Degenen die inhoudelijk gericht zijn, op het oplossen van de issue voorhanden of het implementeren van de gewenste verandering, zich sterk inlevend in de behoefte van de organisatie waarin zij acteren enerzijds. Deze groep heeft gekozen voor het externe adviesvak, om te kunnen focussen op de materie, vanuit liefde voor het adviesvak. Vraagt een organisatie iets, dat onduidelijk is, of dat mogelijk niet de meest optimale oplossing voor het onderhanden zijnde vraagstuk is, dan wordt dat eerst uitgedokterd, voor het project van start gaat, eventueel zelfs niet onder begeleiding van de externe, omdat deze de gekozen aanpak niet haalbaar acht.

En degenen die op het binnenhalen van de klus, en het schrijven van facturen gericht zijn anderzijds. Niet per definitie onkundig, er zitten zeer ervaren en kundige personen tussen, maar de focus is eigenbelang. Hierbij is het risico groot, dat wel gedaan wordt wat wordt gevraagd, maar het advies toch niet overeenkomstig het belang van het bedrijf kan zijn. Een overbekende: doen wat de klant vraagt, niet wat hij nodig heeft. Waardoor lange projectduren en uitloop in budget wordt gerechtvaardigd door ‘veranderende specificaties door de opdrachtgever’. Niet helemaal fout, maar ook niet helemaal netjes.

Maar, dit vind je bij interne managers terug. De groep die uit liefde voor het vak mensen begeleidt en helpt zichzelf te ontwikkelen, die de doelstellingen van directie vertaald in vragen aan medewerkers hoe deze doelstellingen het beste te behalen en vervolgens de scope te blijven sturen, naar boven en beneden. En de groep die gericht op status de hogere positie, toevallig manager genaamd, aanvaart, voor een mooi huis en een goed aanzien bij de buren. Hoe groter de laatste groep, hoe groter de behoefte aan goed advies, die door externen kan worden geleverd. Uit de eerste categorie dan wel natuurlijk.