Er is veel veranderd op communicatiegebied. Op straat zie ik veel lopende mensen met een oortje in tegen zichzelf (denk ik dan) praten. In het café zit de helft van de klandizie te sms’en en te bellen, op mijn verjaardag zingen mijn vrienden mij via de video op mijn mobiel toe. Ik ben altijd en overal bereikbaar en te zien. En dat verwacht men ook. Zeer beklemmend.
De communicatie gaat razendsnel. Als ik volhoud dat ik na 7-en en in het weekend niet bereikbaar ben, mis ik teveel en sta ik buitenspel. MT-collega in het buitenland, wil even snel ruggespraak. Als ik er niet ben, regelt ie het met een ander. We werken steeds meer wanneer het ons uitkomt, op de laptop in het park, inbellen bij een HotSpot. Het is domweg bizar om in het weekend niet bereikbaar te zijn. We hangen van boven tot onder vol met communicatiemiddelen, in de auto, om onze nek, aan de broek-/rokband. Het wordt zeker niet meer minder, het wordt alleen nog maar meer. Wanneer mogen we nog ‘dicht’?
4 Reacties
Ik las dat er mobiele telefoonhokjes gaan komen in de cafe,s en andere openbare gelegenheden. Hier en nu leven zal steeds lastiger worden.
En dan moeten wij als Arbo-managers ons – op basis van een resultaten van een RIE of PAGO – druk maken over de vraag “hoe kunnen we de werkdruk verminderen”??
Wanneer we ‘dicht’ mogen? Zodra we dat zelf kiezen natuurlijk. Veel gedrag wordt ons opgedrongen, zoals altijd beschikbaar moeten zijn. Het is aan ieder daar zelf een keuze in te maken, en daaraan vast te houden. We worden bang iets te missen, of niet als goede collega beschouwd te worden, of carrierekansen mis te lopen, als we niet altijd bschikbaar zijn. Onzin! We gaan erin mee, en wat kost dat ons? En ons priveleven?
Wees zelf de baas in je leven. Klinkt sinpel, is niet altijd makkelijk, maar op den duur heb je wel meer bevrediging, rust, helderheid etc.
Uit het hart gegrepen, Marjan. Ik heb er weer van genoten.