De poes als middle manager

Nu iedereen zo interessanterig doet over het thema ‘leiderschap’ de laatste tijd, moet ik steeds maar aan onze poes Kees denken. Poezen zijn strategen-pur-sang. Dus wil ik jullie de volgende anekdote niet onthouden. Ik zie een parallel met operationeel management en ben benieuwd of jullie hetzelfde hebben. De poes en de middle manager, hoe vergelijkbaar is hun lot! 

Nu iedereen zo interessanterig doet over het thema ‘leiderschap’ de laatste tijd, moet ik steeds maar aan onze poes Kees denken. Poezen zijn strategen-pur-sang. Dus wil ik jullie de volgende anekdote niet onthouden. Ik zie een parallel met operationeel management en ben benieuwd of jullie hetzelfde hebben. De poes en de middle manager, hoe vergelijkbaar is hun lot!

 

Kees vertoont de laatste dagen teruggetrokken gedrag. Nu eens kijkt ze ons aan, droevig maar berustend, dan weer gaat ze een kwartier buiten zitten in de stromende regen met de rug naar ons toe.

Haar gedrag, dat ingetogen gedoe, geen openbare aanklacht, maar van die subtiele uitinkjes van quasi-verdrietige berusting, zo van ‘jullie-bieden-momenteel-absoluut-niet-wat-ik-zoek-maar-ik-heb-het-maar-met-jullie-te-doen-en-het-heeft-geen-zin-mij-te-verzetten’ , dat geeft van alles aan. En er is dan ook wat aan de hand.

Het vrouwtje, dat volgens Kees toch al te weinig thuis is, dat vrouwtje heeft haar op dieet gezet. Ze krijgt wel brokken, maar geen blikvoer meer. ‘Dat maakt haar maar vet’ vindt ze, en inderdaad is Kees een behoorlijke vadsige poes geworden. Dus moet er wat vanaf. Bovendien, licht de bazin toe, stappen steeds meer mensen van blikvoer af, dus waarom zouden wij dat niet doen?

Ik vind het best. Ook wel wat zielig, want Kees weet in stilte te lijden en wezens die in stilte lijden kunnen altijd volledig op mijn medelijden rekenen. Maar ik begrijp het doel van onze poes en leg haar dat als een echte consultant ook steeds aan haar uit in woorden waar ze niets van begrijpt, op een toon die haar iedere keer naar de voederbak doet lopen, waar ze met een vragende blik naar me gaat staren.

En nu is onze poes ontevreden over haar management, of haar personeel, want voor de mensen die het nog niet weten: een poes heeft personeel, ook als dat het management is. Ze is niet boos, maar verdrietig. En ze denkt daarbij, heel doelmatig, maar aan een ding: een gevuld bakje met blikvis. ‘Stom personeel’  denkt ze, als ze daar in de regen zit, met haar rug naar het huis. Ik weet het zeker.

Wie ziet de parallellen?

4 thoughts on “De poes als middle manager”

vincent vrooland 17 jaar ago

Dag bert, ik heb niet 1 maar 4 katten. Alle vier op droogvoer. Maar dan wel goede kwaliteit (Is het management altijd van goede kwaliteit?). Mijn extra-management is dat ik ze ’s avonds voor hen samen 2 van die piepkleine maar wel weer supergoede blikjes opdien. Net meer dan een kwart maaltijd. Maar ze kijken er naar uit en zijn zeer tevreden. Tegenwoordig eten ze het zelfs niet meer helemaal op. De moraal: goed management moet ook een faire deal met het personeel kunnen sluiten. Zonder een beetje dialoog krijg je een treurwilgje op je schoot en daarmee scoor je niet het niveau van imago, prestatie en de kwaliteit die jijzelf en de markt van je (huishoudelijk) bedrijf ambieert. Kortom de bekende top-down-bottom-up dialoog….maar dan in de juiste maatwerkverhouding. De arbeidsverhouding is een ruil….

Mark 17 jaar ago

Kijk ik denk dat er best een moralistische gedachte achter zit, maar als we het gaan hebben over een poes als manager waar hebben we het dan nog over? Dan gaat het toch helemaal nergens om? Misschien kort gedacht hoor, maar ik kan hier geen mening over vormen.

Bert 17 jaar ago

Niet alles hoeft even zwaar te zijn, Mark, en wat je niet prettig vindt, daar kun je overheen lezen. Toch? We hebben het hier eerder over gehad.

n.nass 16 jaar ago

Tja. mensen (of dieren) tegen hun zin in gelukkig maken is een moeilijke en weing vreugdevolle exercitie. Dus wanneer moet je het willen doen? Nooit, naar mijn smaak, tenzij er een hoger doel mee is gemoeid. Dat hogere doel is – in het geval van Kees – een langer bestaan in de schoot van zijn nest.

Ik zie binnen organisaties (ik be zelf adviseur) nog wel eens managers de taktische blunder maken om beslissingen aan mensen uit te leggen als verbeteringen, terwijl het evident voor die mensen een verslechtering betekent. Daar doel je eigenlijk op in deze metafoor. Dat zijn echte blunders met als gevolg dat de manager zijn krediet verspeeld en de onvrede of teleurstelling toeneemt.Gek genoeg is ook bij management de stelregel “eerlijk duurt het langst”domweg waar. Ook waar is dat je met alle beslissingen niet altijd mensen blij maakt. Tja, cést la vie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *