Rubriek: Verandermanagement

Hoe hou je een blog levend in tijden dat blogs op hun retour zijn? (Casus)

IMAG1011JongeBazen.nl vierde vorig jaar zijn 10 jarig bestaan. Meer dan 1500 artikelen passeerden ruim 1 miljoen bezoekers sinds de oprichting in 2006. Blogs zijn hun retour, beweren de media, en een beetje waar is dat wel. We zien toch een kleine teruggang de laatste jaren, al is die niet verontrustend.

Toch heb ik als eindredacteur een vraag. Een vraag die ik graag stel aan zoveel mogelijk lezers. Wat kunnen we doen om een business blog voor jonge managers boeiend te houden? Uiteraard hebben we zelf wel ideeën maar we horen het graag van jullie. Brainstorm hieronder lekker mee. Kom maar op met je ideeën.

 

America first. Nationalisme? Nee, business as usual.

IMG_8542America first. Dat lijkt me Trump’s belangrijkste boodschap. Hij gaat als business man de Amerikaanse economie voor alles stellen. En wil het land beschermen tegen criminaliteit en grote stromen migranten. Hij veronderstelt in zijn speeches dat Amerika verzwakt is door beleidsbepalers, die het land hebben laten afbrokkelen waardoor het veel van zijn kracht verloren is.

Oorzaken? Bedrijven die hun fabrieken buiten Amerika bouwen, om minder belasting te betalen, maar die ondertussen Amerika wel als afzetmarkt gebruiken. Nodeloze kapitaalverspilling door zinloze en eindeloze oorlogen in Afghanistan en Irak. Amerikaanse bedrijven die hun productie in China en andere goedkope landen laten doen, waardoor de werkeloosheid in Amerika toeneemt. De middenklasse heeft het gevoeld daar.

Boek van de week

Opleidingen

Bekijk alle opleidingen

Waarom is feedback geven zo moeilijk?

DSCN5715Feedback geven is niet gemakkelijk. Je ziet het in het operationele proces (de werkvloer noemt het gewoon ‘werkvloer’). Er zijn verschillende redenen om geen feedback te geven. Managers zeggen daar geen boodschap aan te hebben. ‘Mijn mensen moeten het gewoon doen. Zo moeilijk kan het toch niet zijn?’ Maar ook die managers krijgen een continu feedback proces meestal niet van de grond.

Mensen geven desgevraagd een paar redenen op waarom feedback geven moeilijk is. Ze zullen hun collega’s niet kwetsen. De sfeer wordt er niet beter van. Sommige mensen werken er al 30 jaar, die ga je toch geen feedback geven? Er zijn bovendien collega’s die lastig reageren als je feedback geeft. Je kunt er ruzie van krijgen. En, last but not least, als iemand de informele leider is, krijg je problemen als je feedback geeft. Er wordt over je geroddeld en je wordt buitengesloten.

Vacatures

Programma manager Duurzaamheid (Zwolle)

De gemeente waar je komt te werken wilt zich voorbereiden op de energie transitie, klimaatverandering en het circulair zijn. De gemeente gaat aan de slag met de opgave uit het nationale (ontwerp) K... Bekijk alle vacatures

Advertorial

Wat zegt Sylvana Simons nu eigenlijk?

15591540_10210111136911539_914902374709387573_oNRC interviewde in de krant van 14 januari Sylvana Simons. In tegenstelling tot veel andere blanke Nederlanders heb ik wel iets met deze vrouw en haar strijd. Het is dezelfde strijd die Michel Obama heeft moeten voeren om acceptatie af te dwingen als gekleurde vrouw in een white men society. Sylvana Simons doet dat met moed en verve, en neemt geen blad voor de mond. Ze heeft geen zin om te beantwoorden aan de verwachtingen die mensen hebben. Dat roept reacties op. Pittige.

Wilders mag met veel poeha zijn boodschappen de wereld in sturen, en dan zegt een deel van de bevolking dat hij ‘tenminste’ zegt wat er speelt. Doet Simons dat, dan zijn de rapen gaar en ergeren we ons ineens collectief en maken obscure fillmpjes en carnavalschlagers over haar. Kennelijk mag Wilders bot zijn en de grote jongen uithangen, en moet Sylvana Simons ‘effe dimmen’.

Het nieuwe veranderen: de gedrag en cultuur start-up

IMG_0466De gedrag- en/of cultuur start-up is een nieuw instrument, dat toekomstbestendig is. Op dit moment lopen cultuurveranderingen top-down, meestal met de hulp van dure externe bureaus. Mensen moeten naar bijeenkomsten, er zijn opleidingen, hele pakketten die vaak tot tonnen kosten aan inhuur en onttrekkingskosten. Vaak mislukken ze, omdat management teams ze niet goed benutten.

Dit kan echt anders. Met de gedrag- en/of cultuur start-up heb je een minimum aan onttrekkingskosten, kun je toe met 1 externe (ook in grote organisaties), is de borging en het draagvlak verzekerd, creeer je in een klap resultaatgerichtheid met een goede sfeer en ben je klaar voor de toekomst, omdat de implementaties razendsnel verlopen. Binnen de door het management gestelde ‘agile frameworks’ gaan er bij medewerkers start ups van start die cultuur en gedrag razendsnel van de grond brengen. De klant is er van meet af aan bij betrokken. 

Wel of geen big data? (Case)

_20090927_14365102 kopieStel je voor: Iemand leidt een organisatie. Deze organisatie staat voor een belangrijke beslissing: ze moet een keuze maken of ze alleen verder gaat of gaat fuseren met de concurrent. Uit gegevens blijkt dat fusies in de branche in het verleden niet zo goed uitpakten. Toch heeft de beslisser een goed gevoel over de fusie. Hij kan dat niet beredeneren, maar zijn gevoel zegt hem dat hij voor de fusie moet kiezen. Hij besluit de data waarmee zijn mensen komen te negeren, en volgt zijn innerlijke stem. Wat zou jij doen als jij hem was? Voor je gevoel kiezen? En als je dat zou doen, behoor je dan tot de meerderheid of de minderheid van de mensen?

Ik zal eens wat feiten voor je op een rij zetten. Luister maar even mee.

Kom je nog wel aan de bak in 2025?

IMG_6346Vorige week stond er in het NRC een interview met Dirk Helbing, hoogleraar TU Delft. Hij registreerde het feit dat we in een transitie zaten: de digitale economie. Eerst was er de boereneconomie, toen kwam de industriële revolutie, vervolgens moest die van bovenaf beter geregeld worden (verschillen arm-rijk te groot) en kwam de diensteneconomie.

Op dit moment gaan we over naar een digitale economie. Het is onmogelijk om daarin van bovenaf overzicht te houden en aan te sturen met de ongelooflijke hoeveelheid data die beschikbaar komen. Helbing lacht om het idee van een supercomputer die het allemaal wel even zal kanaliseren. We zijn straks het overzicht volledig kwijt.

Buschauffeurs geen greintje invloed bij concessie Syntus: willen we dat zo houden?

1001004011747149Ik woon in de regio Utrecht en reis met het openbaar vervoer. Trein en bus. De meesten vinden het een ellende en staan liever met hun auto in de file, maar ik weet als regelmatige trein- en busreiziger hoe leuk dat kan zijn. Ik ga daar niemand van overtuigen, daar gaat dit artikel niet over. Dit artikel gaat over de kloof tussen beleidsmakers, managers en uitvoerenden, die onze samenleving doortrekt.

Hoewel ik in mijn (intussen uitverkochte) boek ‘Voer voor jonge bazen’ deze kloof al aan de orde stelde in 2011, hebben de media zich er pas echt op gestort sinds de verkiezing van Trump. Ineens is men wakker. Hoger opgeleiden in organisatieland hebben een eigen wereld opgebouwd die steeds verder af is komen te staan van de ideeen van medewerkers. Ondertussen heeft het beleid van ‘de elite’ (een naar woord) zich wel steeds dieper ingevreten in het leven van die medewerkers. (In dit artikel plaats ik een tekening van Peter van Straaten die vandaag is overleden). 

Is de smartphone slecht voor de jeugd?

IMG_7405_2Er is veel pessimisme over de screen society. Waarmee bedoeld wordt: de invloed van computers en smartphones. Het zou niet goed zijn voor onze jeugd. De jeugd zou alleen nog maar bezig zijn met de telefoon en geen oog meer hebben voor het ‘echte’ sociale contact. Doordat altijd de telefoon aanstaat en zij daar ook constant op kijken, worden gesprekken voortdurend onderbroken. Ze worden, ook door grootheden als Dirk de Wachter, in het licht geplaatst van verslaafden die onderweg zijn volledig gevoelsarm te worden.

Ik vond het tijd om mijn 16-jarige dochter eens te interviewen over dit onderwerp. Ik confronteerde haar met de zorgen van de oudere generatie en wilde weten hoe zij het zag. ‘Is het zo dat jullie, als je bij elkaar bent, niet meer aan praten toekomen doordat je die dingen hebt aanstaan?’

‘Leren doet ook wel eens pijn’ (interview over training in 2016)

IMG_7165Een half jaar geleden sprak ik op uitnodiging van een klant met een groep managers van verschillende organisaties over het trainingsvak. De vraag was ‘Hebben we de traditionele training nog wel nodig in het robottijdperk?’ Ik heb daar mijn eigen opvatting over. Na de discussie vroeg Eva Rijs, bedrijfsjournaliste, of ze mij mocht interviewen. Hier de neerslag van het interview.

Tijdens de discussie wond u zich nogal op over wat u een ‘kortzichtige blik op ontwikkeling’ noemde.

Ja, ik was geprikkeld. Ik ben al jaren geprikkeld op dit punt en ik kon nu eens lekker losgaan.

Legt u eens uit waarom u zo geprikkeld werd.

De ongenuanceerdheid waarmee sommige managers en consultants praten over gedragstraining en management development ergert me. De tijd van training in een conferentieoord zou voorbij zijn. We hebben nu immers e-learning en training on the job. Dat bespaart onttrekkingskosten en is lekker goedkoop. Er wordt voorbij gegaan aan het feit dat de traditionele trainingsvorm een prachtig podium kan zijn voor uitwisseling, reflectie, teaminnovatie en het bedenken van je richting als organisatie.