Tag: Ongerubriceerd

Gij zult niet mailen

Dit mailde ik vanochtend aan een vriend die een sollicitatiegesprek heeft gevoerd een week of twee geleden. Gij zult bellen. Er gaat niets boven persoonlijk contact. En nu we het toch over de zegeningen van het mailtijdperk hebben. Onlangs kreeg ik de vraag of ik vragen kon beantwoorden of materiaal kon maken met als doel dat teamleden de aanwijzingen die per mail verzonden waren beter zouden gaan uitvoeren.

‘Coaches moeten weg’

‘Al die managers met hun coaches, die lui moeten allemaal weg. Het kost handen vol geld’ De politieagent gebruikte een ruwer woord voor ‘weg’ dat ik hier achterwege zal laten. Ik sprak hem in het café; de plek waar we doorzicht krijgen in de verborgen mechanismes van onze samenleving.

Boek van de week

Vacatures

Teamleider Geynwijs

De Gemeente Nieuwegein is op zoek naar een teamleider voor de afdeling Geynwijs. Bekijk alle vacatures

Advertorial

Leo van der Burg, een man om te herinneren

Zijn dochter Laura belde me een paar weken geleden. Wist ik wel dat hij was overleden, vorig jaar? Ik schrok. Nee, dat wist ik niet. Hé bah. Ik had een poosje geleden nog een mail van hem ontvangen. Had hij niet gereageerd op een artikel op mijn weblog Jonge Bazen? Dat was toch geen maanden geleden? Hij stond op mijn lijst van mensen om een drankje mee te drinken. Kom een avond over hem praten, bood Laura aan. Dat vond ik leuk, dus vanavond zat ik in Zutphen.  Zie ook http://www.hrsport.nl/nieuws/00016_mentale-training-voor-de-sportcoach.html

Weerstanden in de operatie (2)

In een reeks postings poneren we stellingen over operationele aansturing. Het zijn stellingen die de praktijk van het leidinggeven laten zien, en het is de bedoeling dat jullie erop reageren. De stellingen zijn gebaseerd op waarnemingen in de alledaagse werkelijkheid van grote organisaties, die zich te vaak niet gedraagt zoals we op onze hogescholen en universiteiten leerden. Met name boeiend voor jonge bazen dus.

Kritiek is altijd lastig

Krijgen jullie van tijd tot tijd nog wel eens kritiek? En? Wat doe je ermee? Gelijk wegmikken natuurlijk. Met de mensen erbij. Dan hoef je er verder niets mee. Kan je lekker doorgaan met dat waarmee je bezig bent. Vast iets dat de bergen te hoog en de oceanen te diep gaat. Vast iets met allure. (Zie ook www.bertblog.nl )  

Vermoeidheid – vrij nemen of ziek melden?

Jolanda is manager bij een middelgroot bedrijf. Zij staat onder enorme druk, werkt erg hard en maakt daarnaast veel uren, is betrokken en ontzettend gedreven. Ze staat altijd klaar en is behoorlijk flexibel. Naast deze fulltime baan heeft zij (in haar eentje) de zorg voor haar 2 kleine kinderen. Dit combineert zij ‘moeiteloos’ maar je voelt wel aan dat Jolanda eigenlijk nooit echt ‘vrije’ tijd heeft: zowel haar werk als haar kinderen vragen heel veel energie.

Chagrijnige chauffeurs

Je hoort wel eens over agressieve passagiers in het openbaar vervoer, waar personeel mee te maken heeft.  Dit schijnt maar moeilijk te voorkomen te zijn.

Nu heb ik een aantal jaren in Utrecht gewoond en daar regelmatig de stadbussen gebruikt. Wat me structureel opviel, was de chagrijnige houding van de chauffeurs en het bijbehorende bijna agressieve rijgedrag. Klanten die zeer kortaf te woord gestaan of zelfs afgesnauwd werden door de chauffeur. En met een propvolle bus zo snel mogelijk optrekken en zo laat mogelijk (dus hard) remmen. Lekker voor al die mensen die noodgedwongen moeten staan. Ik heb mij jarenlang afgevraagd of dit ‘normaal’ was. Vond ik niet overigens. De chauffeur lijkt mij het visitekaartje van de bus, een vriendelijke houding lijkt mij daarbij passender. Maar ja, buschauffeurs schijnen het niet makkelijk te hebben, dus dat zou misschien de verklaring kunnen zijn. Maar dan nog denk ik: als je baan zo overduidelijk niet bevalt, zoek dan wat anders.

Inmiddels ben ik verhuisd naar een andere stad, waar een andere busmaatschappij het stadsvervoer verzorgt. Hier kan het dus wel. Vriendelijke en zelfs vrolijke chauffeurs die niet denken dat hun bus een Ferrari is. En wat blijkt, ook de passagiers worden hierdoor vrolijker.

Terug naar de Utrechtse busmaatschappij. Heeft men daar nog nooit gehoord van ‘je krijgt wat je geeft’? Dus misschien heeft de houding van de chauffeur invloed op het humeur van de reizigers? En daarmee indirect op agressie in de bus? Hiermee wil ik agressief gedrag van passagiers niet goedpraten hoor. Maar ergens denk ik wel dat de chauffeurs hier hun rol in hebben. Welke klant vindt het immers leuk om als vee behandeld te worden? Of zien jullie dit anders?