Vorig jaar verscheen Roaring the gospel van een James Yorkston. Muziek voor managers die in hectische omgevingen zitten. Ik hoorde de plaat vanavond bij mijn platenzaak toen ik op zoek was naar Stravinsky, die natuurlijk weer nergens te vinden was. De klassieke muziekbranche is genadeloos ingestort; het publiek hoort liever hapklare brokken, songs met coupletjes en een refreintje, minuutje of drie, vier. Goed, niet over zeuren. Het leven is vol van verandering. En soms erg goede veranderingen. James Yorkston bijvoorbeeld. Managers die houden van wegdwalende gedachten bij een vuurkorfje, als afwisseling van het rusteloze werkleven, moeten het ding onmiddellijk aanschaffen. Rustieke ballades worden afgewisseld met melodieuze nummers. En dan die dromerige stem. Yorkstons stem gaat van Kinkszanger Ray Davies naar Lloyd Cole van the Commotions en via Lou Reed in de dagen van Perfect day naar Nick Drake. En daarmee zijn we er nog niet. In het zeer romantische Song to the siren gaan onze gedachten stiekem terug naar een trio uit de 60’s waar niemand het meer over heeft: the Incredible String Band. En zo blijf je maar genieten en vergelijken terwijl je ogen vol lopen en het vuur in de korf verwaterd en ginds, ginds klinken de stemmen van de mensen die je liefhebben. Kopen, die gozer dus.
Tags: Lifestyle & Kunst
