´Worden mensen betaald voor intriges, complotten en ge-o-h? Managers moeten hun medewerkers duidelijk maken dat de productiviteit, en dus de onderneming, lijdt onder hun gedrag. Mensen moeten zelf zo verantwoordelijk zijn om dit soort zaken op te lossen. Mocht het niet lukken, dan komt de manager pas kijken.´ Zo reageerde iemand op een conflictsituatie in een bedrijf.
´Worden mensen betaald voor intriges, complotten en ge-o-h? Managers moeten hun medewerkers duidelijk maken dat de productiviteit, en dus de onderneming, lijdt onder hun gedrag. Mensen moeten zelf zo verantwoordelijk zijn om dit soort zaken op te lossen. Mocht het niet lukken, dan komt de manager pas kijken.´ Zo reageerde iemand op een conflictsituatie in een bedrijf.
Ik mailde op verzoek een reactie: ´De schrijver formuleert een norm. Managers moeten, mensen moeten, zijn ze nu helemaal gek geworden met hun ge-OH! Hij formuleert hoe het moet, hoe het eigenlijk moet. Maar vaak blijken betrokkenen dat ook wel te vinden. Ze zijn echter terecht gekomen in een gevecht en dat buig je niet even om, door als een strenge papa of mama met opgeheven vinger te vertellen hoe dingen moeten en niet moeten.
Overigens komt dit natuurlijk vaker voor. Remmerswaal beschrijft in zijn handboek groepsdynamica de verschillende fases waar een groep doorheen gaat. Een daarvan is de machtsfase. In die machtsfase ontstaat een dominantiestrijd tussen verschillende partijen. Als die niet goed begeleid wordt, kan het lelijk misgaan.
De situationele managementstijl die bij een machtstrijd past is de zogenaamde overtuigende machtsstijl, een combinatie eigenlijk van alle stijlen behalve de delegerende. De manager moet dan zowel tussen de mensen als boven de partijen kunnen staan. Hij moet de kunst verstaan om richting te geven en ruimte te kunnen maken om dingen uit te praten. Omdat die combinatie moeilijk in een persoon te vinden wordt vaak een beroep gedaan op trainers, coaches of mediators.´
Zou de lezer ook zoiets gemaild hebben?
