Bert Overbeek

Bert Overbeek

Sinds 1995 mag ik werken in het organisatie-opleidingsvak. Als trainer, mediator, teambuilder, coach, trainings- en cursus-ontwikkelaar, MD-coach, academieleider en interim-directeur in het onderwijs. Daarnaast onderhoud ik sinds 2006 een weblog, een link van Managementsite.nl: jongebazen.nl Tenslotte schreef ik boeken, waarvan een paar top 10'ers. Ik zag meer dan 60 organisaties van binnen, waaronder Heineken, Flora Holland, Lufthansa, de NS, de ANWB, LTO, RTL, het Openbaar Ministerie, de Raad van Kinderbescherming en KLM, en ben deze organisaties hier dankbaar voor.
Mijn doel was kennisdeling, het volgen van trends in het management- en trainingsvak en de kritische noot bij hypes en memes. Mijn blog schreef vijf jaar voor de hype al over het brein bij ontwikkeling. Ik mocht in de krant en bij BNR mijn mening geven. En dit zou platte opschepperij zijn geweest als het niet een doel had gediend: mijn eigen kleine bijdrage aan verbetering van kennis en samenleving.
Ik ben happy, want volledig op mijn plaats gevallen, en heb het gevoel echt iets te kunnen betekenen. En dat maakt werk fijn. Ik schrijf dit om dat dit volgens mij de beste tip is die je kan geven: vind je meerwaarde, en everybody's happy. En laat anderen meeprofiteren van wat je kan en weet. Succes! (bert_overbeek@hotmail.com)

Berichten van Bert Overbeek

Waar staat onze menselijke beschaving? En waar gaat ze heen?

‘Groei door verval’ is een drieluik dat handelt over de evolutie, het heden en toekomst van onze aarde. Het geeft de lezer een perspectief op onze tijd en de toekomst.

 

Van oerknal via kunstmatige intelligentie naar klimaatopwarming en daarna, dat alles beschrijft het boek. Werkelijk van alles komt langs. Filosofie, spiritualiteit, maar ook heel veel moderne wetenschappelijke inzichten. De manier waarop Bert Overbeek deze zaken met elkaar verbindt is uniek in de wetenschapsbeschouwing en literatuur. Het boek is geschreven vanuit een (fictieve) hogere macht, die de hele geschiedenis heeft meegemaakt vanaf de grondlegging van ons universum.

Heidagen zijn geweldig!

Op Linkedin werd weer eens gemopperd over heidagen. We moesten ze afschaffen, vond een aantal mensen. Ze zijn  langdradig, hoor je dan, ze leveren niets op en de trainers staan er alleen maar narcistisch geïnspireerd te zijn. Het is niet de eerste keer dat ik dit soort kritieken lees.

Voel ik me als trainer aangesproken? Not at all. Ik zit nu 27 jaar in het vak (want een vak is het) en zie in 99% van de gevallen tevreden tot zeer tevreden deelnemers. En dat geldt ook voor een aantal collega’s van me, die ook begrijpen dat het een vak is. De keren dat dat niet zo was, zijn op een hand te tellen. En dan vond ik het vaak aan mezelf liggen.

Geweld is nooit het middel. Nooit!

Ooit was ik conducteur en daar heb ik niet alleen een afkeer van geweld gekregen, maar ook het idee ontwikkeld dat er geen rechtvaardiging voor is. Agressie, in welke vorm dan ook, welk doel het ook ondersteunt, is nooit de weg. Niet als je het oneens bent met overheidsbeleid, niet als je vindt dat de samenleving onrechtvaardig is (wat ze is).
Ik snap de verleiding wel, maar ik keur geweld gewoon af. Het leidt altijd tot meer geweld, en het dwingt overheden tot stevige reacties, die dan vervolgens in ons land weer ter discussie worden gesteld. Want oh, de agressor bedoelde het zo goed, en oh, de agressor deed helemaal niets en ‘moet je nu eens zien wat die politie er op gaat’. Ja ja….

De kracht van omgevingen op ons gedrag: overdreven fatsoen bij het hotelontbijt..

Wie -zoals ik- regelmatig in hotels verblijft, wordt ondergedompeld in de weelde van de luiheid. Je hoeft, buiten het verrichten van je werk, immers niets. Als je om vier uur klaar bent, staat de poort van het lanterfanteren en lui in de lounge lummelen wagenwijd voor je open. Geen met etenresten besmuikte borden die per sé afgewassen willen worden, geen vuile kleren die bedelen om een wasbeurt, geen stoffige vloer die in je geweten mekkert om gezogen te worden, terwijl je ook nog eens op je wenken wordt bediend door charmante obers en serveersters als je iets wilt drinken of eten.

De eigenaardige hersenpan van onze homo sapiens-soort

Het is eigenlijk bizar dat ik zo van mensen houd; dat ben ik eens met mijn vrienden die dit verschijnsel regelmatig opmerken als ik weer eens over mijn trainingservaringen praat. En als ik ‘mensen’ zeg bedoel ik die ene specifieke soort die we ‘homo sapiens’ noemen. De enige mensensoort die we nog hebben. Vroeger hadden we er meerderen. Net zoals je onder apen bonobo’s, makaken en gibbons hebt.

Jij en ik zijn onderdeel van die nog steeds flink uitdijende sapiens-familie. Op dit moment gedragen de bijna 8 miljard homo sapiens-leden zich zoals de sauriërs dat ooit deden. Ze regeren over de wereld, al doen ze dat een stuk slechter dan de giga-reptielen die zo’n 70 miljoen jaar geleden door een meteoriet-inslag aan hun einde kwamen.

Skills training voor alle lagen

Sommige trainers zien vaardigheidstrainingen als een eerste stap in hun carrière. Als ze wat langer trainer zijn willen ze het vaak loslaten. Terwijl vaardigheidstrainingen het meeste effect hebben op samenwerking en gedragsverandering. Kleine veranderingen in het gedrag leiden immers tot grote resultaten.

 

Vandaar dat wij, coach/actrice Karin Six en trainer/coach Bert Overbeek, ons erin hebben gespecialiseerd.  Al meer dan 25 jaar. Voor ons is vaardigheidstraining meer dan ‘een eerste stap in onze carrière’. Het gaat immers om de deelnemer en zijn leerproces. En die heeft veel baat bij oefening van praktijkcases, het delen daarvan met mededeelnemers en reflectie.

Ontwikkelen? Mooi. Maar in welke richting?

Toen de wijze (en in de seventies zeer populaire) schrijver Heere Heeresma zei, dat mensen zich kunnen ontwikkelen van natuurdriftige tot geestdriftige wezens bedoelde hij niet, dat ze moesten groeien van promiscue tot celibataire mensen. Vaak worden dit soort teksten zo benaderd. Maar Heeresma wilde meer dan dat. En nu, 50 jaar later, nu de biologie ons mensbeeld heeft aangescherpt, kunnen we Heeresma’s opvatting zelfs verdiepen.

Wat Heeresma bedoelde was duidelijk. In ons schuilen een aantal mechanismes die we in zijn woorden, ‘gemeen hebben met het gedierte des velds’. Denk hierbij aan overlevingsmechanismes, emoties, territoriumdrift, bezitsdrang, voortplantingsdrang en tribal mechanismes, zoals: wel voor de eigen ‘stam’, de eigen familie, de eigen groep zorgen, maar niet voor anderen.

De organisatietoekomst is aan blije meisjes (en jongens)

Duurzaamheid, diversiteit en aantrekkelijkheid zijn drie belangrijke kenmerken van de organisatie van de toekomst. Een toekomst die ook nog eens gevormd zal gaan worden door algoritmes en robots. Dat vraagt nogal wat van ondernemers, leiders en managers. Mede hierom schreef ik in 2020 een soort reisgids voor het leiderschap van de toekomst, ‘De schakelaar’ (https://futurouitgevers.nl/auteurs/bert-overbeek/)

Slimme ondernemers hebben door, dat juist het menselijk aspect niet verwaarloosd kan worden in een digitale toekomst. Veel bedrijven concentreren zich op die digitalisering, maar IT-goeroes zeggen dat juist de menselijke component niet vergeten mag worden. Zelf maakte ik onlangs mee hoe kil bijvoorbeeld ABN AMRO reageert, als je rekening wordt geplunderd. Zo’n organisatie vergeet tijdens deze digitale revolutie te communiceren en daarvan zie je de weerspiegeling in de media. Hoezo reputatiemanagement?

Hoe ego ontstaat en vergaat (allegorie)

Een wat langer verhaal over hoe ego/superego ontstaat en vergaat. Ga er rustig voor zitten…het is gisteren geschreven en moet nog herschreven, maar ik wilde het je niet onthouden. Met fouten en al…. En nou en of dit betrekking heeft op jou in je business. Het aardige is dat je de link na dit verhaal zelf kunt leggen.
‘Aroem was een verdrietig mens. Hij groeide op in een groot gezin, waarin veel ruzie was en Aroem leed daaronder. Hij had een hekel aan conflicten, en zag de pijn die ze opriepen in zijn vader en moeder en broers en zussen, van wie hij veel hield. Maar niemand van hen zag zijn pijn en niemand interesseerde zich voor zijn liefde. In dit gezin uitte men geen zachtheid.

Het verrassend moderne leiderschap van Jezus van Nazareth

 

Wie goed leiderschap nastreeft in zijn leven, kan veel leren van de groten uit de geschiedenis. Mede hierom schreef ik het boek over de historische Jezus, ‘De moed van Jesjoea’. Het kwam onlangs uit en het is toegankelijk voor iedereen die iets met leiderschap heeft.  Gelovig of niet gelovig maakt niet uit, want het gaat om de historische Jesjoea. Wie was die man destijds en wat kenmerkte zijn leiderschap? In ieder geval zijn ontwikkelingsgerichte instelling, zijn veranderingsbereidheid en zijn moed. Daarover een fragment.

‘Er is alle reden om aan te nemen, dat de discussies die Jesjoea had met de gevestigde geestelijkheid hem beroemd in de regio maakte, zoals ook Jochanan de Doper beroemd was. Mattheüs laat zien, dat die beroemdheid toenam naar mate de jaren vorderden. De opbouw is dat hij eerst discipelen selecteert, dat hij dan zijn boodschap begint te vertellen rondom het Meer van Galilea, waardoor er een schare fans ontstaat daar, dat hij daarna door Galilea ‘toert’, en af en toe moet uitwijken vanwege het feit dat hij anders niet alleen kan zijn, of dat de tetrarch Herodes of de Farizeeën het op zijn leven voorzien hebben.