Hij laat ons iets zien van een apenwereld geregeerd door mannetjes, zoals bij de chimpansee, en een apenwereld geregeerd door vrouwtjes, zoals bij de bonobo. Ik maak het onderscheid hier bewust wat zwart-wit, en daarmee verlies je de nuance. Maar laten we de kenmerken van de chimpansee- en de bonobo-samenleving eens op een rij zetten. (Met dank aan ‘De aap in ons’ van De Waal natuurlijk.)

Chimpanseecultuur

-Alles is doortrokken van hierarchie. Lager in de pikorde betekent het hoofd buigen voor een ‘meerdere.

-Mannetjes vechten (soms bloederig) met elkaar om de macht, die niet op basis van leeftijd wordt bepaald of andere eigenschappen wordt bepaald. De status wordt bepaald door de sterkste.

-Een chimpanseegemeenschap is in balans als de hiearchie in balans is. Valt een van de potentiele alfamannetjes de gevestigde orde aan, dan ontstaat er onrust en houden de chimpansees op met spelen. Er ontstaat onveiligheid.

-Alfavrouwtjes komen aan de top omdat iedereen ze als leidster erkent. Het is een kwestie van persoonlijkheid en leeftijd.

-Chimpanseemannetjes vormen verbonden om hun doelen te realiseren. De verbonden worden gemakkelijk losgelaten als de situatie verandert.

-Chimpansees hebben (net als Japanners) formele begroetingsrituelen. Ze onthouden ook wie hen niet nadrukkelijk begroet heeft. Die krijgen een poos later een aframmeling die er soms niet om liegt.

-Chimpanseeleiders kunnen heel intimiderend en agressief zijn als ze hun macht demonsteren.  Mensen doen dat subtieler. Saddam Hoessein, vertelt de Waal, liet zijn ondergeschikten aan zijn oksel ruiken.

-Wanneer vrouwtjes in gevangenschap (de dierentuin) het gedrag van een mannelijke leider niet accepteren, vormen ze een coalitie, en die kan heel krachtig zijn.

Bonobocultuur

-Er is een matriarchaat. Leiderschap ligt bij vrouwen, en is bepaald door leeftijd. De mannelijke hierarchie wordt bepaald door moeders.

-Chimpanseemannetjes die met twee vrouwen leven zullen het voedsel opeisen; een bonobomannetje moet bijna smeken om voedsel te krijgen. Soms wordt het zelfs weggejaagd.

-Vrouwtjes beschouwen zichzelf zelden in hierarchische termen, en formele rituelen kennen ze veel minder.

-Oudere vrouwen domineren jongere.

-Seks neemt een belangrijke plaats in in de bonobogemeenschap. Het is een middel om relaties te leggen, om anderen gunstig te stemmen en om vrede te stichten.

-Vechten tussen vrouwen komt veel minder voor dan bij mannetjes.

-Terechtwijzing gebeurt zelden door agressie onder de vrouwtjes van de bonobo.

-Sociale veranderingen en machtswisselingen komen minder voor dan bij chimpansees en dat maakt de gemeenschap stabieler. Chimpanseemannetjes zijn ‘opportunistische strategen’ (in de woorden van De Waal), waar bonobomannetjes een gracieuze bouw hebben en gevoelige trekken.

Bij mensen liggen dingen wel wat specifieker. We verhullen onze jaloezie, rivaliteiten en loyaliteiten. Maar het feit dat we dat kunnen, zegt niet zoveel over dat wat we zijn. Maar we verraden onszelf. Zo passen we ons aan aan de stem van iemand die we als dominanter ervaren. En naar een leider wordt meer geknikt en gelachen dan naar mensen lager in de rangorde.

Het dier in onszelf leren kennen, leert ons veel over wie we zijn. En om terug te keren naar het voorbeeld van hierboven: mannen denken misschien minder aan anderen dan vrouwen. Dat zou kunnen voortkomen uit een cultuur waarin ze meer voor hun positie moeten vechten dan vrouwen. Precies zoals de chimpansee!

Bron: ‘De aap in ons’, Frans de Waal. Bert Overbeek schreef recent ‘Voer voor jonge bazen’ en twittert op Goeroetweets. Een filmpje van zijn business vindt u op www.pitchersupport.com

Vrouwen zijn contextonafhankelijker dan mannen, is zijn conclusie, en nemen hun besluiten los van een veranderende context. Deze slotsom trok hij uit een onderzoek dat hij met zijn collega’s deed onder ‘neurologisch gezonde personen’. Dit betekent dat vrouwen minder snel een principe los laten dan mannen, die dat gemakkelijker doen wanneer de omstandigheden veranderen. Dat noem je, zoals u al verwachtte, contextafhankelijk gedrag.

Er waren mensen die zijn onderzoeksresultaat aanvielen. Het was politiek niet correct. Goldberg trok zich daar niet veel van aan. Neurologen worden vaker aangevallen op hun onderzoeksresultaten. Dick Swaab maakte dat bijvoorbeeld mee toen hij vaststelde dat de hersenen van homoseksuelen verschilden van de hersenen van heteroseksuelen.

Maar laten we niet afdwalen. Hoe moeten wij het verschil interpreteren tussen mannen en vrouwen, daar waar omstandigheden en omgevingen veranderen? Een vraag die bijvoorbeeld in de Arabische wereld heel actueel is, nu de oude staatsvormen in Noord-Afrika zijn gevallen en nu Ben Laden dood is.

‘Geen van beide strategieën is in absolute zin beter dan de andere’  stelt Goldberg vast. Het succes van de stijlen hangt af van de veranderlijkheid van de omgeving. In een onveranderlijke omgeving is ‘de’ vrouwelijke stijl het gezondst; in een veranderlijke omgeving ‘de’ mannelijke.

En dat zijn nu weer van die conclusies uit de breinwereld waar onze bedrijven en organisaties van kunnen meeprofiteren. Vrouwen willen het graag goed doen? Mannen het graag leuk hebben? Prima, zolang de omstandigheden maar meewerken in het voordeel van je organisatie en de doelen  behaald worden.

En dan nog dit. Vroeger richtte man/vrouw-onderzoek zich vaak op wie wat beter kon. Zo zouden mannen beter zijn in wiskunde en ruimtelijke verhoudingen, en vrouwen beter in talen. Maar er is vrijwel nooit iets gezegd over ‘sekseverschillen in algemene cognitieve stijlen’, en als dat al gebeurde ‘treffen we vrijwel niets aan over (…) persoonsgebonden besluitvorming.’ Met andere woorden: we weten nog maar weinig over die sekseverschillen.

Aanwezig was onder meer kamerlid Sjoera Dikkers. Zij deed een kort verhaal  waarin zij onder andere de aandacht vestigde op de verkeerde beeldvorming over Afrika in Nederland. Bij Afrika denkt iedereen aan honger en armoede. Dit beeld wordt door de media in stand gehouden. Natuurlijk is Afrika een continent dat ook problemen kent, maar het wordt  tijd dat we eens anders naar Afrika gaan kijken. De economie van Nigeria bloeit bijvoorbeeld  en er is veel ambitie in Afrika.

Uit boeken van onder meer Lieve Joris, JM Coetzee en Ben Okri was ik niet helemaal onbekend met de Afrikaanse cultuur. Ik was één keer in Zuid-Afrika, 3 jaar geleden en ontmoette daar mensen uit Zambia, Kenya en andere Afrikaanse landen, met wie ik sprak over hun situatie. Een aantal wilden graag naar Europa, dat een soort van droom was in hun hoofden, maar in verband met de kosten reisden ze naar Kaapstad.

Vrijdag stonden er een negental ondernemers in Tilburg die wel in Europa terecht waren gekomen. Ze kwamen uit Nigeria, Sierra Leone, Burundi en Somalië  stonden te popelen om een onderneming te beginnen in Nederland.  Zonder nu te overdrijven stel ik vast dat Nederland behoefte heeft aan dit soort ondernemers. Hun presentaties, vrijwel allemaal in het Nederlands, blonken uit door enthousiasme, gedrevenheid en de wil om werkelijk iets te bereiken.

Even wat namen. De jury bestond uit de Tilburgse VVD-fractievoorzitter Cecile Franssen, locoburgemeester Jan Hamming, Jan van Oosterhout van de Kamer van Koophandel, re-integratie ondernemer Sharzad Ghorbani en RABObank-bedrijvenadviseur Hans Beer. Deelnemers waren: Thabiso Ponoane, Ukay en Ude (C-gaps), Kadiatu Kamara, Kapri Turay, Kamaal Hassan, K. Aubrey Matilda, Aishe Fofana en Deborah Olabalogun-Adesanya. Kabeberi Eugenie moest afzeggen vanwege autopech.

De jury beoordeelde de presentaties op: het bedrijfsidee, de haalbaarheid van het idee, de persoon als ondernemer, de presentatie en tenslotte de algemene indruk. Winnaar werd Kamaal Hassan die duidelijk entertainerkwaliteiten etaleerde tijdens de presentatie van zijn rijschool. Een zeer goede tweede was Deborah Olabalogun-Adesanya, een in prachtig Afrikaans groen geklede cateraar.

Over beeldvorming gesproken. Een van de aanwezigen zei onder het nuttigen van een van Deborah’s voortreffelijke Afrikaanse hapjes: ‘ Ze heeft een i pad. Ze zijn dus eigenlijk best modern.’ Hier werd hartelijk om gelachen. De i pad past kennelijk niet bij het westerse beeld van Afrikanen. We moeten ons hier echt van gaan bevrijden. Afrika is een continent in opkomst.

Dat het koloniale verleden politieke chaos in Afrika heeft veroorzaakt, daarover is iedereen het wel eens, maar langzamerhand zal er steeds meer stabiliteit gaan ontstaan in deze wereld. Nederland moet zich open gaan stellen voor handel met de Afrikaanse landen. Als Afrika dat ook wil, natuurlijk. Want op dit moment zien we dat met name de Chinezen vaste voet krijgen in dit werelddeel.

Afrikaanse ondernemers zullen Nederland meer kleur geven, en een prettige mentaliteit meenemen in het zaken doen. Hier zijn we soms verwend. Vraag je ondernemers waarom ze ondernemen, dan is geld regelmatig een argument. Geld speelt natuurlijk altijd een rol, maar bij de mannen en vrouwen die ik afgelopen vrijdag sprak in Tilburg zag ik iets anders:  het ideaal om iets van het leven te maken. Om onafhankelijk te zijn.  Je eigen broek op te houden. Dat soort dingen.

Grappig was de opmerking van kapster Aisha Fofana uit Sierre Leone tegen de Tilburgse loco- burgemeester Jan Hamming, die zijn haar een beetje als Henk Westbroek had zitten. Ze zou hem graag een keer knippen.  Jan Hamming kon de grap wel waarderen. Zoals ik de avond erg kon waarderen. Ik ben blij dat ik mijn (kleine) bijdrage aan deze avond heb kunnen leveren. Dit soort initiatieven is belangrijk in een wereld die volgens Deborah ‘ global’  is, maar die ‘ local’  moet leren denken.

Oder andere omdat het de consultancy-, assessment-, bedrijfsopleidings- en trainingsinstituten niet lukt om een slag te maken op dit terrein. Over het algemeen zorgen zij voor psychologische kennis in bedrijven. Maar je ziet dat er veel oude modellen worden gebruikt. Vaak zijn dat modellen die aan cognitieve therapie zijn ontleend. Soms ook aan psychoanalyse of zelfs aan spiritualiteit.

Coaches gebruiken dit soort modellen ook. Op basis van recent onderzoek is de vraag van belang of deze modellen nog houdbaar zijn. Buiten het bedrijfsleven wordt erg veel gepompt in hersenonderzoek. Waarom stellen bedrijven geen mensen aan die meer inzicht geven in het brein? Het zal ongetwijfeld tot een beter aanname- en opnamebeleid leiden. Kostenbesparend op termijn.

Want scans zullen steeds beter kunnen voorspellen in welke vakgebieden goed zijn. En door beperkingen van mensen te kennen, weten we ook waar we wie kunnen veranderen en hoeveel tijd dat in beslag neemt. Dit is overigens toekomstmuziek. Maar wie mee wil in die discussie kan de boeken ‘Wij zijn het brein’ van Dick Swaab en ‘Het sturende brein’ van Elkhonon Goldberg vast lezen. Zeker voor onderwijskundigen en trainers in dit een ‘must’.

Als ik bij de ingang van de Tweede Kamer de naam noem van Kathleen Ferrier, ontdooit de strenge beveiligingsbeambte. Hij noemt haar ‘het liefste Kamerlid’. En één van haar assistenten die me naar het restaurant van politiek Den Haag leidt, deelt die mening. ‘Ze straalt altijd iets positiefs uit, ook als ze moe is’.

‘Wat leuk dat ze dat zeggen; ze zullen dat nooit rechtstreeks aan mij vertellen’ glimlacht ze als ik haar ermee confronteer . Op de vraag waar dat ‘lieve’ vandaan komt, noemt ze haar opvoeding.  Ze is een dochter van Johan Ferrier, de eerste president van Suriname. Hij wordt binnenkort 100. (Intussen is Ferrier overleden.)

‘Mijn vader is een groot pedagoog en een groot denker. Hij heeft me geleerd het goede in mensen te zien. Ieder mens is je gegeven. Je leeft niet voor jezelf, ik heb van hem een besef mee gekregen dat mensen met elkaar verbonden zijn en dat samenwerking ons verder brengt. Zeker nu.

In mijn studietijd reisde ik tussen Nederland en Suriname. Ik voelde mij volstrekt thuis in verschillende culturen en

ineens besefte ik dat dat bijzonder is, dat niet iedereen dat heeft. Daar wilde ik iets mee doen.   Ik vond dat ik een brugfunctie te vervullen had. Dat voel ik nog zo, en mijn geloof is daarbij een belangrijk fundament. Om die reden zit ik bij het CDA en bijvoorbeeld niet bij Groen Links. ‘

Op de vraag of de Surinaamse uitbundigheid wel te verenigen is met het ingetogen calvinisme zegt ze ronduit ja. ‘Mijn man Tjeerd  is een Friese theoloog. Die Fries-Surinaamse combinatie werkt verrassend.’

Nieuwe handelspartners

Op de vraag wat ze aan de jongere generatie managers wil meegeven, komen de lessen van de crisis voorbij.

‘We leven in een aparte tijd. Er is een financieel economische crisis. Dit is in mijn beleving de financiële echo van de crises op het gebied van klimaat, water en voedsel. Ik zie de huidige crisis als het einde van een tijdperk. Het tijdperk van het grote consumeren, het ‘alles moet kunnen’. Onze planeet is zo langzamerhand aan het einde van haar krachten.

Alles heeft met alles te maken. Dat moeten wij ons goed realiseren. Voor jonge mensen die straks bedrijven gaan leiden is het dus van belang dat ze breed leren kijken. Niet alleen naar het eigen bedrijfsbelang, maar verder dan dat. Wat betekent dat wat ik met mijn bedrijf doe voor de samenleving, de wereld?

Als er elders armoede ontstaat, is dat op den duur niet goed voor ons. Het is een bron voor terrorisme, bijvoorbeeld. Jongeren onder de 30 denken al meer aan die dingen, maar het moet doordringen in het bedrijfsleven.  Daar zijn oude krachten werkzaam; men maakt zich vooral druk om zichzelf, het eigen nest, het eigen bedrijf en denkt kennelijk dat de dingen die ver weg gebeuren geen invloed hebben. Dus moeten we anders leren kijken. De crisis biedt ons die mogelijkheid.

Er liggen veel handelskansen in samenwerking met Afrika. Afrika heeft een slechte reputatie, maar is echt geen zielenpoot. Het heeft bijvoorbeeld alles in huis om straks een geweldige energieleverancier te worden. Zon, wind.

Europa, een oude dame die op sterven ligt?

Voor Latijns Amerika geldt hetzelfde. Daarmee heeft Europa historische en culturele banden. En Nederland heeft daar een goede reputatie; dat onderschatten we behoorlijk. In Chili vindt men nog altijd dat Nederland de bevolking heeft geholpen bij de val van Pinochet. Die reputatie heeft ons land ook in landen als Brazilië en Ecuador. En we doen er veel te weinig mee, met die relatie. De mensen daar zijn erg geïnteresseerd in onze kennis en kunde.

De Verenigde Staten boeten aan macht en aanzien in. Azië is zelfbewust. Europa heeft dus behoefte aan goede samenwerkingspartners. Latijns Amerika is dan een erg geschikte kandidaat.  Europa heeft de neiging om zich superieur te voelen. Dat gevoel is misplaatst. Als je mensen in andere werelddelen vraagt of ze naar Europa willen, zeggen ze nee. Wel als toerist, met die oude steden en zo, maar verder zien ze ons een beetje als  een oude dame die op sterven ligt en die nog wat na ligt te pruttelen. ‘

Ze probeert het beeld bij te stellen, bedenk ik. Afrika en Latijns Amerika worden van oudsher geassocieerd met ontwikkelingshulp, haar vakgebied. Als het om business gaat wordt eerder naar Azië en Amerika gekeken. Van dat idee moet de jongere generatie zich los maken.

‘Er liggen daar veel kansen voor jonge managers. Ze zijn in die werelddelen erg geïnteresseerd onze kennis en kunde. Het gaat om gemeenschappelijke belangen. Ik spreek dan ook principieel van ontwikkelingssamenwerking en niet van –hulp.

In Nederland zien we steeds vaker dat de verschillen worden benadrukt. Ik ben opgegroeid in Suriname en daar kunnen we veel van leren. Daar leven veel verschillende godsdiensten  vreedzaam naast elkaar. Maar de mensen zoeken elkaar daar op

Cuba

Kathleen Ferrier mag dan wel het liefste Kamerlid heten, ze kan ook kwaad worden, vertelt ze. Zoals een paar jaar geleden in Cuba. Ze is afgestudeerd op de Cubaanse dichter des vaderlands, Nicolás Guillén, maar werd geweigerd toen ze als Kamerlid het land bezocht.

‘Ik raakte ontroerd toen we landden, de zinnen van mijn favoriete Cubaanse dichter gingen door mijn hoofd en toen werden Boris (Dittrich; BO) en ik vastgezet. Toen we na  een paar uur werden vrijgelaten, moesten we direct weer naar het vliegtuig. Ik werd erg boos. Ik heb nooit iets tegen Cuba gedaan, ik vertik het.

De politieagent keek me vriendelijk aan, het geweer in de aanslag en stelde me voor de keus: ik kon het vliegtuig in of de gevangenis. Toen heb ik aan die twee bloedjes van kinderen van me gedacht die thuis op me wachtten, en heb gekozen voor het vliegtuig.’

Het voorval bleef niet zonder gevolgen. Ben Bot, de toenmalige minister van buitenlandse zaken, ontbood de Cubaanse ambassadeur. En ik denk dat onze missie uiteindelijk wel ergens toe geleid heeft. Protesterende vrouwen in Cuba kregen dat jaar vanuit de Europese Unie de Sacharovprijs voor de vrijheid van denken. Daar hebben wij aan bijgedragen.’

Intuïtief

Ze is dus niet alleen lief, ze is ook daadkrachtig en vindt het belangrijk om invloed te hebben. Zit ze daarom in de politiek?

‘Ik ben een intuïtief mens. Toen de vrouwen van het CDA me vroegen om als kandidaat voor de Tweede Kamer bij de partij te komen, bedacht ik dat je als politicus iets met je idealen kunt doen.  Mijn gevoel was echter ook belangijk. Het voelde goed. Dus deed ik het.

Ondanks dat ik de naam draag van  de wereldberoemde klassieke zangeres  Kathleen Ferrier, een verre verwant, kan ik helemaal niet zingen terwijl ik het heel graag doe. In mijn werk is het gelukkig anders. Ik doe iets wat ik leuk vind en goed kan. In het parlement werken heeft voor mij iets extra’s, omdat ik in Chili onder een dictatuur heb geleefd. Kunnen zeggen wat je wilt, dat bestond daar niet. Het is een reden te meer voor jongere mensen om de voordelen te benutten van de speelruimte die ze hebben, en de samenwerking te zoeken. In een dictatuur kan dat niet, omdat je simpelweg niemand vertrouwt. ‘

http://ferrier.cda.nl/

Maar eerst de klip nemen, die Japan heet. In mijn boek ‘Goeroegetwitter’ (lekker boek om door te nemen, als wedstrijden saai zijn) twitteren maar liefst drie Japanse managementdenkers. En hoewel het om managementdenkers gaat, komt er –net als in de rest van het boek- veel over de Japanse cultuur naar voren. Je kunt de opmerkingen van Honda daar zo mee plaatsen.

De drie denkers zijn Kazuo Inamori, Masaaki Imai en Ikujiro Nonaka. Ik kan me voorstellen dat deze mannen u niet 1, 2, 3 iets zeggen. Maar in de wereld van de business zijn het klinkende namen. Zoals in de voetballerij Messi, Van Persie en Ronaldo klinkende namen zijn.

Twee dingen vallen onmiddellijk op in het Japanse denken.

1. Het is belangrijk om deel uit te maken van een groep, en je te richten naar de doelen van die groep.
2. Door de invloed van het boeddhisme zie je een sterke neiging om te leven vanuit bewustzijn. Beheersing van de eigen impulsen staat hoog aangeschreven. Bovendien betekent het weinig wanneer je een leuk ideaal hebt en je brengt het niet in de praktijk.

Een paar voorbeelden van beiden, om te laten zien wat Oranje kan tegenkomen.

1a. Ikujiro Nonaka, de kennispaus van Japan, wijst op het Japanse woord ‘ba’. Dit woord lijkt op ons woordje ‘roes’, of beter het Engelse ‘flow’. Met dit verschil dat ‘flow’ iets is dat je in je eentje beleeft, en ‘ba’ is een roes tussen 2 of meer mensen. Hier zie je dat het belangrijk is om samen met de ander tot een soort van trance te komen.

1b. Topman van Kyocera en Japanese Airlines Kazuo Inamori benadrukt in één van zijn tweets in ‘Goeroegetwitter’ het belang van vrienden. Zonder hen zou hij nooit ergens hebben kunnen komen.

1c. Masaaki Imai, de man achter het Kaizen concept, laat zien dat je alleen maar kunt slagen als iedereen ernaar streeft om zijn eigen bijdrage levert. Verder loopt het collectieve denken als een rode lijn door zijn werk heen.

2a. Inamori zegt (en ik citeer zijn ‘tweet’ uit Goeroegetwitter letterlijk): ‘Als zenboeddhist is het voor mij belangrijk om me af te vragen wat het goede is. Maar het is meer dan dat: vervolgens ga ik het doen.

2b. Inamori vindt dat teamwerk alleen zin heeft als het een doel heeft. Over dat doel moet je goed nadenken.

Nederland zal dus te maken krijgen met teamspirit, met werklust en een doordachte tactiek. Japan zal in zijn strategie tegen Nederland weinig aan het toeval overlaten. Dat maakt Japan tot een geduchte tegenstander. Zoals Noord-Korea dat gisteren was voor Brazilië.

Brazilië liet gisteren even zien wat een goede tactiek is tegen Aziatische tegenstanders. Het tempo hoog houden, het speelveld ruim maken en het collectief zoekspelen. Doe je dat niet, dan kan je op een akelige manier verrast worden door de kwaliteiten van Japan. Doe je het wel, dan kan je ze stuk spelen en royaal winnen. Op 5 september 2009 lukte het. Nederland won toen in Enschede met 3-0.

2. GroenLinks zit dicht bij mijn idealen maar links is naïef. Hebzucht, expansiedrift en gekissebis (‘dit is mijn land’) houdt ons in oorlog.

3. Dus hebben we helaas legers nodig. En moeten we ons wapenen. En dan vind ik de VVD het meest realistisch op dit moment.

4. Ook mag de politie wat mij betreft meer aanwezig zijn. Om goede waarden te beschermen. Rotzakken van de straat te plukken.

5. Het wordt VVD. Met de vermelding dat ik graag een milieubewust sociaalvoelend beleid wil, zonder discriminatie.

6. Rutte maakt bovendien een goede indruk momenteel.

7. En tenslotte: we zullen economisch vooruit moeten. Daar heb je weinig aan de linkse partijen. Pechtold was ook een kanshebber.

8. Cohen minder. Ik zie te weinig economisch vernuft. Wel een sympathieke vent. En een man die partijen kan bundelen.

(Deze tweets staan op de persoonlijke twitteraccount van Bert, niet op ‘Goeroetweets’)

Karin, zonder vooraankondiging opeens bij het gesprek geroepen, totaal niet op de hoogte waar het gesprek over gaat en dus ook niet voorbereid, luistert naar de eisen die Kees opnoemt. Karin probeert zich in te leven en een beeld te vormen van wat het doel is van de eisen. De hygiëne is in deze nieuwe fabriek uitstekend gewaarborgd, met de meest moderne middelen. Zo blijkt ook keer op keer uit alle testen.
De eisen die Kees opnoemt zijn eigenlijk een beetje ouderwets en voegen daarom niets toe. Puur objectief kijkend, zou het zelfs onzinnig zijn. Karin vraagt wat dieper door over wat Kees met deze eis wil bereiken en waarom hij dit zo belangrijk vindt. Zijn antwoord omvat weinig meer dan ‘gewoon, omdat dat moet’. Karin probeert toch door te vragen.

Opeens valt Kees enorm tegen haar uit. Hij blaft haar werkelijk af. Over wie ze wel denkt dat ze is. En dat hij toch wel weet hoe het werkt Dat hij zich niet zo te kakken laat zetten door zo’n eigenwijs jong grietje dat net komt kijken. Karin weet niet wat haar overkomt en kijkt richting Ad en Jos. Die zeggen niets, maar zitten wel te gniffelen. Karin slikt haar tranen weg en probeert neutraal te kijken. Vervolgens zegt Jos tegen Kees dat het wel goed komt met die eisen…

Woest is Karin. Over hoe dit gegaan is en het gebrek aan steun van haar directie, die het ook nog eens grappig lijkt te vinden. Wat moet ze hiermee?

Ik zou onze jonge managers willen aanbevelen om zich in de denkbeelden van iemand als Trompenaars te verdiepen. In de nabije toekomst zal de vraag vanuit het buitenland heel erg op het gebied van kennis liggen. Daarvoor zullen Europeanen en dus ook Nederlanders verre reizen moeten maken. Om hun boterham te verdienen.

Dat staat er nu zo in een paar woorden. Zo’n ver van mijn bed show is het echter niet. In zijn interview met JongeBazen zei Flora Holland directeur Timo Huges al dat hij in het begin van zijn carriere huis en haard moest verlaten om een baan te kunnen beginnen. Die bereidheid zal in de toekomst erg nodig blijken. En zonder kennis van die andere culturen kom je er niet.

Ik verwonder me er altijd over dat mensen als Wilders zich druk maken over de opkomst van de islam, die ze zien als de ondergang van onze westerse waarden, terwijl je ze nauwelijks hoort over de economische positie van Nederland  We mogen als Nederlanders wel oppassen dat we dat wat ooit ons handelsmerk was, niet verliezen: kennis van en flexibiliteit in de omgang met andere culturen. Dat heeft ons geen windeieren gelegd in het verleden.

De nieuwe site is een aanvulling op alle blogs die al bestaan rond duurzaamheid door:

• window dressing  en green washing aan de kaak te stellen en hypes te bespreken
• zowel individuen als organisaties een spiegel voor te houden
• op zoek te gaan naar methodes en ideeën die duurzaam HR een stap verder brengen
• bij te dragen aan de discussie en balans tussen people, planet and profit.

De nadruk ligt op hoe duurzaam om te gaan met mensen binnen organisaties. Dit zal op termijn alleen een goede invulling krijgen wanneer op individueel niveau gekozen wordt om zuinig om te gaan met energiebronnen die we hebben, zuinig om te gaan met jezelf en een kritisch consument te zijn. Om een duurzamer samenleving te bereiken, is er nog een weg vol hindernissen af te leggen. Ga jij mee op expeditie om jouw steen bij te dragen aan een prettig verblijf op deze aardkloot voor nu en later?

Laat even weten of jij je geroepen voelt om een gastcolumn te schrijven. Er hebben zich al spontaan mensen aangemeld.