Rubriek Trage stromen

In een artikel stelde ik ooit vast dat ik het woord ‘bila’ het vreselijkste woord vond in managementland. Intussen zie je hieronder nu bijna 120 reacties. Een record! En reden om het artikel nog eens te plaatsen. Eigenlijk ben ik zeer benieuwd of we nu nog managementuitdrukkingen missen ergere kennen. Dus graag een paar woorden die per ommegaande uit het managementvocabulair moeten verdwijnen. Voel je vrij om te reageren. (Op www.egobert.wordpress.com vind je een paar korte verhalen over het bedrijfsleven van mijn hand. Gewoon een cadeautje!)

• Tweet

Empathie is het vermogen om je in te leven in een ander. Niet alleen mensen hebben deze eigenschap. Honden en kippen ook, zo blijkt uit artikelen op nu.nl en scientias.nl in maart en juni 2011. In  ‘Een tijd voor empathie’ gaat Frans de Waal dieper in op het onderwerp. Het onderwerp is zo belangrijk, dat De Waal een prijs heeft gewonnen met het boek.

• Tweet

Precies 60 jaar na het verscheiden van Jozef Stalin overleed de meest besproken president van Zuid-Amerika, om net als Lenin gebalsemd te worden. Hij zal zelf geen moeite gedaan hebben om zijn linkse sympathieën te verbergen. Natuurlijk passeerden de meest beroemde quotes van de Bolívar-minnende brulkikker de revue. Niet verwonderlijk, maar kon je van het Nederlands publiek verwachten in welk verband hij zijn soundbites de wereld ingeslingerd had?

• Tweet

Vorige week sprak ik een collega-trainer/coach in de trein. Sinds september had hij geen klussen meer, en hij maakte zich duidelijk zorgen. Hij had een sollicitatie lopen bij een callcenter. Hij  voelde zich daar niet teveel voor (‘anders had ik niet gesolliciteerd’), maar hij wilde graag zijn eigen vak uitoefenen. De organisatie waar hij voor werkte was overgenomen, en hij was één van de mensen die werd ontslagen. Dit ondanks een goede staat van dienst.

• Tweet

In ‘Bila is een rotwoord’ (elders op deze blog) zien we ergerlijke managementtermen voorbijkomen. Dit artikel staat op www.jongebazen.nl Er kwamen tot dusverre 87 reacties. Op basis hiervan schreef ik een dialoog die twee managers in het bedrijfsleven hadden. Ik ben benieuwd of iemand het kan volgen. Ik zou het knap vinden want er zit ongelooflijk veel gebakken lucht in.

• Tweet

Heel wat boeken staan vol met interessante dingen over management. We moeten meer gaan samenwerken in de markt in plaats van elkaar te beconcurreren, we moeten onze medewerkers tot aandeelhouder maken, ruimte maken voor professionals en ze faciliteren in plaats van ze directief aan te sturen en onze wetgeving zit vol gelijkheid als het gaat om kansen. Tussen jong en oud, man en vrouw, blank en gekleurd.

En wat zien we? We zien dat in de bedrijfstop voor het merendeel mannen zitten. Mannen die jaknikkers en vriendjes om zich heen verzamelen. Die er geen moeite mee hebben om mensen, die goed functioneren, een andere functie te geven om te ontslaan omdat ze alleen maar naar het scoren op de korte termijn kijken.

• Tweet

Elk doel begint met de eerste stap, al zal niemand je vertellen in welke richting. Er bestaan richtingaanwijzers, ook wel to-do lists genoemd, om overzicht aan te brengen. De koffiearoma kietelt nog in je neusgaten als je vol goede moed je dag volplempt. Het kan dan ook heel voldaan voelen als je een pittige lijst volledig kan afvinken. Maar even vaak is het andersom, dat je lijst nog niet halverwege is maar je dag al bijna om. 

• Tweet

Eens in de zoveel tijd verschijnt een boek dat meer aandacht verdient. Trix van Bennekom heeft met De tragiek van Bonaire een standaardwerk geschreven over de ingewikkelde verhoudingen tussen Bonaire, de voormalige Antillen en Nederland. Groot nieuws uit de regio passeert de revue, echter voorzien van een context die in Nederlandse berichtgeving veelal ontbreekt. Aan de hand van velerlei voorbeelden, waaronder de verdwijning van Marlies van der Kouwe, laat Van Bennekom de complexe aard van het eiland zien. Het is een veelzijdige en kritische beschouwing die een veelheid aan pijnpunten blootlegt.

Een van de hoogtepunten van het boek is een kijkje in het hoofdpijndossier van de staatkundige herinrichting van de BES-eilanden, en wat dat betekende voor Bonaire. De ondertitel van het boek is Nederlands onvermogen op een eiland waar niets is wat het lijkt, een meer dan terechte titel. Het boek is verplichte kost voor ambtenaren die richting overzeese rijksdelen gaan, misschien wel omdat het ijzeren regels van verandertrajecten bevat die door ‘Den Haag’ op zijn minst onderschat zijn. Ik beperk me tot 10 daarvan.

• Tweet

Een ideale HR-medewerker is discreet. Je ziet een reflectie daarvan terug in gangbare formuleringen. Een dagelijks ritueel als afscheid nemen heeft in HR-verband een heel andere lading. Op bijna steriele wijze wordt bedoeld: ontslaan, wegpromoveren, afserveren. Gek eigenlijk dat honderden HR-medewerkers moeiteloos een dossier aanmaken tegen over een medewerker, maar dat niemand de uiterste consequentie daarvan uitspreekt.

• Tweet