Soms mopperen lezers. Gelukkig niet zo vaak. Maar toch. En wij nemen dat serieus. En waarom? Omdat wij een partnerlink hebben. En die heet www.gekopklanten.nl. We zijn er trots op een partner te mogen zijn van deze weblog en genieten vaak van de thema’s die daar passeren. Indien iemand iets wil begrijpen van klantgerichtheid, dan zal hij plezier beleven aan deze weblog. De beste van alle service-, marketing-, PR- en klantgerichtheidsmedia. Bezoeken dus.

Erg hip en vooruitstrevend is rebalancing. Sinds ik het ontdekte, bij de Deventer rebalancer Annelies Holtkuile (0570-677185), zweer ik erbij. Het is een weldaad voor je lichaam. Anderhalf uur lang word je behandeld en daarna weet je gewoon weer dat je een lichaam hebt. Het is ontspannen, het haalt je uit je hoofd, leert je grenzen kennen en het maakt je rustig. Ik kan het iederereen aanbevelen. En rebalancers zitten door heel Nederland.

Meer info:

http://www.rebalancingdeventer.nl

http://www.trees-muijlaert-rebalancing.nl/

Runs ‘N Roses is een kleine nature lodge in Zuid-Thailand. Op een van de mooiste plekken: in de bergen , omringt door watervallen, regenwoud en maar 50 km van de zee af. Samen met locale bevolking probeert Runs ‘N Roses de touristen iets van de Thaise manier van leven te laten ervaren. Gasten kunnen meedraaien in het dagelijkse leven van de mensen hier: mee naar de markt, naar school, de buurt verkennen met de locale gids.

De lodge is opgezet om geld te genereren. Niet voor de eigenaars, maar om een stichting te voorzien van geld. Deze stichting, de Thai Child Development Foundation helpt Thaise kinderen op verschillende manier om op te groeien. Door middel van beurzen, educatieve programma’s, voedselprogramma’s en een plek om te wonen voor hen die geen familie hebben om voor ze te zorgen. De stichting werkt voor 100% met vrijwilligers.  

Om een constante stroom van geld te genereren zjin gasten nodig. Meer gasten. Daarom wil Runs ‘N Roses een aantal bungalows neer zetten waar gasten in stijl kunnen wonen en leven. Bungalows met uitzicht op het regenwoud, midden in de natuur, maar niet te ver van een Thaise gemeenschap. Een plek waar Thailand beleefd en ervaren kunnen worden.

Omdat het geld dat momenteel binnenkomt gebruikt word voor de projecten van de stichting, is er niet voldoende geld om met de bouw van deze bungalows te beginnen. Daarvoor is het plan: adopteer-een-bungalow op gestart.  

Runs ‘N Roses  biedt mensen de mogelijkheid om een bungalow te adopteren voor een periode van 5 jaar. Per jaar is de bungalow uw eigendom voor 8 weken. Gedurende die 8 weken – die niet aaneengesloten opgenomen hoeven te worden – kan de eigenaar de bungalow bewonen, verhuren, onderverhuren. Runs ‘N Roses is verantwoordelijk voor het onderhoud, de inrichting en de service. 

De kosten? Een eenmalige bijdrage van 2.950 Euro.

Voor meer informatie: http://www.runsnroses.com/. Check de pagina ‘The Mountain’ en ‘adopt a bungalow’.

‘ Op 26 oktober 1967 werd mijn vader, officier bij de landmacht, overgeplaatst van Den Haag naar Kamp Stroe, midden op de Veluwe. Voor ons, zijn kinderen, was dat een omwenteling van enige omvang. Wij kwamen uit de op dat moment zeer hippe residentie, waar ronde, lichtpaarse brilletjes, lange haren en wijde broekspijpen het straatbeeld bepaalden. Bands als the Golden Earrings, the Troggs en the Shoes timmerden aan de weg, en als jongen van acht vond je dat spannend, vooral ook omdat je hun muziek via de zeezendpiraten op een transistor kon ontvangen. En een Haagse jongen van acht had een transistor.

Harderwijk was op dat ogenblik een oude gereformeerde vissers- en garnizoensplaats met een inwonertal van 27 000. Die inwoners bestonden hoofdzakelijk uit leden van de Familie Fatsoen, een volksstam die de Braafheid als hoogste doel had gesteld. Het was een wereld van regelmaat en van aardappels, jus en vlees. Overzichtelijk en voor een Haagse jochie van acht verpletterend saai. In ‘Tussen stadsdennen en tweelingstad’ schets ik die situatie

er stond stamppot op het gasfornuis

met slagersworst en kanen

en drift en angst werd opgepot

en opgedroogde tranen

de oorlog te vergeten

was het nagestreefde doel

ik liep er zoekend tussen

maar vond nergens een gevoel

Dat bleef niet zo, want in die conservatieve vesting aan het Randmeer, daar waar de geest van Luther en Calvijn zo lang de vrijzinnigheid op de pijnbank  had gelegd, daar ontstond iets in de negen jaar dat ik er woonde. Uit de kieren van al die bedrukkende protestanterigheid kwamen vrijbuiters geslopen, die mij iets teruggaven van de Haagse trends die mij waren ontnomen. Het schip van de kerk begon in zijn voegen te kraken.

Binnen een aantal jaren, maar dan zijn we toch al in de seventies, vonden de provo-idealen ook hun ingang in Harderwijk. Lief zijn voor elkaar, lekker blowen, harde popmuziek, met elkaar discussieren over Marx en Nietzsche,  opstandigheid op de middelbare school, en weglopende kinderen, kortom de tijden begonnen zich te roeren.

Er was een Umwertung van Werten. En dat heb ik proberen vast te leggen in de bundel ‘Waar ooit het loof en zee’.

Ik ben de eindredacteur van www.jongebazen.nl,  Bert Overbeek. Sommige jonge managers geven aan dat ze deze blog echt fantastisch vinden en dat is fijn. Anderen vinden hem goed maar missen zaken als sport en popmuziek. Voor hen is het goed om te weten dat ik nog een persoonlijke blog onderhoud. http://www.pitchersupport.nl/bertoverbeek/weblog/

Overigens kunnen jullie van andere onderwerpen ook genieten wanneer je een van de rechts vermelde partner links aanklikt. Met elkaar proberen we jullie up-to-date te houden en te vermaken.

Met vriendelijke groet,

Bert Overbeek

Ik ben jaloers, echt waar, stinkend jaloers op mensen die een gewone baan hebben van 9 tot 5. ‘s Morgens gaan ze de deur uit na een voedzaam ontbijtje en een longdrinkglas gezonde sap om tegen de avond weer binnen te komen stappen en aan te kunnen schuiven voor een warme maaltijd die hoogstwaarschijnlijk bereid is door een liefhebbende partner, m/v.
Als ík werk, moet het tussen de bedrijven door, en dat zijn er nogal wat. (de was, de boodschappen, de afspraken bij diverse hulpverleners voor diverse gezinsleden, de stal die dagelijks uitgemest moet worden, eten koken, kinderen opvangen, zwemlesbezoekjes, vervoer van- en naar vriendjes of vriendinnetjes, verjaardagen en gá zo maar door) Er is bijna nooit een dag waarin er niets tussen komt. Tussen mijn werk en mij bedoel ik.
Ik noem even een voorbeeld: Vanmorgen dacht ik dat ik de ‘hele’ ochtend zou kunnen werken. (m’n boekje moet overmorgen af, er moeten nog zeker 14 bladzijden geschreven worden, dus die tijd heb ik erg hard nodig!) Ik stond om kwart over 8 de was al op te hangen, het ontbijt zou ik overslaan, de jongste moest maar alleen naar school, en hoppá, dan zou ik aan de slag. Nou, forget it but, ik moet dus om half 10 een kind ergens heen brengen, een uurtje wachten en dan weer terug rijden. Ben ik om 11 uur zo’n beetje thuis, heb ik nog 5 kwartier om te schrijven.  Want dan komen de kinders thuis en kan ik het wel shaken met m’n werk. Misschien dat er nog een gaatje inzit van 1 tot half 3, dat weet ik niet, ik hoop het, maar ook daarna is het bekeken want dan ben ik taxichauffeur voor de jongste. Die moet opgehaald worden van een verjaardag in Zeewolde omdat ie moet proefzwemmen. Dus zit mams te bakken in een veel te heet zwembad en dat zal tot een uur of 5 duren. Waarna er gekookt zal moeten worden plus alles wat erbij hoort. Dat betekent dat er pas om een uur of 8 vanavond tijd is om aan het werk te gaan. Kijk, dat is nou de reden dat ik zeg: doe mij maar een baan van 9 tot 5. Lekker makkelijk, er komt niks tussendoor, alle condities om te werken zijn aanwezig en daarna ben je klaar. 
Ik niet.
Ik ben nooit klaar.
En mijn boek ook niet op deze manier.
Zucht!!!