eldige invloed hebben op de sfeer al wordt het soms ook wat dwingend.
Toen ik klein was, liep ik met mijn opa te wandelen. Op zeker ogenblik zei hij vriendelijk ‘Je moet niet steeds naar de bekende weg vragen’. Het is duidelijk wat hij bedoelde. Ik stelde vragen over onderwerpen waarop ik het antwoord zelf allang wist. Mijn kinderantwoord was dat ik eigenlijk alleen maar vragen stelde omdat ik het zo gezellig vond om met hem te praten.
Praten om het contact dus. Inhoud? Onbelangrijk. Het gaat bij deze vorm van praten om contact maken. Het zijn de welbekende praatjes bij de bakker, de slager of de buurvrouw, die over ‘koetjes en kalfjes’ gaan. Er zijn managers die ze -als ze even de kans krijgen- ontlopen.
Het praatje pot is een bijzondere vaardigheid. Het is over onbelangrijke zaken praten en wel zo dat de ander het plezierig vindt of toch geboeid blijft. Het is een vorm van communiceren die tot doel heeft de goede relaties in stand te houden of te bevorderen. Er zit echter ook een dwingende kant aan. Op het moment dat je als leidinggevende nooit tijd maakt voor een praatje pot met je medewerker, kan je populariteit afnemen. En dat kan vervelende gevolgen hebben voor je draagvlak. En dat is niet wenselijk. Je bent immers een zeer belangrijke schakel tussen het maken en realiseren van beleid. Hier zou je bijna adviseren om een cursus ‘informeel babbelen’ op te zetten.
Mensen met een meer afstandelijke en zakelijke stijl zouden voorbij kunnen gaan aan de koetjes en kalfjes, maar ik heb vaak meegemaakt dat ze dan op andere gebieden een stapje extra moeten doen. Herkenbaar?
Tags: Trage stromen, Werkvloervoer
3 Reacties
Er bestaan in het managementvak geen koetjes en kalfjes. We vergeten toch niet, als leiders, dat het bij al die praatjes pot niet zo zeer om de inhoud gaat als wel om de vraag hoe mensen dingen ‘aanvliegen’.
Niet zo zeer wát men zegt is belangrijk bij koetjes en kalfjes, maar juist hoe men dat zegt. In die praatjes leer je je mensen erg goed kennen. Wie domineert die gesprekken? Wie bepaalt de onderwerpen?
Het is hetzelfde als bij MT-vergaderingen. Die worden soms als uiterst saai beleefd. Dat zegt veel over degene die het saai vindt. Je leert je collega’s nergens beter kennen dan in dat soort situaties. Kijken is weten. 80-90% is nonverbaal. Dan kan je toch niet zeggen dat het om inhoud gaat.
En daar komt nog iets bij. De meeste leidinggevenden hebben eigenlijk een hekel aan het praatje pot omdat ze het niet kunnen. Ze voelen zich er onhandig bij, hebben het vermogen niet om dat tot een goed einde te brengen.
Dan kan je wel mopperen op medewerkers, maar dat is niet eerlijk. Dan doe je wat managers medewerkers vaak verwijten: altijd naar een ander wijzen.
Praatje pot is inderdaad belangrijk, maar dat de inhoud niet belangrijk is dat wil ik toch wel nuanceren.
Mensen die aangeleerd hebben, al dan niet in de door jou gesuggereerde cursus “informeel babbelen”, dat ze een praatje pot moeten houden, doen dit vaak te serieus; ze pakken een verkeerd onderwerp.
Een voorbeeld: Je baas, waarvan je alllang van hebt gemerkt dat hij niet zo goed is in informeel babbelen, vraagt aan je of je je door hem opgedragen werk al af hebt. Dit kan voor hem een praatje pot vraag zijn, terwijl het voor jou klinkt als “schiet is een beetje op”. Een misverstand is snel geboren.
De inhoud van het praatje pot moet dus wel over koetjes en kalfjes gaan.
Evelien Beentjes