Er is een groot bedrijf in Nederland dat aantrekkelijk wil zijn voor jonge managers. Het heeft een MD-traject ontwikkeld voor high potentials. Om tot de groep uitverkorenen te kunnen behoren, moeten de potentials eerst een zware selectieprocedure door. Op zichzelf een aardig idee, maar wat er dan gebeurt…
Er is een groot bedrijf in Nederland dat aantrekkelijk wil zijn voor jonge managers. Het heeft een MD-traject ontwikkeld voor high potentials. Om tot de groep uitverkorenen te kunnen behoren, moeten de potentials eerst een zware selectieprocedure door.
Uiteindelijk blijft er zo’n 20% over. Die mogen het traject in. De anderen zijn teleurgesteld, maar de meesten zijn sportief: het is all in the game om te verliezen. Het bedrijf doet vervolgens iets delicaats. Het publiceert een interne lijst met jonge medewerkers; waarom is niet duidelijk. De foto’s van de potentials worden in kleur afgedrukt, de niet-potentials in zwart-wit.
Wordt er wel nagedacht in organisaties? Een beetje gereflecteerd op zijn tijd? Of zitten we zo diep in de hectiek dat we dit soort stompzinnige en schofferende acties niet eens meer doorhebben?
Dag Bert,
Je voorbeeld verhaal klinkt inderdaad als een botte praktijk.
Toch moet ‘er over nagedacht’ zijn, want kleurenfoto’s zwart-wit maken kost tijd = geld, niet waar?
Ik speel even AvdD:
Wat is de boodschap van dit bedrijf aan ‘potentials’? Mogelijkheden:
a. Als toekomstig leider moet je bij ons DURVEN blootstellen aan ‘falen’. No guts, no glory.
b. Wie, getriggerd door een zwart-wit foto, zichzelf afgestraft meent te weten, neemt vanzelf de exit.
c. Wie, getriggerd door een zwart-wit foto, zichzelf niet laat kennen en doorgaat, komt er met meer glorie boven op.