Op de financiële afdeling eet een boekhouder veel chocola. Hij legt in de kast tussen de dossiers altijd een voorraadje aan van repen. Ook liggen er koeken. Hij is niet zelfzuchtig, want hij trakteert kwistig in het rond. ‘Ik leef maar één keer, hoor’ zegt de man, die Ronald heet. ‘Ja en hopelijk niet te lang’ reageert één van de collega’s een keer hardop geïrriteerd. Wat is er aan de hand?
De irritatie van Marian, want zo heet de collega, valt de hele afdeling (12 mensen) op, en er valt een stilte, vooral als Marian opstaat en de kamer uitloopt, die ze met een slaande deur verlaat. Ronald trekt een wenkbrauw op en grapt dat ze ‘zeker ongesteld’ is. Collega’s maken hem duidelijk dat het even niet de tijd voor grapjes is.
Als Marian terugkomt is het duidelijk dat ze zich heeft hersteld. Ze gaat zitten en gaat zwijgend aan het werk. Ronald gaat naar haar toe om het goed te maken. Hij is geen geweldige communicator.
‘Ben je uit je doen dat je net zo boos deed? Gaat er thuis iets niet lekker?’
Dan explodeert Marian. Ze gaat tekeer en maakt hem uit voor alles wat mooi en lelijk is. Ronald haalt zijn schouders op en zegt dat hij vindt dat ze zich aanstelt. Anneke, een vriendin van Marian, loopt naar Ronald en zegt dat Marian gelijk heeft.
‘Je laat wikkels tussen de dossiers liggen, overal liggen kruimels en op je toetsenbord zitten allemaal vetvlekken. Daar heeft zij last van. En zij niet alleen?’
Nu wordt Ronald boos.
‘Moet jij soms op mijn toetsenbord werken? En wat doen jullie tussen mijn dossiers? Let alsjeblieft op jezelf. Jullie zitten je hier openlijk op te maken. Laatst zat mevrouw daar (bedoeld is Marian) haar nagels te harsen.’
Een dag later hoort de manager het verhaal. Wat vindt de lezer dat hij moet doen?
3 Reacties
Het is duidelijk dat er geen normregels zijn op de afdeling. Hierdoor kunnen mensen hun eigen hebbelijkheden op de werkplek doen. Het is aan de manager om met de mensen om tafel te gaan. Zorgen dat de irritaties over en weer verdwijnen en hij/zij moet normregels afspreken/introduceren en hier controle op uitoefenen. Duidelijkheid is een belangrijk punt in de samenwerking binnen een team.
Alle partijen in het conflict hebben hun kleine irritaties opgespaard tot het laatste moment. ‘Zegeltjes plakken’ heet dat: elke keer als je je ergert, plak je een zegeltje in je boekje en als het boekje vol is, verras je de nietsvermoedende ‘dader’ met een woedeuitbarsting.
Hier kun je spelregels over afspreken, het is namelijk belangrijk bij wie de verantwoordelijkheid voor het probleem ligt. Zolang iemand zich stilletjes ergert, is het puur en alleen zijn/haar probleem, zodra hij erover roddelt, is het het probleem van de groep. Pas als hij of de groep de veroorzaker inlicht over de ergernissen, heeft hij/zij de kans er iets aan te doen en heeft daarmee verantwoordelijkheid. Spreek ook af dat hints niet tellen, want niet iedereen vangt hints op.
Aanvullend kun je afspraken maken over de rol van de groep wanneer iemand gaat klagen over zijn/haar ergernissen. Het hangt van de specifieke groepscultuur af wat dan goede afspraken zijn.
Vervolgens is het belangrijk hoe de ‘dader’ ingelicht wordt want die weet nog van niets. Tips hiervoor vind je als je googelt op ‘feedback geven’.
Beide partijen vragen om aan het werk te gaan, want blijkbaar hebben ze tijd over om zich aan zulke kleine dingen te ergeren. En als je je ergens aan stoort omdat het je bijvoorbeeld belemmert in de uitvoering van je werkzaamheden, zeg dat dan direct en laat het niet tot zo’n emotionele uitbarsting komen.