1. Wat doe je voor de kost?

Ik doe een hoop en inderdaad alleen voor kost. Officieel staat mijn
werk te boek als educational coordinator voor de Thai Child
Development. Met andere woorden, ik stuur een groep jonge wilde
enthousiaste mensen aan die op vrijwillige basis allerlei projecten
doen op het platteland van Thailand. Gemiddelde leeftijd 24, 25.
Ook run ik een zogenaamd eco-resort, drie prachtige bungalows voor een
select groepje toeristen die met ons mee willen genieten van de
natuur, de mensen en de atmosfeer hier.
 
2. Werk je voor de poen of voor het eeuwige geluk?Het eeuwige geluk natuurlijk.
 
3. Voel je je baas over je eigen bestaan?Volkomen.

 
 
4. Vind je Nederland een  leuk land om te werken?Nee, absoluut niet. Dat is een van de redenen dat ik in Thailand werk.
 
5. Wat vind je leuk in je werk?De mensen, de energie, de motivatie, de lol.
 
6. Wat ergert je in  je werk?De politiek, de verborgen agenda.
 
7. Wat zou je jonge collega’s in het bedrijfsleven willen aanraden?Doe wat goed voelt, laat je niet onder de tafel lullen door mooie
woorden. Werk en leef met je hart en geniet van de dingen die je op
die manier tegenkomt.

Bas Schenk is een uitgesproken man van tegen de zestig. U bent hem op deze plek al meer tegengekomen, omdat hij beschikt over een zeer eigentijdse visie en de moed heeft om in te gaan tegen bestaande managementmodes. Het is een man die staat voor wat hij zegt, en bijzonder praktisch kijkt naar de problemen. ‘Die zijn er om op te lossen’  zegt hij altijd, niet in staat om zijn Rotterdamse tongval te verhullen.

‘ Geboren managers worden niet gemaakt. Dat zijn al managers. Managers kunnen niet worden gemaakt! Dat gaat niet! Is een heilloze weg!’

Wij zijn benieuwd wat jullie ervan vinden.

‘Goedemiddag, kunt u mij doorverbinden met de DMU? 

Ah… ze zijn lunchen, nou dan bel ik later terug.’ 

Kotler definieert de Decision Making Unit (DMU); als alle individuen en groepen die deelnemen aan het besluitvormingsproces rond de onderhandeling. 

Dit sluit aan bij het adagium; “organisations don’t buy, people do” Wie zijn die mensen die het besluitvormingsproces sturen? En is het wel een groep? En hoe liggen de machtsverhoudingen binnen zo’n groep? En veranderen deze in de loop van het acquisitie- en onderhandelingsproces? 

Dat er in complexere verkooptrajecten, meerdere mensen betrokken zijn bij de beslissing is niets nieuws. Een trend van de laatste jaren is dat organisaties steeds vaker een purchasing of inkoop afdeling hebben. Deze zijn dan meteen ook verantwoordelijk van paperclip tot complexe professionele dienstverlening. Vaak kenmerken ze zich door een typische inkoop houding; eerst de laagste prijs, dan nog lager en dan nog aanvullende voorwaarden: zoals leveringstijd, voorraadbeheer, constante kwaliteit (SLA) e.d. Een pientere accountmanager combineert prijs en condities, maar de realiteit is weerbarstiger. Als de afdeling inkoop aanschuift, betekent dat niet dat er geen DMU meer is. Mogelijk verschuift het contact (tijdelijk) of lijkt het dat inkoop primus inter pares is. Maar schijn bedriegt. Het DMU, als netwerk van mensen die direct of indirect, formeel of informeel betrokken zijn, is constant in beweging. Als bijvoorbeeld de belangen van inkoop en eindgebruiker in de organisatie (“de business”) met elkaar van mening verschillen ontstaat er spanning in het DMU en is de uitkomst onvoorspelbaar. In zo’n situatie is het goed om, als verkoper, afstand te nemen en eens te kijken naar invloed, perceptie, rollen en risico. 

Invloed; wie heeft er belang bij de geboden dienst? Voegt de dienst waarde toe aan de gebruiker en welke waarde, dit is niet onbelangrijk! Wordt de positie van de beslisser(s) positief of negatief beïnvloed door de aankoop. Denk aan de ambtenaar die met veel ceremonieel een te duur contract ondertekent. Bij invloed hoort ook de factor macht; variërend van formele macht (titel & veto) tot informele macht. 

Perceptie; de leden van de DMU hebben persoonlijke en zakelijke percepties t.o.v. leveranciers en producten/diensten. “Perception is reality”, dus een factor van belang. Percepties zijn lastig te veranderen. Het begint met identificatie, zodra de percepties in kaart zijn gebracht kan aan verandering worden gewerkt. 

Rollen; welke rollen vervullen de DMU leden? De rol heeft vaak een directe link met de functionele afdeling waar ze verantwoordelijk voor zijn. Zo zie je in het DMU; technische-, financiële-, inkoop- en gebruikersrollen. En tegelijkertijd de hiërarchische rol in de organisatie en de relatie(s) met de leverancier. 

Risico; kopen is risico nemen. Het DMU zal alles proberen om het risico zo klein mogelijk te maken. Maar ook om het risico binnen het DMU te spreiden, hierdoor komen meer mensen met verschillende belangen aan tafel en wordt de DMU onvoorspelbaar. 

Acquisitie, wat is het toch een fantastisch vak; de standaard dimensies van wie koopt met welke beslissingsbevoegdheid worden in het DMU uitgebreid met andere dimensies zoals: massa (groep), druk (krachtenspel), tijd en temperatuur (spanning). Kijk voor een impressie van de acquisitie cirkel eens hier. 

Als Jonge Baas hebt u te maken met de traditionele klaagzang van uw salesteam: “de markt is verzadigd”- “de afdeling inkoop neemt het over, dus…” – “klant heeft al genoeg voorraad” – “we zijn te duur” etc. Draai het dan eens om en laat zien dat: innovatie een opponent is van marktverzadiging en dat de afdeling inkoop een nieuwe stakeholder is met andere wensen en benadering. Genoeg voorraad betekent dat de andere leverancier de klant op voorraadbeheerskosten jaagt, dus een kans. We zijn te duur, verlaag dan het salaris van je medewerker, zodat we goedkoper kunnen leveren. Dat zal hem leren te zeuren i.p.v. “to go out there and to get them”! 

Deze bijdrage werd u gepresenteerd door Christian ter Maat van Carevolution; organisatie- en management advies. Bijvoorbeeld: sales- en relatiemanagement (CRM) advies.
Eventbuzz blogs van Christian zijn hier te lezen.
Ter Maat publiceert ook op GekOpKlanten en ReplyToAll.

Soms mopperen lezers. Gelukkig niet zo vaak. Maar toch. En wij nemen dat serieus. En waarom? Omdat wij een partnerlink hebben. En die heet www.gekopklanten.nl. We zijn er trots op een partner te mogen zijn van deze weblog en genieten vaak van de thema’s die daar passeren. Indien iemand iets wil begrijpen van klantgerichtheid, dan zal hij plezier beleven aan deze weblog. De beste van alle service-, marketing-, PR- en klantgerichtheidsmedia. Bezoeken dus.

De veel gehoorde kreet in mijn netwerk, omgeving, kroeg etc, op de vraag hoe het gaat is ‘Druk!’ Dit gaat een tijdje langs je heen en soms stel je de wedervraag, ‘ hoe bedoel je druk, wat is dat dan?’ waarop 9 van de 10 antwoord in de zin van, “ Reorganisaties, implementaties, fusie, etc etc etc. We hebben het altijd druk met projecten op het werk en dat is niet zo gek als je jezelf als jonge baas, high potential of nieuwe manager het predikaat vernieuwer ophangt. Maar wat ik wel gek vindt is dat geen mens het heeft (de uitzonderingen daar gelaten) over de drukte van zijn/haar eigen onderneming. Met zijn/haar eigen onderneming bedoel ik de “mens? manager die in zijn/haar leeftijdscategorie naast zijn werk tal van bolwerken aan het opbouwen is.
Een aantal bolwerken op een rijtje:
Sociaal omgeving, bestaande uit vriendenkring, familie die vroeger in je schoot werden geworpen en waaraan nu hard moet worden gewerkt om niet te eindigen in verplichte ongewenste bezoekjes omdat het hoort.
Thuis, een thuis opbouwen waarin de financiële lasten gedragen moeten worden met weinig reserves (is al verdwenen door de studieschuld, of bizarre uitgaansleven), de keuze van een partner (die traditioneel een heel leven bij je blijft), het krijgen van kinderen die vervolgens naar crèches moeten omdat de financiële lasten niemand toelaat om thuis te blijven. Doodop in het weekeinde op de bank van het werk en de twee kleine kinderen die om aandacht vragen (uitslapen is er niet meer bij, of je draait met je partner een ploegendienst).
Eigenwaarde, status, je wilt iemand zijn. Dit kan van alles zijn maar je wilt wel dat mensen je opmerken, je wilt op een bepaalde manier opvallen in de maatschappij zodat mensen je kunnen vinden tot aan op een voetstuk plaatsen ook al is het maar voor 1 seconde.
Naast het managen van mensen, het omgaan met je sociale omgeving zijn we voornamelijk op zoek naar ons zelf, want we willen en kunnen alleen vanuit ons zelf groeien.
Al deze bolwerkjes vragen naast ons werk om schreeuwende aandacht en energie en toch stappen we in de uitdaging om te managen. Nog meer mensen en randzaken die veel energie van ons vragen.
Mijn vraag aan jullie is waarom? Waarom stappen we in die uitdaging nu en niet over 10 jaar, of rollen we er nu in omdat we denken dat het over 10 jaar over is met die kans? Pakken we die uitdaging omdat er een salaris cheque tegenover staat. Zijn we van nature de ADHD generatie die niet zonder drukte kan, of moet je hier niet over nadenken en de volgende keer gewoon roepen dat je het druk hebt? 

Runs ‘N Roses is een kleine nature lodge in Zuid-Thailand. Op een van de mooiste plekken: in de bergen , omringt door watervallen, regenwoud en maar 50 km van de zee af. Samen met locale bevolking probeert Runs ‘N Roses de touristen iets van de Thaise manier van leven te laten ervaren. Gasten kunnen meedraaien in het dagelijkse leven van de mensen hier: mee naar de markt, naar school, de buurt verkennen met de locale gids.

De lodge is opgezet om geld te genereren. Niet voor de eigenaars, maar om een stichting te voorzien van geld. Deze stichting, de Thai Child Development Foundation helpt Thaise kinderen op verschillende manier om op te groeien. Door middel van beurzen, educatieve programma’s, voedselprogramma’s en een plek om te wonen voor hen die geen familie hebben om voor ze te zorgen. De stichting werkt voor 100% met vrijwilligers.  

Om een constante stroom van geld te genereren zjin gasten nodig. Meer gasten. Daarom wil Runs ‘N Roses een aantal bungalows neer zetten waar gasten in stijl kunnen wonen en leven. Bungalows met uitzicht op het regenwoud, midden in de natuur, maar niet te ver van een Thaise gemeenschap. Een plek waar Thailand beleefd en ervaren kunnen worden.

Omdat het geld dat momenteel binnenkomt gebruikt word voor de projecten van de stichting, is er niet voldoende geld om met de bouw van deze bungalows te beginnen. Daarvoor is het plan: adopteer-een-bungalow op gestart.  

Runs ‘N Roses  biedt mensen de mogelijkheid om een bungalow te adopteren voor een periode van 5 jaar. Per jaar is de bungalow uw eigendom voor 8 weken. Gedurende die 8 weken – die niet aaneengesloten opgenomen hoeven te worden – kan de eigenaar de bungalow bewonen, verhuren, onderverhuren. Runs ‘N Roses is verantwoordelijk voor het onderhoud, de inrichting en de service. 

De kosten? Een eenmalige bijdrage van 2.950 Euro.

Voor meer informatie: http://www.runsnroses.com/. Check de pagina ‘The Mountain’ en ‘adopt a bungalow’.

‘ Op 26 oktober 1967 werd mijn vader, officier bij de landmacht, overgeplaatst van Den Haag naar Kamp Stroe, midden op de Veluwe. Voor ons, zijn kinderen, was dat een omwenteling van enige omvang. Wij kwamen uit de op dat moment zeer hippe residentie, waar ronde, lichtpaarse brilletjes, lange haren en wijde broekspijpen het straatbeeld bepaalden. Bands als the Golden Earrings, the Troggs en the Shoes timmerden aan de weg, en als jongen van acht vond je dat spannend, vooral ook omdat je hun muziek via de zeezendpiraten op een transistor kon ontvangen. En een Haagse jongen van acht had een transistor.

Harderwijk was op dat ogenblik een oude gereformeerde vissers- en garnizoensplaats met een inwonertal van 27 000. Die inwoners bestonden hoofdzakelijk uit leden van de Familie Fatsoen, een volksstam die de Braafheid als hoogste doel had gesteld. Het was een wereld van regelmaat en van aardappels, jus en vlees. Overzichtelijk en voor een Haagse jochie van acht verpletterend saai. In ‘Tussen stadsdennen en tweelingstad’ schets ik die situatie

er stond stamppot op het gasfornuis

met slagersworst en kanen

en drift en angst werd opgepot

en opgedroogde tranen

de oorlog te vergeten

was het nagestreefde doel

ik liep er zoekend tussen

maar vond nergens een gevoel

Dat bleef niet zo, want in die conservatieve vesting aan het Randmeer, daar waar de geest van Luther en Calvijn zo lang de vrijzinnigheid op de pijnbank  had gelegd, daar ontstond iets in de negen jaar dat ik er woonde. Uit de kieren van al die bedrukkende protestanterigheid kwamen vrijbuiters geslopen, die mij iets teruggaven van de Haagse trends die mij waren ontnomen. Het schip van de kerk begon in zijn voegen te kraken.

Binnen een aantal jaren, maar dan zijn we toch al in de seventies, vonden de provo-idealen ook hun ingang in Harderwijk. Lief zijn voor elkaar, lekker blowen, harde popmuziek, met elkaar discussieren over Marx en Nietzsche,  opstandigheid op de middelbare school, en weglopende kinderen, kortom de tijden begonnen zich te roeren.

Er was een Umwertung van Werten. En dat heb ik proberen vast te leggen in de bundel ‘Waar ooit het loof en zee’.

       hallo allemaal,

       hoe is het met jullie allemaal? is het al lente in Nederland?

       namens Runs ‘N Roses wil ik jullie uitnodigen om een bungalow te adopteren op ons nieuwe land!  huh?
       bungalow?
       adopteren?
       nieuw land?

       ja!
       lees de brief maar die als bijlage bij dit mailtje zit en als je wilt kan je ook een kijkje op de website nemen ( http://www.runsnroses.com/mountain/index-mountain.html < http://www.runsnroses.com/mountain/index-mountain.html> ). Daar vind je alle informatie over onze plannen om de economische toekomst van Runs ‘N Roses wat zekerder te maken, zodat we alle dromen en plannen voor de Thai child development foundation (de reden dat we die lodge begonnen zijn) kunnen waarmaken.
       en jij kunt ons helpen met helpen.

       en je krijgt er nog iets voor terug ook! een geweldig huis in de bergen van Phato. uitzicht over het regenwoud. je eigen buiten!

       en als het niks voor jou is dan weet je waarschijnlijk wel iemand anders die geinteresseerd is.
       help ons helpen!

       hoor ik snel van je?

ingridvanderstraaten@gmail.com
          

       –
       >:^) Ingrid (Koy)
       Telephone Runs ‘N Roses
       (0066) – (0)7 – 276 3792 or (0066) (0) 6 – 172 1090
       Telephone mobile (only when I’m travelling):
       (0066) – (0)6-944 0410
       Address:
       Runs ‘N Roses
       Attention of: Ingrid van der Straaten
       PO Box 7
       Phato Postoffice
       Amphur Phato
       Changwat Chumpon
       86180 Thailand 

Ik ben jaloers, echt waar, stinkend jaloers op mensen die een gewone baan hebben van 9 tot 5. ‘s Morgens gaan ze de deur uit na een voedzaam ontbijtje en een longdrinkglas gezonde sap om tegen de avond weer binnen te komen stappen en aan te kunnen schuiven voor een warme maaltijd die hoogstwaarschijnlijk bereid is door een liefhebbende partner, m/v.
Als ík werk, moet het tussen de bedrijven door, en dat zijn er nogal wat. (de was, de boodschappen, de afspraken bij diverse hulpverleners voor diverse gezinsleden, de stal die dagelijks uitgemest moet worden, eten koken, kinderen opvangen, zwemlesbezoekjes, vervoer van- en naar vriendjes of vriendinnetjes, verjaardagen en gá zo maar door) Er is bijna nooit een dag waarin er niets tussen komt. Tussen mijn werk en mij bedoel ik.
Ik noem even een voorbeeld: Vanmorgen dacht ik dat ik de ‘hele’ ochtend zou kunnen werken. (m’n boekje moet overmorgen af, er moeten nog zeker 14 bladzijden geschreven worden, dus die tijd heb ik erg hard nodig!) Ik stond om kwart over 8 de was al op te hangen, het ontbijt zou ik overslaan, de jongste moest maar alleen naar school, en hoppá, dan zou ik aan de slag. Nou, forget it but, ik moet dus om half 10 een kind ergens heen brengen, een uurtje wachten en dan weer terug rijden. Ben ik om 11 uur zo’n beetje thuis, heb ik nog 5 kwartier om te schrijven.  Want dan komen de kinders thuis en kan ik het wel shaken met m’n werk. Misschien dat er nog een gaatje inzit van 1 tot half 3, dat weet ik niet, ik hoop het, maar ook daarna is het bekeken want dan ben ik taxichauffeur voor de jongste. Die moet opgehaald worden van een verjaardag in Zeewolde omdat ie moet proefzwemmen. Dus zit mams te bakken in een veel te heet zwembad en dat zal tot een uur of 5 duren. Waarna er gekookt zal moeten worden plus alles wat erbij hoort. Dat betekent dat er pas om een uur of 8 vanavond tijd is om aan het werk te gaan. Kijk, dat is nou de reden dat ik zeg: doe mij maar een baan van 9 tot 5. Lekker makkelijk, er komt niks tussendoor, alle condities om te werken zijn aanwezig en daarna ben je klaar. 
Ik niet.
Ik ben nooit klaar.
En mijn boek ook niet op deze manier.
Zucht!!!