Jonge Bazen » De Coach

Coaches zonder certificaat, zegt dat iets?

Bert Overbeek — Sat, 17 Sep 2011 06:20:20 +0000

Kan iedereen diploma’s halen? En als dat niet zo is, wat zegt dat dan over intelligentie en kwaliteit? In een discussie met Martine Vos over certificering van coaching (zie 11e, 12e en 13e reactie bij http://www.jongebazen.nl/md-wel-en-wee/arrogante-coaches-nemen-collegas-de-maat) ga ik hier op in. Ik vind de thematiek belangrijk genoeg om de laatste reactie als artikel te plaatsen. Hier is het. Ik ben een voorbeeld van een coach die zonder diploma’s (maar wel met de vereiste cursussen) iets heeft mogen bereiken in het bedrijfsleven. Uiteindelijk heeft dat er toe geleid dat ik 2x gevraagd ben door de NOBCO en dat pleit voor het ‘gilde’. De eerste keer om een artikel te publiceren in hun tijdschrift voor coaching. De tweede keer om op Nijenrode een lezing te houden over ‘lastige’ opdrachtgevers. Ik bedoel dit alles niet opschepperig, maar dat zal uit het artikel hieronder wel blijken.

Ben ik een uitzondering op de regel? Misschien. Maar waar het om gaat is dat ik zelf veel moeite heb met examens. Op school al kampte ik met dat probleem. Snapte ik de dingen goed, haalde goede cijfers bij overhoringen, maar zodra er repetities aankwamen en tentamens, dan verknalde ik het. Zo heb ik ook mijn rijbewijs nooit gehaald. 102 lessen, maar bij het examen ging het faliekant mis.
Ik heb er mee leren leven. Ook bij coaching, training en mediation. Ik heb veel opleidingen gevolgd, maar zodra het om diploma’s ging, haakte ik af. Waardoor je -mede door ervaring- wel de kennis, kwaliteit, houding en vaardigheden hebt en zeker de drive, maar niet de diploma’s. Overigens zijn de NMI-examens bijvoorbeeld ook nog eens erg duur voor een zzp’er. In grote organisaties wordt dat allemaal voor je betaald, maar als zelfstandige moet je iedere coach en cursus zelf betalen.
Nog eens: ik heb er mee leren leven, mijn klanten ook, maar de samenleving niet. Die wil harde bewijzen zien. Ik heb e.e.a. leren te compenseren door boeken te schrijven (om te laten zien dat ik de kennis wel heb), commissaris te zijn bij een faculteitsvereniging van de VU en hard te werken en nu helpt mij de ervaring. Maar ik zal de enige wel niet zijn met faalangst bij examens.
Het grappige is dat je dan bijvoorbeeld academici opleidt, aanstuurt of coacht zonder zelf academicus te zijn. Maar nog eens: zonder ijdel te willen zijn,misschien ben ik hier de uitzondering op de regel. Hoe zit dat dan met anderen, die wel talentvol zijn maar moeite hebben met het halen van diploma’s? Ik zou graag wat reacties zien.

KOLB er maar eens bijhalen. Ons leerstelsel is erg afgestemd op mensen met een denkersleerstijl. Mensen die goed zijn in reproduceren van stof en verbanden kunnen leggen. Ben je wel goed in dat laatste en minder goed in dat eerste in examensituaties, dan kom je nergens. Hoeveel talent gaat daar mee verloren?
Een bijkomend punt is dat je zonder diploma’s altijd ook een uitgebreider verhaal over je kwaliteiten moet hebben, en dat komt alweer dicht bij opscheppen of bij window dressing. Nog eens: ik heb er mee leren leven. Ik heb mijn weg met deze handicap wel gevonden. Maar zelfs bij sollicitatieprocedures lig je er al snel uit omdat het vereiste diploma ontbreekt.
Het brengt me op een idee. Ik zou wel eens willen onderzoeken of er een academie te vormen is voor mensen met talent of andere leerstijlen, die verkrampen tijdens examens. En examens aan te bieden op een andere manier.
En oh ja, tot slot dan nog dit. Ik heb de verkrampingen alleen bij examens; niet bij belangrijke speeches, trainingen, lezingen en dergelijke. Jouw reactie, Martine, heeft me op het spoor gezet om hier eens verder over na te denken. Thnx dus. Natuurlijk speelt dit alles mee bij mijn kritiek op certificering. van concurrenten Je wordt meer getriggerd dan anderen door concurrentievervalsing en door keurmerken die ervoor zorgen dat het vak waar je veel van houdt, niet open staat voor je. Zeker als daar onrechtvaardige aspecten in zitten. En gelukkig maar dat er mensen zijn die dan een handicap hebben bij het halen van diploma’s. Die signaleren dat onrecht en maken er een punt van.

Bert Overbeek is een ervaren interim manager, trainer, coach en mediator. Zijn specialiteit is het effectief maken van teams en organisaties. Hij schreef de boeken ‘ Heerlijk, de werkvloer op!’ en ‘ Goeroegetwitter’. Op dit moment werkt hij aan ‘Voer voor jonge bazen’. U kunt hem vinden op de twitteraccount ‘Goeroetweets’ en de veelgelezen weblog www.jongebazen.nl Wilt u vrijblijvende inlichtingen? pitcher.support@hetnet.nl

Lastige opdrachtgevers blok aan het been? Lees dan dit!

Bert Overbeek — Wed, 15 Sep 2010 14:46:16 +0000

Deze week (16 september) doet JB-hoofdredacteur Bert Overbeek een workshop voor mensen van de NOBCO, de beroepsgroep voor coaches. Mensen die lid zijn van de JongeBazen-groep op Linkedin weten dit al, net als mensen die onze twitteraccount ‘Goeroetweets’ regelmatig raadplegen. Omdat de workshop een voorbode is vande training ‘Omgaan met lastige opdrachtgevers’, en geschikt is voor iedereen die met opdrachtgevers te maken heeft, hieronder wat informatie over het onderwerp. Heeft u te maken met opdrachtgevers of klanten? En wilt u de kneepjes in het vak onder de knie krijgen, zodat u ook met die ene bijzonder vervelende klant of opdrachtgever tot een prettig contact komt? Dan is deze training waarschijnlijk iets voor u.

In de training gaat u kijken wat uw kracht is en wat u daarmee het beste kunt doen in het contact met opdrachtgevers. U zult zien dat u uw lastige opdrachtgevers zelf schept, en hoe u in balans kunt blijven in het contact met uw klanten.

Het gaat erom in een constructieve en voor jezelf plezierige en werkbare energie te blijven. En wel zo dat de opdrachtgever je ervaart als authenthiek, ontspannen en prettig om mee te werken. Een opdrachtgever is niet lastig, je beleeft hem zo. Als je niet door je beleving heen kan kijken, is het moeilijk om je opdrachtgever echt te begrijpen.

De training is te volgen tegen de gereduceerde prijs van 225 euro per deelnemer. Deze prijs is inclusief maaltijd, koffie en locatiekosten, maar exclusief BTW. U kunt zich opgeven via pitcher.support@hetnet.nl

Programma-onderdelen

De volgende zaken komen aan de orde:

-Wat ervaar je als lastige opdrachtgevers?

-Zes lastige opdrachtgevers, en hoe ga je er mee om?

-Waar ben je echt goed in?

-Hoe kan je dat gebruiken in het contact met lastige opdrachtgevers?

-Filosoferen, uitwisselen, netwerken en oefenen. Je zult niet stil zitten, maar bent continu in gesprek en aan de gang om deze dag tot een succes te maken voor je werkpraktijk.

-Persoonlijke feedback aan het einde van de dag.

Data, locatie, etcetera

De training zal plaatsvinden op 28 oktober. Ook in november en december volgen er nog trainingen. De locatie is het sfeervolle stadscafé ‘De Observant’ in Amersfoort. U zult er zeker plezier aan beleven.

De training is uiteraard ook in company te geven. Daarvoor geldt een vaste prijs; geen deelnemersprijs. Bij meer dan zes deelnemers is de training uitermate goedkoop.

Interesse: pitcher.support@hetnet.nl

PS. Bert Overbeek is trainer, coach en mediator van Pitcher Support. Hij schreef de boeken ‘ Heerlijk, de werkvloer op!’ en ‘ Goeroegetwitter’. Informatie via dit mailadres.

Coachverslaafd

Paola Pisu — Mon, 07 Dec 2009 08:30:48 +0000

Nou ben ik al heel wat verslavingen tegengekomen in mijn leven en in mijn nabije omgeving getuige mogen zijn van alcolhol-, seks-, koffie-, gok- en relatieverslaving. Maar onlangs kwam ik een aardige persoon tegen die er voor 100% van overtuigd was, dat hij zonder coaching absoluut niet aan zijn persoonlijke ontwikkeling toekwam. Dit meende hij serieus. Door herstructuering van de werkzaamheden binnen het bedrijf waar hij werkzaam is, is coaching tijdelijk opgeschort. “Ik sta nu stil in mijn ontwikkeling!” Mijn eerste ontmoeting met een coachverslaafde was een feit.

Je begrijpt natuurlijk dat ik een seconde of dertig sprakeloos was en aan de grond genageld stond. Wat is dit nou weer voor een bloody nonsens? Waar zijn de mensen met ballen die gewoonweg voor de eigen ontwikkeling zorgen en sparren met degene die daarvoor op dat moment het meest geschikt is? Het is nog veel fraaier. Een zichzelf respecterend bedrijf komt met geen mogelijkheid meer in de top 20 van beste werkgevers terecht als er geen interne coach is aangesteld. Ik citeer uit de Intermediair van 26 november 2009: ‘Coaching past in die trend: hoe kunnen werknemers het best uit zichzelf halen zonder op te branden? Jaren geleden werd een coach nog gezien als een taboe, dan was je zwak of functioneerde je niet goed. Nu ben je juist een goede werknemer: er wordt in je geïnvesteerd.’

Brrr, het lijkt erop dat de ARBO-dienst preventief een coach heeft aangesteld om te voorkomen dat je opbrandt; gefeliciteerd met deze faciliteit! Goede werknemers zijn volgens mij nog altijd mensen die heel nuchter zelf vaststellen (en met hun baas overleggen) wat zij het komende jaar aan faciliteiten nodig hebben om hun persoonlijke ontwikkeling, die gerelateerd is aan bedrijfsdoelen en -resultaten, te halen. Zij stellen zich volkomen onafhankelijk op bij die keuze. Ze weten van wie ze (tijdelijk) afhankelijk zijn om stappen voorwaarts te maken. Het zijn geen kids die jammeren dat ze een coach nodig hebben om te excelleren in hun huidige en toekomstige jobs.

Wanneer ben je een mastercoach?

Paola Pisu — Wed, 26 Aug 2009 07:21:54 +0000

Enkele dagen geleden viel er een brief bij mij in de brievenbus van de opleiding waar ik in 2004 mijn opleiding tot coach/counselor heb afgerond. Ik kan nu alsnog een diploma tot Master Coach halen staat erin. Er is een speciale regeling voor alumni en als ik het doe dan

kan ik me ergens laten registreren. De logica van dit alles ontgaat mij ten ene male. Hoezo, wat is de reden dat een mens na een 3,5 jarige post hbo-opleiding met 8 jaar ervaring plotseling in 40 verslagen volgens een bepaald format moet aantonen dat ze een Master Coach is? Alles heet tegenwoordig Master. Als je niet ergens Master in bent, tel je kennelijk niet meer mee! Straks kun je nog een diploma Master Glazenwasser halen. En wil jij je ramen alleen nog maar laten poetsen door een Master. Bovendien; wat zegt dat in hemelsnaam over de kwaliteiten van een coach zo’n registratie. In dit geval – als ik het zou doen – dat ik verdomd goed verslagen kan schrijven. Een aantal opnamen van gesprekken zeggen zoveel meer. Wat is toch de reden dat jij je in Nederland voor van alles – tegen jaarlijkse betaling natuurlijk – moet registreren. Waar komt toch de fabel vandaan dat je dan voor 100% van verzekerd bent van kwaliteit. Waarom dien je als gecertificeerde op een bepaald gebied een papiertje te halen, dat je eigenlijk al hebt?

Je begrijpt het al; ik bedank hier hartelijk voor!

Mogen we ergens goed in zijn?

Paola Pisu — Fri, 13 Mar 2009 08:14:02 +0000

“Ja, maar dat zeg je toch niet over jezelf? Je zegt toch maar niet zomaar dat je ergens goed in bent?” “Daar denk ik nooit over na!” Dat staat opschepperig!” In mijn vak krijg ik vaak bijna de tranen in mijn ogen. Vooral bij onderwerpen als persoonlijke effectiviteit en

zelfmanagement blijkt steeds weer dat weinig mensen nadenken of een beeld hebben van de eigen kracht en talenten. Laat staan dat ze kunnen verwoorden hoe ze in staat zijn geweest werkzaamheden in het verleden succesvol te verrichten. Dat vindt de gemiddelde cursist namelijk allemaal maar heel normaal. Nee, datgene wat nou juist niet is gelukt of waar ze niet goed in zijn, dat wordt benadrukt. Dit soort masochisme zit op één of andere manier in de Nederlandse cultuur ingebakken en is er nauwelijks uit te branden. Het positivisme van de Amerikanen wordt als overdreven en geforceerd afgeschilderd. Wat een weerstand toch tegen de eigen persoon; wat een streng superego.

Mensen; geef jezelf eens de credits voor wat je bereikt hebt. Schrijf eens op welke talenten je onbewust, automatisch ingezet hebt tijdens lastige klussen in het verleden. Vraag eens aan (oud)collega’s wat je goed hebt gedaan! Een zelfvertrouwen dat gebaseerd is op realiteit verkoopt nog altijd het best.

Boek Overbeek nu al aan herdruk toe

Bert Overbeek — Thu, 29 Jan 2009 07:22:34 +0000

Het boek ‘Heerlijk, de werkvloer op!’ van Bert Overbeek is in herdruk. ManagementTeam, de website, publiceert een dezer dagen een interview met de schrijver. Er zijn dus exemplaren te bestellen via het mailadres pitcher.support@hetnet.nl. Het boek kost 12,50 euro.

Het boek is, zoals al eerder vermeld, fantastisch te gebruiken als relatiegeschenk aan operationeel leidinggevenden. Met name bedrijven en consultants doen medewerker en klant het boek cadeau. In crisistijd geen slechte zaak. Iedereen focust zich op de kredietcrisis, maar ondertussen moet de bedrijfsgang natuurlijk niet verzwakken.

Een ANP-persbericht over het boek vindt u hier.

http://pressrelease.perssupport.nl/publishingweb/pressrelease/detail.do?pressId=24810&type=today&searchKey=b7c959af-e250-11dd-88a5-5b38d2138ae9&languageId=NL&pageIndex=1

Woorddevaluatie; een kwalijke zaak!

Paola Pisu — Sat, 15 Nov 2008 07:00:18 +0000

Als ik me ergens groen en geel aan erger is het wel dat de oorspronkelijke woordwaarde van bepaalde woorden verloren gaat, omdat jan-en-alleman ze toeëigend en oneigenlijk gebruikt. Wat ik bedoel? Nou dit bijvoorbeeld. Een paar jaar geleden vertelde een vriendin mij dat ze een lieve tandarts zocht voor haar dochter. Een onvriendelijke man – daar zou ze weleens een trauma

van op kunnen lopen tijdens de behandeling. Het was alsof ik het in Keulen hoorde donderen. Een trauma is een ernstige zaak. Een trauma loop je bijvoorbeeld op bij een ernstig ongeluk waarbij jij één van de enige overlevenden bent. In veruit de meeste gevallen moet er professionele hulp bij aan te pas komen. Het woord trauma lijkt een containerbegrip te worden voor allerlei kleine pijntjes. Heb je deze al gehoord: “Ik zou er bijna een klein trauma van oplopen.” Brrrrrr. Een ander voorbeeld; het woord stalken. Als je nog niet gestalkt bent, hoor je er niet meer bij! Wanneer een verliefde of teleurgestelde net één keer teveel belt, sms’t of voor de deur staat om nog één keer te praten, voelt de ander zich gestalkt. Hemeltje lief. Je zou ze bijna een echte stalker toewensen.

Om op mijn eigen vakgebied te blijven; met het woord coachen is ook iets aan de hand. ‘Instructies geven’ wordt coachen genoemd. ‘Sturen en begeleiden’ wordt coachen genoemd. Kortom, bijna alle acties van een leidinggevende richting zijn personeel worden coaching genoemd. Dat coachen om specifieke interventies vraagt, waarbij de intentie van een leidinggevende of professioneel coach is om het potentieel van de coachee bloot te leggen, zodat kans op groei en ontwikkeling ontstaat, is op veel plaatsen onder water verdwenen.

De woordwaardes van ‘trauma’, ‘stalken’ en ‘coachen’ zijn gedevalueerd. Welk woord volgt?

Pas op voor de coachend leider!

Paola Pisu — Mon, 27 Oct 2008 07:00:09 +0000

Er zijn boeken over geschreven, congressen aan gewijd en cursussen over gegeven: Hoe word ik een coachend leider? Voor veruit de meeste leidinggevenden of managers is dit een volslagen verkeerde cursuskeus. Als jij leiding geeft aan een team van hoog opgeleide professionals heb ik er geen moeite mee, maar

denk je dat dit de uitgelezen leiderschapsstijl is om toe te passen in andere situaties, dan loop je een ernstig tekort op in je gedragsrepertoire. Het levert leidinggevenden op die kunnen uitmunten in het terugspelen van de bal. “Hoe denk jij hier zelf over?” “Wat is volgens jou de beste oplossing?” “Wat is jouw idee over de aanpak?” Het idee achter het gedachtegoed is dat je zelfstandige medewerkers kweekt. Helaas is het echt heel onhandig om dit soort coachvragen te stellen wanneer er sprake is van een kennistekort bij medewerkers. Je kunt dan vragen tot je een ons weegt, maar een antwoord blijft achterwege Als klap op de vuurpijl wordt de medewerker als ongemotiveerd of oncapabel beschouwd, terwijl hier sprake is van een leidinggevende die zijn medewerkers met een kluitje het riet in stuurt. Zinssneden als: “Hij geeft me nooit steun”, “Ik weet niet wat hij van me wil” en “Daar heb je hem weer met zijn vragen, maar hij doet nooit iets voor en legt nooit iets uit“, zijn klachten die geuit worden.

Coachend leiderschap is een contradictie!

De coachingskalender, wat een niveau!

Bert Overbeek — Mon, 13 Oct 2008 16:10:54 +0000

Ik heb mij in het verleden wel eens cynisch uitgelaten over de coachingskalender. Dat was misschien een beetje flauw van mij. Eén van de teksten in de coachingskalender zou kunnen luiden ‘Cynisme is opgedroogd verdriet’.
Mijn cynisme is persoonlijk en het gevolg van een beroepsallergie. Ik heb iets tegen instant- dominees en pseudo-goeroes; mensen die vanuit hun wereldbeeld, spirituele kader of geloof een ander gaan vertellen hoe het ‘eigenlijk’ zit. Natuurlijk, we doen dit allemaal een beetje, maar je hebt mensen die er een levensstijl van maken.
Laatst vertelde iemand dat hij zich goed voelde omdat hij weer verliefd was. Onmiddellijk sprong er een pseudo-goeroe op, om te vertellen dat dat niet goed was, dat je een goed gevoel nooit aan een ander mocht ontlenen. Zo?, vroeg de ander, en waarom zeg je dat nu? En waarom mag dat niet? Wie bepaalt dat?
Precies, denk ik dan. Van wie zou dat niet mogen? Hou je erbuiten. Niemand vraagt je om advies. Wie denk je wel dat je bent om hier de norm te gaan bepalen met je esoterische romtomtom?
Ik mopper zo op de coachingskalender omdat ze dergelijk gedrag etaleert en stimuleert. Een greep uit de teksten die ik de laatste dagen voorbij heb zien komen. Ik doe er onmiddellijk een commentaartje en een alternatiefje bij.
-‘Wie op argumenten wint, verliest op relatie’. Een cliché en een toiletspreuk. En nog niet eens helemaal 100% waar, terwijl het er staat alsof het een onontkoombare waarheid is. Ik heb heel wat mensen door een goede argumentatie zijn netwerk zien uitbreiden. Tot meer verdieping leidt: ‘Hoe houd je de relatie goed wanneer je op argumenten wint?’ Dan heb je bovendien een vraag, in plaats van een absolute waarheid.
-‘De overeenkomst tussen een gek, een filosoof en een creatieveling is dat ze meer vragen verzinnen dan 1000 wijzen kunnen beantwoorden. En het verschil is…?’ Ook hier weer een versleten gezegde. Het zegt helemaal niets. Dat dwazen meer vragen kunnen verzinnen dan wijzen kunnen beantwoorden, dat is een wijsheid uit grootmoeders koektrommel. Maar alsjeblieft, ga ons nou niet bestoken met vragen wat het verschil is tussen een gek, een filosoof en een creatieveling! Ik zie hier een betwetertje voor me dat denkt dat hij een heel intelligente vraag stelt, en dat zijn publiek niet bepaald hoog inschat. Leuker is ‘Kunt u 3 vragen bedenken waarop de gek, de creatieveling en de filosoof één antwoord op geven?’
-‘Stop nou eens met perfect zijn en begin met jezelf zijn’. Cliché, op zijn pseudo-goeroes. Gebiedende wijs. Het is niet nieuw, het is niet oorspronkelijk, het is niet humoristisch, het zet niet tot denken aan. Het is oude koek. En heeft -net als de vorige teksten- een aanmatigende vorm. Leuk zou zijn als er een tekst zou staan als ‘Stoppen met perfect zijn, is dat niet ook een vorm van perfectionisme?’
-‘Succes is geen toeval’. Brrr. Die is pas echt uitgekauwd. Cruijff zei al decennia geleden dat je geluk afdwingt. Hier is sprake van een ‘gelijkstelling’. Een aap=een dier. Een Volvo=een auto. Succes=geen toeval. Wat zet dit weer tot nadenken aan! Alternatief: ‘Hoe verander je toeval in een succes?’
-Mooi wordt het eigenlijk alleen bij citaten. ‘Een competentie zonder context is als een glimlach zonder gezicht’. Even afgezien van de uitgekauwde metafoor van een glimlach, en het toiletspreuk-karakter, hier wordt iets gezegd waar onze competentiedoordrenkte cultuur zijn voordeel mee kan doen. Het zet tot nadenken aan over een zogenaamde vanzelfsprekendheid.
-‘Weerstand is een intimiteit’ vind ik ook mooi. De gelijkstelling wordt interessant als er tegenstellingen worden verenigd, zoals bijvoorbeeld in de taoïstische paradoxen.
-Heel erg is echter weer ‘Ik beweeg dus ik ben’. Stel ik me dat voor. Ik zit lekker in mijn stoel, ik rust uit na een training, en dan ben ik opgelost als een suikerklontje in de koffie? Het is een variant op ‘Ik denk dus ik ben’, en pseudo-goeroes houden niet zo van denken. Dat is rationeel en rationeel is schrikdraad: pas op, gevaar! Dat is het hoofd, en het hoofd, dat houdt ons maar af van essenties…Ik heb hier geen alternatief, ik zou de tekst skippen.
-‘Als zes mensen zeggen dat je een paard bent, moet je een zadel kopen.’ Die is nogal griezelig. Is dit niet zoiets als: anderen voor je laten denken? Misschien snap ik de diepgang niet, en kan iemand het nog eens aan me uitleggen. Zou ik aardig vinden, maar het is zoiets als: als anderen in de sloot springen moet je ook. Een paar dagen verder vinden we overigens de tekst: ‘Anderen voor je laten denken is als anderen voor je laten eten.’Niet doen dus, anderen voor je laten denken. En zeker de pseudo-goeroes niet. Als je advies wilt, vraag je dat wel. Toch? En wil je wijsheid in plaats van toiletspreuken, als absolute waanzin gebrachte onzin of versleten cliché’s, koop dan een maar een filosofische kalender, of een humoristische. Als er dan toch stellingen moeten worden gedaan over het leven, dan liever diepzinnige of grappige.
Die coachingskalender heeft met grappig, diepzinnig of zelfs maar met coaching niets te maken. Vandaar mijn cynisme. Opgedroogd verdriet. Inderdaad.

De erotiek van beurskrach en invloed

Bert Overbeek — Thu, 25 Sep 2008 06:12:34 +0000

De beurzen zijn ingestort, dus de grote soberheid kan weer beginnen. Daarbij meldde de ochtendkrant de Pers dat er methaangas schuimt op bodem van de oceanen. En dat gaat het broeikaseffect enorm versnellen. Het zal allemaal wel.

Maar wat moet je er allemaal mee? Niets. Het leed is al geschied, je hebt er geen centimeter invloed op. Het is als met de oorlog of de maffia. Je wilt niet dat er mensen onschuldig worden gedood, maar het gebeurt toch. Je wilt niet dat er op grote schaal wordt gestolen of dat er terroristische aanslagen worden gepleegd. Maar het gebeurt toch. Vechten tegen de bierkaai.
Tegen dit soort zaken begin je weinig. En het lijkt intelligent om je niet met zaken te bemoeien waar je geen invloed op kunt uitoefenen. Je kunt beter aandacht besteden aan dingen die constructief zijn. Voor je naasten, op je werk, voor het milieu waar je in leeft, voor de mensen op straat. Dan is er in elk geval in de eigen kleine omgeving ruimte voor een beetje tegenwicht.
En misschien de krant wat vaker laten liggen. Er staat zoveel ellende in. Je mist er niets aan. Dan houden we het moreel hoog. En daar gaat het om. Dat helpt ons verder. Niet de zinloze strijd tegen zaken die ons in één neusophaal van de kaart kunnen vegen.
Toch?

(Op Linked In kunt u lid worden van de JongeBazen-groep. Zie ook http://www.jongebazen.nl/ongerubriceerd/linked-in-en-jongebazen/Daar is vandaag een stelling geponeerd die samenhangt met de crisis.)