Esmeralda, een voormalig trainee van me belde een half jaar geleden. Verliefd. Op een collega van kantoor. En niet zo’n beetje maar heel erg. ’s Avonds liep ze over hem te dagdromen, was prikkelbaar tegen haar man en zocht op internet naar informatie over hem. Ze wilde de hele dag bij hem zijn. Het werk [...]
Dit artikel schrijf ik op een MacBook. Dan weet u dat. Ik heb geen hekel aan godsdienst, daarentegen wel aan religie. Het eerste is iets persoonlijks, het tweede is mensenwerk dat met de oorspronkelijke heilsleer weinig tot niets meer van doen heeft. De ontstane religie rondom Apple is daar één van.
Op het moment dat ik in november 2011 door Londen wandelde, was er in Europa sprake van een derde crisis binnen een paar jaar. Ook in Nederland was dit het geval. Toen ben ik gaan nadenken. Zouden de crises die ons sinds 2008 bezig houden, misschien het gevolg zijn van hoe we met het leven (in organisaties) omgaan? Was er een verband tussen de crisist en onze levensinstelling of mentaliteit in de afgelopen decennia?
Een directie denkt dat een idee van hen gemakkelijk geland is en viert het met een borrel en een gezellige golfbijeenkomst. Maar bij nader inzien blijken er nogal wat bottlenecks te zijn. Dit verhaal is een boeiende leerzame vertelling over de dingen die in de praktijk van het leiding geven mis kunnen gaan. Alle lagen van een organisatie komen voorbij. Het verhaal is overigens waar gebeurd. Zet aan het einde van je verhaal rustig je reacties. Ik ben benieuwd wie jullie als hoofdverantwoordelijke zien. (Een ander verhaal over veranderingen in een Brouwerij vind je hier: http://egobert.wordpress.com/2012/07/05/cartouche-komt-om-te-werken-niet-om-te-feesten/)
Ik hoor sinds de dood van Steve Jobs wel erg veel mensen roepen, dat je vanuit je passie moet leven en je hart moet volgen. Deze teksten die vroeger vooral voorkwamen in de hoek van de betere popmuziek, zijn onder andere door Jobs vertaald naar het bedrijfsleven, en Jobs is succesvol dus lopen grote delen van onze arbeidspopulatie achter zijn uitspraken aan, alsof het een gouden kalf is. Iets dergelijks is ook aan de hand met Stephen Covey, die overigens weer hele andere dingen zegt.
‘Rot toch op met je feedbacktraining’ zei onlangs een medewerker tegen zijn manager. Al jaren sturen organisaties hun mensen naar feedbacktrainingen. Begrijpelijk. Bij samenwerking is het handig als medewerkers elkaar op een respectvolle manier vertellen wat er niet goed ging. Dat is goed voor de samenwerking. En roddel heeft ook minder kans om te gedijen in zo’n atmosfeer. Dus wil een organisatie wel investeren in zo’n thema. Er is echter één maar. De medewerkers ‘pakken’ het niet ‘op’.
Hebben we managers nodig? Dat lijkt een vreemde vraag, maar hij wordt steeds vaker gesteld. Er zijn werkplekken, bijvoorbeeld in de zorg, waarbij teams zelfsturend zijn en geen manager meer hebben. Maar ze zijn niet in de meerderheid, en de meeste mensen die ik ken gaan uit van het denkbeeld dat de mens niet kan zonder leider of manager. Laten we eens buiten het managementgebied kijken of daar voorbeelden te vinden te zijn die ons kunnen helpen, want natuurlijk zijn die er. Zo heeft de wereldberoemde evolutiebioloog Richard Dawkins het over het begrip ‘zelfassemblage’. Wat is dat?
De fabrikant van medicijnen probeerde drie accountmanagers te recruteren uit mensen met een chemische achtergrond. Deze mensen maakte medicijnen. Dat is precisiewerk, waarbij oog voor detail een dominante rol speelt. Je moet de spoelen waarmee je vandaag hartmedicijnen maakte, morgen gereed maken voor levermedicijnen, en je begrijpt dat de geringste resten aan een spoel de ernstigste effecten kunnen hebben op het eindproduct. Een hartmedicijn met resten van een levermedicijn kan nare gevolgen hebben.
De omgevingen waarin we leven, hebben veel invloed op ons. Maar we zijn dan ons niet altijd bewust. We weten intussen dat de dingen die we bewust doen, het kleinste deel van onze activiteiten beslaan. De hersenen regelen heel veel zelf, en ons bewustzijn beent dat niet altijd bij. Eén van die dingen waarbij dat het geval is, is ons aanpassingsvermogen aan onze omgeving. Het moet je dan ook niet verbazen, wanneer blijkt dat iemand die jij kent als extravert en dominant, in een andere context plotseling uitgesproken timide kan worden. Dat gaat natuurlijk niet zonder frustraties bij de persoon in kwestie, maar niettemin: hij is plotseling heel timide.
Een populaire methode onder trainers en managers is de Rationeel-Emotieve Training, de RET. Deze benadering is van Albert Ellis en al weer tientallen jaren in omloop. Het basisprincipe is simpel: als je gedrag vertoont dat je niet wilt vertonen, dan moet je je gevoel veranderen. Dan gaat het ongewenste gedrag vanzelf over. Maar je gevoel veranderen; kan dat? Volgens Albert Ellis, de grondlegger van de RET wel.
Bert Overbeek, is trainer, coach, interim manager en oprichter van Jongebazen. Opgeleid door NS en Schouten en Nelissen, besloot Jongebazen-eindredacteur Bert Overbeek na 25 jaar loondienst om voor zichzelf te gaan werken rond 2005. Hij wilde zijn klanten meer op maat bedienen, de basis van zijn werk verdiepen en de kwaliteit van zijn werk vergroten en had het gevoel dat hij daarvoor onafhankelijk moest kunnen opereren (www.pitchersupport.com). Hij is er gelukkig van geworden.



Laatste reacties
Voor degene die geïnteresseerd zijn in dit onderwerp zijn ook de boeken van Dr. Vijai…
reactie op: Het brein en de ziel; ook voor managers!Bedankt Bert. Ik ben altijd weer blij en gerustgesteld als er tussen de swaben nog zw…
reactie op: Het brein en de ziel; ook voor managers!Dus Peter kijkt - in zijn eigen vrije tijd; want er zou niemand meer op kantoor zijn …
reactie op: Porno gevonden op de werkcomputer! Wat nu, manager? (Case)