Het is voor veel organisaties een goed jaar geweest. Er is geld over, er kan nog wat extra’s vanaf. Dat betekent voor de medewerkers een leuk extraatje. Niet zozeer vanwege verdienste, maar omdat het kan. En daar zit hem nou net de kneep.
Als we een jaar zo goed gedraaid hebben, kijken we niet op een stuiver meer of minder. Ineens hoor je het en lees je het op warme bijsluiters bij presentjes: “Jullie, onze medewerkers, zijn ons grootste kapitaal, jullie hebben het verdiend! We zijn trots op jullie, we zijn blij met jullie, en dat willen we laten merken.??? Er wordt een leuke middag georganiseerd, de Kerstlunch is extra voedzaam dit jaar en de versiering knippert uitbundig. Er wordt nog een bureau gecontracteerd om een stevige workshop te verzorgen over onderwerpen die nog ergens op een lijstje stonden, gevolgd door weer een gezellige borrel. Als verrassing een leuke envelop voor iedereen met een bon voor een weekendje weg.
Vaak komt deze materiele schouderklop nogal uit de lucht vallen: de kracht ervan hing natuurlijk af van de hoogte van de financiële meevaller. Dat geeft diezelfde schouderklop, hoe leuk ook, soms ook een wat wrange bijsmaak. Hij verliest een deel van zijn bedoelde betekenis.
Hoe laten jullie, als jonge bazen, je waardering blijken aan je medewerkers rond deze feestelijke dagen?
