Jonge bazen

Op 16 september zal JB-hoofdredacteur Bert Overbeek één van de uitverkoren coaches zijn die meewerkt aan een NOBCO-conferentie op Nijenrode.  Hij zal het er hebben over de omgang met lastige opdrachtgevers, en het wordt een levendige interactieve drie kwartier. De NOBCO is de beroepsgroep voor coaches, en het aardige is dat Bert altijd erg kritisch is geweest over ze, maar dat hij toch uitgenodigd werd om een workshop te doen. Overigens schreef hij eerder al eens een artikel in het blad ‘Tijdschrift voor Coaching’. Lees verder…

Moeten alle managers weg? Kunnen medewerkers het zelf? Op onze twitteraccount ‘Goeroetweets’ ga ik vandaag in op een opmerking van Ben Kuiken: ‘Lees in Nol Groot, Zelforganisatie en leiderschap. Zijn stelling: managers hebben nauwelijks invloed op groepen werknemers en hun gedrag’ Ik heb respect voor Kuiken, maar ben het niet met hem eens. Lees in deze posting mijn reacties. Ik zal de tweets één voor één weergeven. Lees verder…

De rust rondom het huis lijkt niet van deze tijd. Wie door de ramen naar buiten kijkt, zou daar onder het loof zomaar een vrouw kunnen waarnemen,  in de kussens op een houten bank aan de vijver, verdiept in de poëzie van Emily Dickinson. Twee honden aan haar voeten. We lijken terug in de 19^e eeuw. Maar we noteren juli 2010. En de schijn bedriegt. ‘Ik ben niet van het verleden, ik wil vooruit.’ En zo staat Pamela Boumeester, ex-directeur van NS Reizigers en NS Poort, ook bekend. Bert Overbeek interviewde haar. Lees verder…

In Scandinavische landen is een minderheidskabinet meer regel dan uitzondering, de vergelijking met de Nederlandse situatie gaat echter niet zomaar mank: die loopt op een landmijn en hinkelt verder met één been.
In Denemarken steunt sinds 2001 de Deense Volkspartij (DV) een centrumrechtse minderheidsregering. De DV neemt standpunten in die op gebied van immigratie, islam, integratie en (ouderen)zorg vergelijkbaar zijn met de PVV. Sinds een slordige veertig jaar heeft het daar zijn bestaansrecht bewezen. Voorstanders van een een-tweetje VVD-CDA met de PVV als lachende derde wijzen daar op. Lees verder…

Met een groot ongeluk is het nakaarten al snel begonnen. Niemand weet hoeveel mensen zich door dat lullige tunneltje gewurmd hebben om naar de Love Parade te komen. Rainer Schaller, de organisator, heeft om te beginnen al uit te leggen dat hij niet wist hoeveel mensen er waren. Op de beruchte zaterdagochtend sprak hij van 1,4 miljoen bezoekers. Na de ramp claimde hij dat het terrein tussen de 250 en 500 duizend mensen kon bevatten. Er werd gerekend op 1 miljoen mensen. Zou hij geweten (kunnen) hebben dat het terrein niet berekend was op een dergelijk massaal feest? Lees verder…

Wie het boek ‘Mogelijkheid van een eiland’ (2005) van de bejubelde Franse schrijver Michel Houellebecq verfilmt, riskeert een slechte reputatie. Het zou de schijn van een pornofilm hebben, want ik ken maar weinig literaire boeken waarin zoveel pagina’s geweid worden aan de Daad en alle variaties daarop. En toch is het geen pornografisch werk, want Houellebecq’s pornografie windt eigenlijk alleen maar op, wanneer het gebeurt in het licht van de liefde tussen twee mensen. De orgies en wilde vrijages op trendy partijtjes roepen eerder een triest beeld op. Een boek dat iedere jongere manager gelezen moet hebben. Want Houellebecq is natuurlijk meer dan een beschrijver van seksuele uitbarstingen. In zijn werk staat de cultuurkritiek centraal. Kritiek op onze cultuur wel te verstaan. In ‘Mogelijkheid van een eiland’ vermengt hij de onderliggende stromen van onze tijd tot een apocalyptisch paneel. Lees verder…

Een financieel directeur die een maffiafeest organiseert in plaats van de traditionele bijeenkomst met deftige uitnodigingen. Een boekhouder die creatief is. Associatief, maar toch ook een logische denker. Een moeder die het vertikt om meer dan één kind per dag aan te kleden, waardoor één van de andere drie wel eens zonder sokken op school komt.  Een dynamische flapuit die uiterst bedachtzaam en voorzichtig kan zijn als het om geldzaken gaat.  En dat alles in één persoon.  Wat kunnen we nog meer zeggen van Maartje Bouvy, CFO van Royal Haskoning? Lees verder…

Lees het volgende fragment over consultants eens uit het boek ‘De bloemencoalitie’ dat ik momenteel schrijf. De hoofdpersoon is de consultant David. Ik ben benieuwd hoe jullie reactie op hem is. ‘Ik liep op mijn veiligheidsschoenen over de ‘vloer’ en dat was mijn wereld. Oh ja, ik zat graag met de CEO’s van deze wereld over beleid te praten, en met hun managers over de praktische implementatie ervan, maar het liefst liep ik in het proces, op de plek waar het beleid gedaan moest worden. Lees verder…

Fantastisch boek, ‘De laatste manager’ van Ben Kuiken. Het zal managers aansporen om na te denken over een belangrijke vraag: wat is eigenlijk mijn meerwaarde? Is het salaris dat ik verdien eigenlijk wel terecht? Dit zijn belangrijke vragen. Kuiken tendeert in zijn zeer lezenswaardige werk een beetje naar een zakenwereld zonder managers. Ik vind dat idee op zichzelf het doordenken waard maar ben in de jaren negentig wijzer geworden. Toen was de zelfsturende organisatie populair.  (Op de Twitter-account ‘Goeroetweets’ een paar opmerkingen over Charles Handy en maatschappelijk verantwoord ondernemen.) Lees verder…