Schrijvers verdienen weinig: ‘Doe mij effe zo’n boekie’

Altijd wanneer een boek van mij wordt uitgegeven, zijn er wel een of twee mensen in mijn netwerk die er van uitgaan dat ik ze mijn boek wel zal geven. Nu ben ik daar nooit beroerd in, maar ik heb het niet zo met de houding ‘Doe mij ook even zo’n boekie’. Om te beginnen zijn die ‘boekies’ bij iedere schrijver het gevolg van hard werken. Van vele uren ploeteren, van informatie verzamelen, van 3x herschrijven, van schrappen en vooral ook van onderscheidend zijn.

Plan wat chaos in!

Veranderingen moet je plannen. Prima, het is niet anders. Geen punt. Maar in een veranderingstraject zit meestal een ‘chaotische’ fase; een fase waarin het bestaande patroon wordt losgelaten en het nieuwe wordt geïmplementeerd. Je kunt veel plannen, veel is ‘lineair’, dit moment gedraagt zich non-lineair, dat wil zeggen: zit vol met eigenschappen die niet eigen zijn aan het systeem waarbinnen de verandering plaatsvindt. Dit is complex gezegd, maar het is ook complex.

Boek van de week

Opleidingen

Bekijk alle opleidingen

Je beperking is je kwaliteit

Mijn kwaliteit is ook mijn beperking. Dat geldt voor velen, maar dus ook voor mij. De kwaliteit is dat ik goed kan schakelen tussen verschillende niveaus. Ook op dit moment heb ik trainees en coachees (afschuwelijk woord) vanaf het niveau monteurs tot algemene besturen en directies. Ik spreek de taal van veel doelgroepen. Dat heb ik me over een lange periode en met de nodige moeite eigen gemaakt. De beperking is dat je zo laagdrempelig wordt, dat klanten je er op attenderen dat je af en toe geen gedrag vertoont dat bij je status past.

Vacatures

QA/RA Manager (Leek)

Will you inspire and lead a growing team of QA and RA professionals in our locations supporting the growth and the transition of our company? Bekijk alle vacatures

Advertorial

Welke beleggingskosten brengt uw bank in rekening

Voor u bij een bank gaat beleggen, is het goed dat u weet hoe ze te werk gaan. Lees het rapport waar de banken bang zijn Lees verder

Kijk positief naar nieuwe technologie!

We rennen te hard. Onze samenleving staat stijf van de informatie, waar we niets mee kunnen maar wel op reageren. Steeds is er iets dat moet worden gedaan. En dan is er nog de telefoon. En de computer. Er komt geen einde aan verwerken, verwerken, verwerken. En daarbij laten we onze vrije tijd oppeuzelen door amusement. Er moet van alles. Constant. Zelfs onze reizen zijn drukke bezigheden. Het gaat maar door. Wie media en sommige schrijvers leest, krijgt het idee dat dit leven een grote ellende is. Waar je volledig door wordt opgeslokt. En waartegen geen probaat middel bestaat.

Integriteit in organisaties vereist morele moed

Sterke organisaties onderscheiden zich door een open organisatiecultuur waar problemen en dilemma’s bespreekbaar zijn zonder dat *werknemers daarop afgerekend worden. Fouten maken mag. Sterker nog, door fouten en blunders openlijk te bespreken leert de organisatie is de gedachte.

Toch is in veel organisaties een gebrek aan integriteit schering en inslag. Bonnetjesaffaires, afspraak is geen afspraak, informatie bewust lekken of achter houden en zaken achter de schermen weer gladstrijken. Want het ergste dat er kan gebeuren is wanneer ‘het’ bekend wordt. Dat de organisatie of de persoon in kwestie averij oploopt en ‘het’ in de media komt.

Borderline times of gewoon een verouderd stress systeem?

Er verschijnen op dit moment regelmatig boeken van psychiaters. En ze verkopen goed. Twee springen er uit en kennen een grote populariteit. De Vlaamse psychiater Dirk de Wachter en de Nederlandse psychiater Witte Hoogendijk. Beide richten zich op de moderne tijd. De Wachter schrijft over de reactie van de menselijke psyche op de moderne tijd; Hogendijk geeft een uitgebreide verhandeling over ons stress-systeem, met behulp van de Volkskrant-journaliste Wilma de Rek.

De Wachter vindt dat we van het pad af zijn. Sociale media geven ons de indruk dat we heel veel vrienden hebben, maar in werkelijkheid zijn dat oppervlakkige contacten. We hebben geen moment rust meer, en dat is niet goed voor de mens. Kinderen mogen zich niet meer vervelen, en we hebben grote hechtingsproblemen in onze samenleving. De persoonlijke ontwikkeling heeft er toe geleid, dat we individualisten zijn geworden, en de buitensporige hoeveelheid informatie die over ons wordt uitgestort leidt tot allerlei angsten en problemen.

Coaches: Diploma of passie?

Coaches, trainers en mediators wapperen vaak met hun opleiding en diploma. Maar is het niet veel belangrijker dat ze hun werk doen vanuit liefde voor ontwikkeling en mensen? Sommige collega’s (gelukkig niet alle) vergeten door hun routine vaak dat mensen mensen zijn, en behandelen ze alsof het ‘dingen’ zijn die even in het keurslijf van hun modelletje moeten worden geperst. Maar mensen zijn geen logo’s die je een t shirt in strijkt. Liefde voor de mens en zijn ontwikkeling, daar gaat het om bij coachen en trainen! Graag reacties.

Visie en missie…loze woorden?

Visie en missie. Twee woorden die je vaak hoort noemen in organisaties. En dan vaak in kritische zin. Ze ontbreken, volgens de lagen onder de top. En wat blijkt? Op de site van de organisatie staat de visie en missie gewoon beschreven. Maar kennelijk is het niet in de organisatie doorgedrongen. Iemand heeft ze niet goed overgebracht. Of iemand heeft niet goed geluisterd. Of allebei.

Oud en jong in organisaties: de ideale mix?

Hoe optimaliseer je de samenwerking tussen oud en jong? Een prangende vraag, merk ik in organisaties. Jongeren vinden ouderen vaak maar traag, en een beetje opscheppen met hun ervaring. Ouderen vinden dat jongeren juist te snel willen, door ambitie zijn ze meer met zichzelf dan met de organisatie bezig en ze hebben niet altijd het juiste gevoel voor kwaliteit. En zo blijven we de generaties x, y en z maar als tegenstellingen zien. Ik wil daar vanaf.

Allergie voor een collega?

Wat als je met een collega totaal niet door de deur kan? Dat je de allergie voor die persoon uit je poriën voelt ademen, en alleen al bij zijn binnenkomst een gevoel van aversie hebt, terwijl je dat verder nooit hebt en alleen bij die persoon? En stel dat hij ook nog gewaardeerd wordt door andere collega’s, die schijnbaar van alles kunnen vinden in die persoon wat leuk is. Wat doe je dan?