De een wil absoluut geen seksuele gevoelens op de werkplek. De ander vindt dat maar hypocriet (zie ook www.bertblog.nl, ‘Vreemdgangersweer’). ‘Het is er toch; je kan je hoofd wel in het zand steken maar daar wordt het niet minder van.’ Hoe dan ook: er wordt weinig over gesproken. In deze rubriek zullen wij met de lezer samen onderzoeken waar de grenzen liggen van seksualiteit op het werk. We willen dat integer doen, om jonge bazen vanuit de ervaring handvatten te geven om dit soort zaken te begeleiden. Mensen die op dit gebied iets hebben meegemaakt, zijn van harte uitgenodigd hun ervaringen op te schrijven en naar ondergetekende op te sturen. Dat kan naar pitcher.support@hetnet.nl
Enige jaren geleden vond een reisorganisatie (zie www.bertblog.nl voor de charme van reizen) dat er werk moest worden gemaakt van de serviceverbetering. Het selecteerde een nieuwe groep medewerkers die in een intensief opleidingstraject hun sociale en klantgerichte vaardigheden konden opschroeven. Het was een leuk opleidingstraject, waarin nogal wat reizen naar het buitenland op het programma stonden. De groep deed ondermeer Parijs, Antwerpen en Londen aan. Ik was als externe trainer betrokken bij het opleidingstraject en ging mee op 2 reizen. Er werd hard gewerkt, inderdaad was de training zeer intensief; ook emotioneel. In de groep zaten twee mensen die begin 30 waren en allebei een gezin hadden met kinderen. Zij heette Jolien, hij heette Boudewijn. Boudewijn had flair, donkere krullen, bruine ogen en een goddelijk lichaam. Jolien was ook een en al aantrekkelijkheid. Al vanaf het eerste moment trokken ze veel met elkaar op, en binnen de groep was dat nauwelijks een probleem. Tijdens de reizen overnachtten we in een hotel. Er werd tot negen uur ´s avonds getraind, dan werd er gedineerd en om half elf ging ieder zijnsweegs. Uiteraard bleef de groep dan vaak nog hangen. Op zeker ogenblik, in een Londens hotel, kwamen er twee groepsleden bij me, die hun zorg uitten. Ze hadden Boudewijn en Jolien in een vrijage betrapt. Het was geen oppervlakkige vrijage; er was sprake van ´wilde sex´, zoals een van de twee het omschreef. Ze vonden dat dit niet kon, en voelden zich geroepen om de zaak aan te zwengelen. Wat zou uw reactie zijn geweest op Boudewijn en Jolien, en op de twee collega´s; en hoe zou u naar uw opdrachtgever handelen? Ik hoor het graag.
5 Reacties
Aantrekkelijke dertigers, op reis, een hotel, een glas wijn of wat om stoom af te blazen en een vertroebeld beoordelingsvermogen door het pittige programma – het is op z’n minst verklaarbaar. Of het ook slim is, is wat anders. Ik zou de boosdoeners om te beginnen adviseren hun ‘wilde sex’ te beperken tot plaatsen die wat minder zichtbaar zijn voor de rest van de groep. Ik kan het twee volwassen mensen tenslotte niet verbieden. Ik kan ze hooguit verzoeken hun avonturen uit te stellen tot na de reis. Afhankelijk van de heftigheid van de reacties uit de groep, zou ik ze misschien adviseren excuses aan te bieden. Maar eerlijk gezegd vind ik dit nou ook weer niet een onderwerp dat je even lekker in de groep gooit – dus liever niet.
Wat betreft de klikspanen zou ik uitzoeken wat hun motivatie is. Bezorgdheid om het teamgevoel? Bezorgdheid om het thuisfront cq huwelijk van de twee? Botte jaloezie? Bemoeizucht? Het zou iets kunnen blootleggen (sic!) over de onderhuidse verhoudingen en relaties binnen de groep. Pay-back time? Misschien geeft dat een handvat voor vervolgactie. In het uiterste geval is een confrontatie tussen de vier, liefst buiten het gezichtveld van de rest, wellicht een mogelijkheid de scherpste randjes weg te poetsen.
Of ik de baas zou inlichten? Waarschijnlijk niet. Vind de privacy van de twee zwaarder wegen dan het eventuele belang van de werkgever. Maar dat wordt anders als uit de reactie van de klikspanen zou blijken dat een en ander gevolgen heeft die straks op de werkvloer merkbaar zullen worden. Dan is het onvermijdelijk de werkgever – voor zover mogelijk in vertrouwen – op de hoogte te brengen van hetgeen er gebeurde.
Ik heb het zelf meegemaakt: twee mensen uit mijn team kregen een wilde, woeste verhouding. Ik heb er (als jonge manager) nachten niet van geslapen, maar gelukkig gebeurde dit in het hoge Noorden. Daar haalden de collega’s er hun schouders over op en gingen over op de orde van de dag. Daar heb ik veel van geleerd. Niet negeren, maar relativeren. Het duo was gelukkig zo kies om er niet al te veel mee te koop te lopen en scheelt ook een slok op een borrel.
Ze hebben nog vele jaren samen gelukkig geleefd, maar uiteindelijk zijn ze toch gebroken.
Persoonlijk denk ik dat sexualiteit op de werkvloer niet te vermijden is, werknemers zijn immers first and foremost mensen. Er zijn natuurlijk grenzen, die men met zijn eigen verstand wel kan bedenken. Wat betreft deze casus, het zijn 2 volwassenen die in hun prive tijd samen zijn. Het begrip “prive tijd” is misschein wat wazig gezien het feit dat zij op zakenreis zijn, maar het blijft een prive aangelegenheid en zou daarom absoluut niet en publiek besproken moeten worden en zeker niet aan de werkgever verteld worden. Persoonlijk vind ik het erg onzinnig dat collega’s moeite hebben met de sexuele activiteiten van anderen. Ik ga er vanuit dat de twee individuen deze actie achter gesloten deuren deden, en niet opzettelijk in het zicht van hun collega’s. Maar zouden zij er, om welke reden dan ook, dit per se willen bespreken dan zou ik de trainer aangeraden hebben om dit in gesloten kring met betrokken te bespreken.
Ik zou pas reageren als het belang van de groep en de opdrachtgever werd geschaad. In bovenstaand beschreven situatie hebben de verliefde een verantwoordelijkheid naar de groep en naar zichzelf. Weten zij het goed te scheiden dan is het prima. Hebben ze er echter moeite mee dan zou ik de personen persoonlijk aanspreken op hun eigen verantwoordelijkheid in de groep.
Kort de situatie schetsen. De personen zelf het verhaal laten doen en vragen of zij zichzelf herkennen in hetgeen er gebeurd is. Verantwoordelijkheden duidelijk maken, spreken over gewenst gedrag in de groep, zeker niet persoonlijk maken en de kans geven om het te verbeteren.
Verliefde mensen overschrijden nog wel eens een grens. Laten we die in het belang van de opdrachtgever duidelijk houden.
Mijn persoonlijke mening doet hier niet ter zake. Ik ben er om te leren. Ook dit zie ik als een leerproces. Ik zou ze kunnen bedanken.
Jos
“Wie zonder zonde is, werpe de eerste zin” en: “Doe nooit aan een ander wat je niet wilt dat een ander aan jou zou doen”. Het zijn twee spreuken die ik op school meekreeg en die ik nog altijd huldig. Ook al is het gedrag van Boudewijn en Jolien in deze ethisch en moreel af te keuren, hun relatie is een privé-zaak en gaat geen enkele collega aan. Tolereer jij altijd en overal dat een ander zich met jou bemoeit?