Rubriek: Operationeel leiderschap

Creativiteit; is dat nou wel nodig in organisaties?

In 2010, tijdens het succesvolle WK, belde de Telegraaf. Ze vroegen me of bondscoach Bert van Marwijk de ideale manager was. Ik vond van niet. Te weinig creatief. Zijn degelijkheid was een pluspunt, meldde ik, maar als we vastlopen dan heb je niet zoveel aan hem. Jan Schouten van Schouten en Nelissen werd in datzelfde interview ook aan het woord gelaten. Hij vond wat ik zei onzin. Een manager hoefde niet creatief te zijn.

Je medewerker laten schitteren

Er is voor een manager geen groter genoegen, vind ik, dan een medewerker zo te faciliteren dat hij volledig in zijn kracht staat en bloeit. Eigenlijk is dat iets wonderschoons: mensen boven zichzelf uit laten groeien. En nog mooier natuurlijk als iemand nauwelijks jouw aandeel daarin opmerkt. De fun zit hem immers niet in jouw succes, maar in dat van die medewerker.

Dit vereist van de manager een grote mate van bescheidenheid en subtiliteit. De kunst van het leiding geven. Daar ontleen je je eigen vreugde aan. En wat daarbij ook geldt: de beste medewerkers zijn vaak niet de gemakkelijkste. Maar dan heb je er tenminste een beetje werk aan. Anders word je zelf zo vadsig en lui (-:

America first. Nationalisme? Nee, business as usual.

IMG_8542America first. Dat lijkt me Trump’s belangrijkste boodschap. Hij gaat als business man de Amerikaanse economie voor alles stellen. En wil het land beschermen tegen criminaliteit en grote stromen migranten. Hij veronderstelt in zijn speeches dat Amerika verzwakt is door beleidsbepalers, die het land hebben laten afbrokkelen waardoor het veel van zijn kracht verloren is.

Oorzaken? Bedrijven die hun fabrieken buiten Amerika bouwen, om minder belasting te betalen, maar die ondertussen Amerika wel als afzetmarkt gebruiken. Nodeloze kapitaalverspilling door zinloze en eindeloze oorlogen in Afghanistan en Irak. Amerikaanse bedrijven die hun productie in China en andere goedkope landen laten doen, waardoor de werkeloosheid in Amerika toeneemt. De middenklasse heeft het gevoeld daar.

Vacatures

Supply Chain Manager (ROERMOND)

Do you have thorough Supply Chain experience and are you looking for the next step in your career? For a global chemical organization we are looking for a:Supply Chain Manager... Bekijk alle vacatures

Advertorial

Waarom is feedback geven zo moeilijk?

DSCN5715Feedback geven is niet gemakkelijk. Je ziet het in het operationele proces (de werkvloer noemt het gewoon ‘werkvloer’). Er zijn verschillende redenen om geen feedback te geven. Managers zeggen daar geen boodschap aan te hebben. ‘Mijn mensen moeten het gewoon doen. Zo moeilijk kan het toch niet zijn?’ Maar ook die managers krijgen een continu feedback proces meestal niet van de grond.

Mensen geven desgevraagd een paar redenen op waarom feedback geven moeilijk is. Ze zullen hun collega’s niet kwetsen. De sfeer wordt er niet beter van. Sommige mensen werken er al 30 jaar, die ga je toch geen feedback geven? Er zijn bovendien collega’s die lastig reageren als je feedback geeft. Je kunt er ruzie van krijgen. En, last but not least, als iemand de informele leider is, krijg je problemen als je feedback geeft. Er wordt over je geroddeld en je wordt buitengesloten.

Wel of geen big data? (Case)

_20090927_14365102 kopieStel je voor: Iemand leidt een organisatie. Deze organisatie staat voor een belangrijke beslissing: ze moet een keuze maken of ze alleen verder gaat of gaat fuseren met de concurrent. Uit gegevens blijkt dat fusies in de branche in het verleden niet zo goed uitpakten. Toch heeft de beslisser een goed gevoel over de fusie. Hij kan dat niet beredeneren, maar zijn gevoel zegt hem dat hij voor de fusie moet kiezen. Hij besluit de data waarmee zijn mensen komen te negeren, en volgt zijn innerlijke stem. Wat zou jij doen als jij hem was? Voor je gevoel kiezen? En als je dat zou doen, behoor je dan tot de meerderheid of de minderheid van de mensen?

Ik zal eens wat feiten voor je op een rij zetten. Luister maar even mee.

‘MUSTURBATORS’: over ambitieuze managers die niet altijd winnen!

DSCN5881Onlangs coachte ik een manager van rond de veertig. Leuke vent. Zijn coaching was vooral gericht op verdere ontwikkeling, zo benadrukte hij tijdens de sessies voortdurend. Er waren verder geen problemen, het was allemaal prima met hem. Hij was zelfs een gelukkig mens, maar wilde gewoon graag weten of hij misschien in de nabije toekomst de stap naar de top kon maken.

-Weet je zeker dat je geen probleem hebt? Want ik praat je er graag een aan voor 175 euro per uur, lachte ik. Hij kon de grap wel waarderen.

Was er veel aan de hand, volgens zijn manager? Nou nee. Aardige kerel, af en toe een beetje drammerig in vergaderingen, en soms komt hij ineens stevig uit de hoek. Dan lijkt het alsof hij zich aangevallen voelt.

Buschauffeurs geen greintje invloed bij concessie Syntus: willen we dat zo houden?

1001004011747149Ik woon in de regio Utrecht en reis met het openbaar vervoer. Trein en bus. De meesten vinden het een ellende en staan liever met hun auto in de file, maar ik weet als regelmatige trein- en busreiziger hoe leuk dat kan zijn. Ik ga daar niemand van overtuigen, daar gaat dit artikel niet over. Dit artikel gaat over de kloof tussen beleidsmakers, managers en uitvoerenden, die onze samenleving doortrekt.

Hoewel ik in mijn (intussen uitverkochte) boek ‘Voer voor jonge bazen’ deze kloof al aan de orde stelde in 2011, hebben de media zich er pas echt op gestort sinds de verkiezing van Trump. Ineens is men wakker. Hoger opgeleiden in organisatieland hebben een eigen wereld opgebouwd die steeds verder af is komen te staan van de ideeen van medewerkers. Ondertussen heeft het beleid van ‘de elite’ (een naar woord) zich wel steeds dieper ingevreten in het leven van die medewerkers. (In dit artikel plaats ik een tekening van Peter van Straaten die vandaag is overleden). 

3 tips bij strategische beïnvloeding (vlog)

Met directheid kom je er niet altijd als je je doelen wilt bereiken. Maar wat dan wel? Bert doet een master class over het onderwerp ‘Beïnvloeden’ deze week en vertelt in deze vlog een paar dingen over strategische krachtenvelden en hoe daar je doelen te bereiken. Je krijgt drie tips. (Hij excuseert zich voor de exceemwondjes bij de mondhoeken; het gaat hier niet om jam- en etensresten (-: maar hij begrijpt dat het zijn overtuigingskracht niet versterkt.)

pitchersupport.jimdo.com

 

 

Bangalijsten studentencorps afspiegeling van samenleving?

IMG_662822 jonge studenten als hoeren neerzetten en hun telefoonnummers erbij zetten. Met zijn zessen iemand op zijn hoofd gaan staan en hem hersenoedeem bezorgen. Ja, dan haal je de pers wel. Media zijn dol op ellende en onrecht. Daar zitten ze graag boven op. Omdat wij er dol op zijn en het graag consumeren. Ontgroeningen van studentencorpsen zijn dan ook al jaren een thema dat door journalisten graag wordt gevolgd. Ze springen er collectief bovenop.

Politici ook, en die hebben ook die taak. Als overheid zijn zij bewakers van de normen en waarden en zij dienen zich uit te spreken. Dat is dan ook onmiddellijk gebeurd. Er is zelfs een politiek steekspel van gemaakt. Een politicus wilde dat een collega publiekelijk afstand deed van zijn Vindicat verleden. Verkiezingsretoriek, politieke zwartmakerij, en daarom voelt het vals. Die 22 jonge vrouwen en de jongen van het hersenoedeem inzet maken van verkiezingen laat een opmerkelijke kilheid zien. 

Een Nederlandse generaal over leiderschap

IMG_3114In de overstelpende hoeveelheid boeken over leiderschap is ‘Niemand is belangrijker dan het team’ van brigade-generaal Otto van Wiggen een opvallend boek. Het is altijd interessant om kennis te nemen van de denkbeelden van iemand die kennis combineert met ervaring, maar niet iedereen is in staat om een helder en interessant verhaal te vertellen. Van Wiggen wel. Zijn boek is gelardeerd met aansprekende voorbeelden van militairen in gevechtssituaties. Daarbij blijkt hij buitengewoon goed op de hoogte van moderne leiderschapstheorieen.

Tijdens het lezen heb ik een aantal malen zitten denken wat het boek nu zo krachtig maakt. Zijn het de talrijke voorbeelden van leiderschap in situaties dat leiderschap er echt toe doet, dat het gaat om zaken van leven en dood? Is het de rustige en duidelijke verteltrend, waardoor het verhaal niet blijft hangen in abstract gebabbel over leiderschap, maar een sterk praktisch karakter heeft?