financieel directeur die een maffiafeest organiseert in plaats van de traditionele bijeenkomst met deftige uitnodigingen. Een boekhouder die creatief is. Associatief, maar toch ook een logische denker. Een moeder die het vertikt om meer dan één kind per dag aan te kleden, waardoor één van de andere drie wel eens zonder sokken op school komt.  Een dynamische flapuit die uiterst bedachtzaam en voorzichtig kan zijn als het om geldzaken gaat.  En dat alles in één persoon.  Wat kunnen we nog meer zeggen van Maartje Bouvy, CFO van Royal Haskoning?

• Tweet

Lees het volgende fragment over consultants eens uit het boek ‘De bloemencoalitie’ dat ik momenteel schrijf. De hoofdpersoon is de consultant David. Ik ben benieuwd hoe jullie reactie op hem is. ‘Ik liep op mijn veiligheidsschoenen over de ‘vloer’ en dat was mijn wereld. Oh ja, ik zat graag met de CEO’s van deze wereld over beleid te praten, en met hun managers over de praktische implementatie ervan, maar het liefst liep ik in het proces, op de plek waar het beleid gedaan moest worden.

• Tweet

Fantastisch boek, ‘De laatste manager’ van Ben Kuiken. Het zal managers aansporen om na te denken over een belangrijke vraag: wat is eigenlijk mijn meerwaarde? Is het salaris dat ik verdien eigenlijk wel terecht? Dit zijn belangrijke vragen. Kuiken tendeert in zijn zeer lezenswaardige werk een beetje naar een zakenwereld zonder managers. Ik vind dat idee op zichzelf het doordenken waard maar ben in de jaren negentig wijzer geworden. Toen was de zelfsturende organisatie populair.  (Op de Twitter-account ‘Goeroetweets’ een paar opmerkingen over Charles Handy en maatschappelijk verantwoord ondernemen.)

• Tweet

De discussie is door Ben Kuiken weer nieuw leven ingeblazen. Kan een organisatie zonder managers? Moeten er eigenlijk wel managers zijn of lopen ze meer in de weg, en kapen ze geld weg dat niet voor hen maar voor de medewerkers bestemd is? Ja, roept het merendeel van de mensen in koor, want die zijn geen manager. Natuurlijk willen die van die managers af.  Dan kunnen ze lekker hun eigen tijd indelen, komen en gaan wanneer ze willen en is er geen controle op de kwaliteit van hun werk. Bovendien hoeven ze zich dan niet jaloers te voelen op collega’s die carriere maken. Ze kunnen ‘lekker met hun eigen cluppie’ aan het werk. Om zich verder niet al te veel met het resultaat bezig te houden. (Bert Overbeek twittert op ‘ Goeroetweets’)

• Tweet

Vandaag werd ik geciteerd in de Telegraaf. Gisteren werd ik gebeld door de krant met de vraag of ik Van Marwijk een rolmodel vond voor de huidige manager. Nee, luidt mijn antwoord. Ik vergelijk Van Marwijk met van Basten, en stel dan vast dat het spel onder de laatste frivoler was dan onder de eerste.

• Tweet

Bij een middelgroot bedrijf in het zuiden van het land zijn de werktijden in principe van 8:30 tot 17:00 uur. Het bedrijf heeft een aantal consultants in dienst, die regelmatig klanten bezoeken. John is zo’n consultant. Ambitieus, hardwerkend en flexibel. John woont op een half uurtje rijden van het bedrijf. Om 8 uur moet hij dus in de auto stappen, om op tijd te beginnen. Als hij een klant bezoekt, vertrekt hij soms iets eerder.

Op een dag wordt John aangesproken door zijn leidinggevende Victor. Het is Victor opgevallen dat John vaak pas om 10 uur de eerste afspraak bij een klant heeft. Dat is dus anderhalf uur te laat! Om half 9 begint immers de werkdag.

• Tweet

Is cynisme gewoon een gewoon goed gevoel voor humor? Of is er zoiets als humor die de grens overschrijdt? In een land waar Nico Dijkshoorn de goeroe is en waar Hans Teeuwen en Theo Maassen met zo grof mogelijke teksten mensen aan het lachen probeerden te krijgen, durf je die vraag niet zomaar op te werpen. Ik doe het vandaag wel en dat komt door Michel Houellebecq.

• Tweet

Nederland moet dus tegen Spanje. De vraag is: zijn wij bestand tegen het snelle en flitsende combinatiespel van de Europese kampioen? En de andere vraag is: kunnen wij onze dramatische inzakmomenten bedwingen? Ik heb eens zitten kijken tegen Uruguay in de fase waarin het verkeerd ging. Waaraan ligt zoiets nu? Welnu, passes komen niet aan, er wordt niet gejaagd en er wordt slordig omgesprongen met balbezit. Met andere woorden: niets lukt. En dat is gek, dat er zelfs niet iets lukt op die momenten.

• Tweet