Onlangs een verhaal gehoord. Een managementassistente bij een verzekeraar maakt een nogal sexy indruk. Ze doet haar werk goed maar de korte rokken en hooggehakte laarzen leiden tot praatjes onder collega’s. Haar manager maakt het bespreekbaar. Vindt het lastig maar vraagt haar of ze zich ‘minder nadrukkelijk wil kleden’. De managementassistente vindt het allemaal maar onzin.
‘Als mensen last hebben van de kleding van een ander, zegt dat iets over die mensen, niet over degene die de kleding draagt. Ik kleed me graag sexy. Ik heb een goed lijf en ik zou niet weten waarom dat niet gezien mag worden.’
De manager zegt dat er ‘misschien jaloezie bij vrouwen’ op kan komen, ‘en over wat het bij mannen oproept wil ik het niet eens hebben’. De managementassistente herhaalt dat dat meer over die mensen zegt en dat hij hen moet aanspreken in plaats van haar.
‘Ik ga mijn kledingstijl niet veranderen. Ik ben wie ik ben en zo nemen ze me maar.’
De manager vroeg me wat hij nu moest doen. Ik heb geantwoord dat ik een rubriek in JongeBazen heb, waar we zulke zaken aan de lezer kunnen voorleggen.
Dus: graag een reactie.
10 Reacties
Investeer in het creëren van begrip. Zorg voor een samenzijn waarbij de “klagers” in gesprek gaan met de managementassistente. Als manager moet je zonder oordeel het gesprek in gaan en bemiddelen wanneer nodig. Ik verwacht dat het gesprek gaat over professioneel gedrag op de werkvloer en de verschillende interpretaties daarvan. Kortom een gesprek over de gewenste cultuur binnen het bedrijf waar het bespreekbaar maken van deze kwestie ook onderdeel van uitmaakt.
Geef de klagers kadobonnen voor visagiste en bevorder concurrentie op (onverbloemd) positieve manier.
Maak wel duidelijk dat het eenmalig is 
De manager zou er goed aan doen om duidelijke kaders op te stellen. Ga bijvoorbeeld een keer met personeel om tafel zitten om vast te stellen wat wel en wat niet mag. De manager geeft op basis van alle input uiteindelijk aan wat er besloten is zodat voor iedereen duidelijk is wat er precies verwacht wordt.
Tot een bepaald punt staat ze absoluut in haar recht, ik heb haar niet zelf gezien maar zolang je niet aan porno denkt op het moment dt je haar ziet, is het probleem niet schrikbarend. Ik zou het nog een keer met haar opnemen, en aangeven dat mensen een verkeerd beeld van haar krijgen en praatjes onstaan, zolang zij er mee kan leven, waarom ik niet? Desnoods kunnen kledingsvoorschriften een keer in de groep gediscussierd worden.
Ik zou geen kostbare bedrijfstijd investeren in uitgebreide discussiesessies. Er is hopelijk meer te doen. Ik heb goede ervaring met directe communicatie. Aangeven wat wel en wat niet kan. Dat hangt af van jullie bedrijf. Voorbeeld geen blote schouder en rok tot op de knie. Als dat niet helpt ben ik het eens met Ellen.
Zoals beschreven is die manager niet veel waard (want geen eigen mening), en de dame in kwestie walst dan ook kortgerokt en al over hem heen. Die manager zou de kletsers en zeurders eens wat harder moeten laten werken, blijkbaar hebben ze te veel tijd om praatjes de ronde te laten gaan . Hebben ze nooit geleerd dat roddelen niet zo netjes is, en slechter voor je ziel dan sexy kleding?
Als manager zou ik de klager(s) eerst eens vragen of ze dit al zelf besproken hebben met de dame, en zo niet, waarom niet? Zelfwerkzaamheid is een groot goed tenslotte.
De dame in kwestie reageert m.i. terecht gepikeerd, maar mag wel wat meer empathie tonen ten opzichte van minder bedeelde collega’s. Ik zou zeker vragen wat zij kan doen aan deze situatie, en geen genoegen nemen met ‘niets, ze zoeken het maar lekker uit, not my problem’.
Wanneer je vindt dat je wat over kleding kunt zeggen (en dat vind ik) zorg je ervoor dat je bedrijf een kledingcode heeft die is gebaseerd op de organisatievisie (hebben wij ook). Die kans is kennelijk gemist en deze dame wordt klaarblijkelijk als aanleiding gebruikt om het onderwerp aan de orde te stellen. Niet vanuit de organisatievisie blijkbaar, maar vanuit de persoonlijke visie van collega’s (die ook nog eens heel andere redenen kunnen hebben) en dat is uiteraard weinig professioneel. De manager zou er zelf en met zijn medewerkers over na kunnen denken welke kledingcode bij hun organisatievisie zou passen. Dat is wat minder willekeurig dan ingaan op dit soort geroddel en achterklap (wat uiteraard als verschijnsel wel aan de kaak gesteld moet worden). Kortom het wordt tijd dat hier een manager zijn of haar leiderschapskwaliteiten toont.
Wat een moeilijk gedoe zeg. Ik heb een een leuke secretaresse en daar heb ik tijdens de laatste secretaresse dag deze sexy krijtstreep kousen voor gekocht.
Sandra, mijn secretaresse blij en haar mannelijke collega’s nieuwsgierig. Wij allemaal lol. Ik snap al die klachten niet.
Interessant. Mag ik er een case van maken, Ingrid, en op JongeBazen zetten. Ik ben benieuwd naar dit soort dingen.
Wat mij zou storen is niet eens zozeer de kleding, maar de volstrekte onbereidheid om zich aan te passen aan de wensen van de werkomgeving. Ik, ik, ik, en wie het niet bevalt die moet zelf maar veranderen.
Een werknemer die zo star vast houdt aan haar eigen normen en individualiteit, zou ik niet erg prettig vinden, ongeacht of ze zich nou in minirok of in zwarte kousen en lange rok wil kleden.