‘Haal meer uit je hersenen’ heeft Mark Tigchelaar zijn boek uit 2009 genoemd. En hij legt op een handzame, praktische manier uit hoe je dat doet. In minder dan 200 pagina’s. Dit soort boeken zijn hard nodig in een wereld die zich langzamerhand begint te bevrijden van de heerschappij van pseudo-wetenschappelijke benaderingen, die vele decennia de menswetenschappen hebben doortrokken. En niet alleen de menswetenschappen natuurlijk, maar ook de therapieën en managementtrainingen en -denkbeelden. Lang is gedacht dat voor alles een panklare oplossing was en dat alles te leren was. Er werd gezegd dat het werkte, maar recent onderzoek zet daar vraagtekens bij. Zo is bekend dat slechts 15% bepaald wordt door de methode die je gebruikt.
Sommige mensen zijn recht voor zijn raap. Ze zeggen de ander precies waar het op staat. Voor hen is het daarmee af, zand erover, we kunnen weer verder. Maar voor anderen begint het dan pas. Ze voelen zich geschoffeerd, onbeleefd behandeld of onaangenaam toegesproken. Zelf houd ik wel van mensen die recht voor zijn raap zijn, maar ik begrijp wel dat er mensen zijn die er moeite mee hebben. Eerlijk is soms bot, en heeft niet alleen maar voordelen. Wat het voordeel is van mensen die recht voor zijn raap zijn, is dat ze in ieder geval feedback geven. Gezien het aantal aanvragen dat ik krijg voor feedback- en aanspreekcursussen, vind ik dat echt een voordeel. Want het is niet overal even goed gesteld met het geven van feedback.
Het idee dat iedereen alles kan leren is niet langer houdbaar. We worden geboren met een genetische erfenis. Daarbij bepaalt het klimaat in de baarmoeder hoe de dingen bij ons zich voor de rest van ons leven ontwikkelen. Dingen gaan daar al vast liggen. Kwaliteiten en beperkingen. De eerste jaren na onze geboorte ontwikkelt zich dat verder, en tegen de tijd dat cultuurinvloeden zich laten gelden, zijn we allang geen onbeschreven blad meer.
Wie van de digitale generatie heeft het niet meegemaakt? Een ouder persoon meerdere malen uit moeten leggen hoe Facebook werkt, hoe je Tweet (je ‘twittert’ niet) of de computer fixen omdat er weer rare spam is geïnstalleerd. De digitale generatie is opgegroeid met technologische toepassingen en integreert deze in zijn persoonlijke en professionele omgeving. In hoeverre botst dit met de oudere generatie? Doordat de digitale (hoogopgeleide) generatie meer vanaf huis werkt, vinden overleggen en samenwerkingsverbanden steeds meer in de digitale omgeving plaats. Ideaal voor het ‘nieuwe werken’ (kennen wij anders dan?) en internationaal opererende organisaties. Maar kan de leider van de toekomst haar werknemers ook via Skype motiveren? Moet het leiderschapsprofiel op zijn kop worden gezet?
De een wil absoluut geen seksuele gevoelens op de werkplek. ‘Het is er toch; je kan je hoofd wel in het zand steken maar daar wordt het niet minder van.’ Hoe dan ook: er wordt weinig over gesproken. In deze rubriek zullen wij met de lezer samen onderzoeken waar de grenzen liggen van seksualiteit op het werk. We willen dat integer doen, om jonge bazen vanuit de ervaring handvatten te geven om dit soort zaken te begeleiden. Mensen die op dit gebied iets hebben meegemaakt, zijn van harte uitgenodigd hun ervaringen op te schrijven en naar ondergetekende op te sturen. Dat kan naar pitcher.support@hetnet.nl
‘You were born in a circle of giving and receiving. Stay connected.’ Zakenman, activist en yogi Russel Simmons, oprichter van het legendarische platenlabel Def Jam, twittert dagelijks boodschappen de wereld in die terugslaan op zowel de yogafilosofie als op zakendoen. Op het oog zweverig, maar met de voeten in de modder. Hier refereert hij aan een vicieuze cirkel van investeren en terugverdienen. De crisis is het meest gebruikte argument om investeringen in mensen (lees: personeel) af te kappen of op de lange baan te schuiven. Nou zal niemand beweren dat je nooit kosten hoeft te drukken, maar er zijn bedrijven die hun eigen cirkel van geven en nemen ondermijnen – en daarmee zichzelf in hun staart bijten. Ooit had ik het twijfelachtig genoegen deel uit te maken van een dergelijke organisatie. Ik had tijdelijk weinig opties.
Ik hoorde net in Den Haag een bespreking tussen twee overheidsambtenaren en een ‘externe’ leverancier, die ooit ook bij de overheid had gewerkt. Ze spraken zo discreet dat ik het 3 tafeltjes verder kon horen. Ik zag de energie bij de betrokkenen weglopen, en bij mezelf wat minder omdat ik als buitenstaander mocht registreren waar ze mee bezig waren. Om te beginnen even de setting. Drie mensen. Eén wat oudere man, die continu in zijn telefoon zit te kijken, en af en toe wat zegt. Een vrouw die steeds in haar papieren kijkt, over haar halve bril heen. En één praatzieke man, die voortdurend naar de anderen kijkt om het effect van zijn woorden te meten. Zij knikken afwezig als hij wat zegt, en hij neemt dat als een welkom. De opmerkingen hieronder komen vooral uit zijn mond.
Nog maar eens over het brein. Wat heeft dat eigenlijk met jonge bazen te maken? Alles. De manager van de toekomst zal bij de aansturing niet alleen te maken krijgen met sociale media, steeds betere computersystemen of steeds schoner transport, maar ook met meer inzicht in de menselijke geest bij veranderingen en leren. Een manager die een beetje weet hoe het menselijk brein werkt, zal in de toekomst minder afhankelijk zijn van psychologen en andere adviseurs bij werving en selectie en veranderprocessen. Vandaar deze artikelen op jongebazen.nl
Jeanine Hennis-Plasschaert was nog geen 38 toen de European Voice haar uitriep tot Europarlementariër van het Jaar. En collega’s uit Brussel herinneren zich de staande ovatie, die ze van het Europese parlement ontving toen ze het voor elkaar kreeg om 2/3 van het parlement het SWIFT-akkoord te laten verwerpen. Een politieke overwinning, te vergelijken met Olympisch goud. Het moet haar vastberadenheid geweest zijn. Een eigenschap die door haar moeder gestimuleerd werd. Na de scheiding van haar ouders heeft ze haar jeugd bij haar doorgebracht in ‘een rijtjeshuis’. Een belangrijke invloed op haar leven, dat in de loop van de tijd verbonden raakte met de VVD. (Dit interview werd eerder gepubliceerd in september 2012 maar we herplaatsen het omdat Jeanine Hennis minister van Defensie is geworden.)
Is zelfreflectie aan te leren? Het hangt er vanaf wat je onder het begrip verstaat. Iedereen reflecteert wel eens op zijn gedachten en gedrag. Dus iedereen doet aan zelfreflectie. Waarom zeggen managers dan wel eens over hun medewerkers dat ze geen ‘zelfreflectie’ hebben? Ze bedoelen dan dat sommige medewerkers te weinig verantwoordelijkheid nemen voor hun gedrag. Ze geven alles en iedereen de schuld behalve zichzelf.
De vraag is nu: kunnen we mensen dit afleren, of beter: kunnen we ze aanleren om introspectiever te worden en beter het verband te zien tussen hun gedachten en gedrag en het effect dat ze op anderen hebben? Bert Overbeek (pitchersupport.com) gaat op de vragen in.
Bert Overbeek, is trainer, coach, interim manager en oprichter van Jongebazen. Opgeleid door NS en Schouten en Nelissen, besloot Jongebazen-eindredacteur Bert Overbeek na 25 jaar loondienst om voor zichzelf te gaan werken rond 2005. Hij wilde zijn klanten meer op maat bedienen, de basis van zijn werk verdiepen en de kwaliteit van zijn werk vergroten en had het gevoel dat hij daarvoor onafhankelijk moest kunnen opereren (www.pitchersupport.com). Hij is er gelukkig van geworden.



Laatste reacties
eigenlijk samen te vatten met een boektitel “Bullshit management” aangedreven door he…
reactie op: Is uw manager zo'n flapdrol, die alleen maar met cijfers mept?"Aad is menselijk doch rechtvaardig". Dat blijkt niet uit de casebeschrijving. Nergen…
reactie op: Porno gevonden op de werkcomputer! Wat nu, manager? (Case)Beste Bert, De oplossing van deze casus rammelt. Er is voldoende jurisprudentie over…
reactie op: Porno gevonden op de werkcomputer! Wat nu, manager? (Case)