Trage stromen

Vorige week sprak ik een collega-trainer/coach in de trein. Sinds september had hij geen klussen meer, en hij maakte zich duidelijk zorgen. Hij had een sollicitatie lopen bij een callcenter. Hij  voelde zich daar niet teveel voor (‘anders had ik niet gesolliciteerd’), maar hij wilde graag zijn eigen vak uitoefenen. De organisatie waar hij voor werkte was overgenomen, en hij was één van de mensen die werd ontslagen. Dit ondanks een goede staat van dienst.

• Tweet

Heel wat boeken staan vol met interessante dingen over management. We moeten meer gaan samenwerken in de markt in plaats van elkaar te beconcurreren, we moeten onze medewerkers tot aandeelhouder maken, ruimte maken voor professionals en ze faciliteren in plaats van ze directief aan te sturen en onze wetgeving zit vol gelijkheid als het gaat om kansen. Tussen jong en oud, man en vrouw, blank en gekleurd.

En wat zien we? We zien dat in de bedrijfstop voor het merendeel mannen zitten. Mannen die jaknikkers en vriendjes om zich heen verzamelen. Die er geen moeite mee hebben om mensen, die goed functioneren, een andere functie te geven om te ontslaan omdat ze alleen maar naar het scoren op de korte termijn kijken.

• Tweet

Competentieprofielen zijn een soort recepten. Wat ingrediënten zijn voor een maaltijd, zijn competenties voor gedrag. Ze zijn al een poosje enorm populair. Organisaties gebruiken ze bij werving en selectie, bij persoonlijke ontwikkelingsplannen, bij beoordelingen en in training en coaching. Competenties helpen je om gericht naar vereist gedrag te kijken, zeggen de voorstanders. Maar de vraag is natuurlijk: hoe objectief is dat kijken? Daarom is er ook veel kritiek.

Maar kritiek op competenties geven word je niet altijd in dank afgenomen. Het is een heilig huisje geworden. Heel wat organisaties maken er gebruik van. Ze hebben hun personeel er bijvoorbeeld op geselecteerd. Ze baseren er persoonlijke ontwikkelingsplannen op. En beoordelingsgesprekken gebeuren met competentieprofielen in de hand.

• Tweet

In de ochtend van 3 op 4 mei om 3 uur eindigde mijn treinreis in Zwolle.  Ik was naar een concert in Den Haag gisteren, en nam de laatste trein van Den Haag naar Zwolle. 23.06. We, een leuke vrouwelijke collega en ik, reden naar Gouda, daar hoorden we van en stroomstoring. Om 23.25 kwamen we aan, er werd besloten dat de trein terug moest naar Den Haag en dan via Schiphol en Amsterdam naar Utrecht en Amersfoort, van waar een trein ons verder zou brengen.

• Tweet

Ad en Jos, de twee directieleden van bedrijf X,
zitten in gesprek met Kees, inkoopdirecteur van
een potentieel toekomstige klant. Alle 3 de mannen
zijn ‘onderaan’ begonnen en in de loop der jaren opgeklommen tot directeur. Kees overweegt producten te gaan afnemen van Ad en Jos, maar dan moet hun fabriek wel voldoen aan specifieke hygiëne-eisen. Kees reutelt het lijstje met eisen op. Ad en Jos kijken elkaar vragend aan en roepen snel Karin, de kwaliteitsmanager, erbij. 

• Tweet

We ontvingen een mail van een vrijwel blinde man. Deze week vliegt hij met zijn vrouw naar Barcelona met KL 1671. ‘Aangezien ik blind ben wil ik graag naast mijn vrouw zitten. Ondanks de vele telefoontjes naar de KLM weigeren ze daar aan mijn verzoek te voldoen. De mooie beloftes van het luchtvaartbedrijf worden dus niet waargemaakt. Is het nu echt zo moeilijk om twee plaatsen naast elkaar te reserveren?’

• Tweet

Onlangs ontmoette ik de innemende Adjiedj Bakas op een conferentie. Een goedlachse en slimme wereldburger met een goed verhaal. Hij hield de zaal in zijn ban met herkenbare filmpjes en snelle teksten. Bovendien zit hij goed in zijn vel en dat straalt ook veel uit. Ook op donderdag 26 november zat hij er weer goed bij, en dat al voor achten ‘ s ochtends op de televisie. Zoals gebruikelijk debiteerde hij de nodige teksten over Nederland en de wereld in de toekomst en daar zijn we gevoelig voor. Adjiedj wekt daarbij een indruk alsof de dingen die hij verwoordt een en al zekerheid zijn.

• Tweet

Het is rustig in het café-restaurant Nieuwspoort, perscentrum van de landelijke politiek aan de Lange Poten in Den Haag. Frans Weisglas doceert. Niet betweterig. Hij corrigeert en nuanceert zichzelf regelmatig. Hier en daar merkt hij op dat hij generaliseert. Soms voegt hij toe dat hij wat hij zegt ‘natuurlijk niet kan bewijzen’ of dat iets zijn persoonlijke visie is.

• Tweet

Stefan werkt als troubleshooter voor een
internationaal bedrijf. De laatste jaren gaat hij steeds meer naar het buitenland. Midden-Oosten, Azië, USA. Waar zijn expertise gevraagd wordt, gaat hij naar toe. Stefan vindt het prima, hij houdt van de afwisseling en vindt het vele reizen niet zo’n probleem. Meestal vliegt hij in het weekend, zodat hij de werkdagen volledig kan benutten.

• Tweet