Overleeft je winkel de digitale revolutie?

Overal hoor je erover. De digitale revolutie. Maar wat brengt die nu eigenlijk? Veel, als je deskundigen moet geloven. Luister maar eens.  Mensen kunnen in toenemende mate met 3D printers van alles zelf maken. Stoelen, vazen, objecten, vazen en ga zo maar door. Met de 4D printer kunnen we gebouwen maken in de openbare ruimte. Wat gaat dat betekenen voor winkels die al die spullen verkopen?

Boeken en CD’s hebben een geweldige tik gekregen door Spotify, iTunes en e-books. Robots zoals Atlas doen magazijnwerk en vullen vakken, cassieres verdwijnen door digitale kassa’s, bestellingen in restaurants worden opgenomen met behulp van tablets en in Herbin (China) door robots aan je tafel gebracht…

Uitstelgedrag? Aanpakken die hap! Of toch niet???

In ons hoofd zit een prachtig brein, dat veel kan. En wat vaak vergeten wordt: ook veel niet. We hebben bijvoorbeeld niet voor niets de computer uitgevonden. Die kan emotieloos met gegevens omgaan, in tegenstelling tot ons. Hij is bovendien betrouwbaarder bij de geheugenopslag van gegevens. Maakt niet de menselijke fout zijn eigen inzicht en kennis te overschatten; iets wat vrijwel uit elk modern onderzoek naar voren komt.

Een van de leukste eigenaardigheden van het brein is het volgende. Wie kent het niet dat hij iets belangrijks moet gaan doen, maar voordat hij dat doet voortdurend uitstelt. Uitstelgedrag lijkt een volledig disfunctionele breineigenschap. Maar is het dat ook? Nee. Dat is het niet. 

Boek van de week

Opleidingen

Bekijk alle opleidingen

Hartritmestoornissen hoeven je niet depressief te maken!

Een tijdje terug meldde ik hier dat ik een behandeling zou krijgen om mijn  hartritmestoornissen aan te pakken. Dat lijkt gelukt te zijn. Als trainer ben ik op het idee gekomen om een tweedaagse te organiseren om beter om te gaan (mentaal) met de effecten van deze vervelende kwaal. 

Hartritmestoornissen trekken een wissel op iemand. Ze zijn meestal ongevaarlijk, maar ze doen veel met je. Mensen worden er depressief van, of moeten rustig gaan zitten als ze een ritmestoornis krijgen. Je kan er flauw van vallen en het vervelendste is dat ze redelijk onvoorspelbaar zijn. Je wilt anderen er niet mee tot last zijn, maar ondertussen houden ze je erg bezig. Je werk kan er onder gaan lijden. 

Vacatures

Transport Manager (Rotterdam)

Heb jij ervaring met het oprichten van een transportnetwerk? Ga je een uitdaging niet uit de weg en ben je zelfstandig en oplossingsgericht? Solliciteer vandaag nog!In opdracht van MediaMarkt, is D... Bekijk alle vacatures

Advertorial

Parttime Master Bedrijfskunde ErasmusUniversiteit

Combineer opleiding, werk en privé en verhoog je waarde in minder dan 2 jaar. DOWNLOAD DE BROCHURE Lees verder

Verdraagzaamheid gewoon belangrijk op werkvloer en in maatschappij…

In een training over mijn boek over diversiteit vroegen een paar (hoogopgeleide) deelnemers, of Nederlanders met een migrantenachtergrond zich af en toe niet ‘te snel’ gediscrimineerd voelden. Deze vraag hoor je wel vaker. Ik vraag er tegenwoordig eerst maar eens op door wat mensen bedoelen als ze zoiets zeggen.

En dan komt er een voorbeeld. Iemand vertelde dat een paar Surinamers in een volle trein in de eerste klas waren gaan zitten. Toen de conducteur hen verzocht weg te gaan, zeiden ze tegen hem dat hij zoiets tegen ‘witten’ nooit zou zeggen.

Ik vroeg wanneer dit voorval had plaatsgevonden.

-Een jaar of vijf geleden, antwoordde de deelnemer.

-En? Daarna nog iets soortgelijks meegemaakt?

-Eigenlijk niet, nee.

Dit gebeurt vaker. Dat mensen zeggen dat ‘allochtonen’ zich ‘te’ snel gediscrimineerd voelen, maar dat ze nogal eens stokoude voorbeelden hebben, of vaker nog: helemaal geen.

17-jarige verveelt zich dood bij Mondriaan, Mozart of Marsman

Drie dingen zijn volgens een 17-jarige VWO’er die ik ken erg irritant en vermoeiend. Kunst in musea. Luisteren naar gedichten. En luisteren naar intellectuele discussies. Eigenlijk klassieke muziek ook, maar in films kan dat nog weleens mooi zijn.

-In musea loop ik na 10 minuten al met de tong op mijn schoenen. Er gebeurt niets. Je staat met een paar mensen naar een plaatje te kijken, dat knap geschilderd is maar wat moet je er verder mee?

Gedichten vindt hij ook vreselijk.

-Niet te begrijpen. En die dichters kijken er allemaal zo bij, alsof ze iets heel bijzonders hebben mee te delen. Tegen de tijd dat je het begrijpt blijkt dat altijd tegen te vallen. Maak er een leuke songtekst van, zet er wat muziek onder, dan hebben we er allemaal iets aan, en niet alleen jij met je grote ego.

Diversiteit saai? Absoluut niet!

Diversiteit, zei iemand onlangs, is saaaaai. ‘Al die gespeelde politieke verontwaardiging, en dat correcte gedoe. Wat moeten we ermee? Het leidt tot niets.’  Ik snap het. In mijn top 10-boek ‘Diversiteit’ noem ik daarom een lange reeks voordelen die diversiteit biedt. Ik zal ze niet allemaal opsommen hier, maar wie tot goed diversiteitsmanagement in staat is, ziet zijn organisatie onmiddellijk beter gaan presteren.

Deze week bereidde ik voor een klant een workshop voor. Diversiteit en klantgerichtheid. Dat is iets anders dan ‘algemene’ klantgerichtheid. In interculturele communicatie zie je nu eenmaal eigenaardigheden, die de boel compliceren. Als je daarvan op de hoogte bent, kun je dit een stuk soepeler laten verlopen. 

Van bourgondisch eten drinken word je jammer genoeg vadsig en papperig…

Even wat gezondheid op deze jongebazen-site. Echt jong zijn we niet meer, maar soms geven we graag inzichten door waar je op jonge leeftijd niet bij stil staat, maar die later in je leven toch van belang worden. Ik heb tussen mijn 25e en 45e nergens over nagedacht en dat heeft toch wat gevolgen gehad voor daarna. Ik heb het nu wel weer aardig op de rit. Maar misschien handig om te weten op jonge leeftijd hoe je kan voorkomen dat je straks na je 45e vadsig wordt en ongezond.

‘Vanochtend bleek ik met mijn 1 meter 82 85,1 kg. Op dit moment val ik niet meer af. Dat betekent dat ik sinds januari 2016 in het totaal 17 kilo kwijt ben geraakt en nu kennelijk op mijn ideale gewicht ben uitgekomen.
Mensen vragen vaak of ik op dieet ben geweest. Dit is niet het geval. Dieten werken niet. Wat werkte bij mij?

Facebook is toch gewoon: wat jij er van maakt?!

Waarom post een mens veel op Facebook? Ik ben namelijk iemand die dat doet. Deels omdat ik veel schrijf. Maar voor mij heeft het meer functies. Ik zal ze eens inventariseren.
1. Ik vind het prettig om zaken op te schrijven, te fotograferen of naar dingen te verwijzen die ik boeiend vind. 2. ik vind het prettig om anderen te volgen en te kijken wat die aan het doen zijn. 3. de respons van anderen op dat wat je meemaakt is vaak boeiend, interessant en soms zelfs hartverwarmend. Je kunt er zelfs van leren. 4. In een leven zoals dat van mij (veel reizen, veel werken, weinig vaste ritmes) is het handig dat familie en vrienden mee kunnen kijken waar je nu weer uithangt. En bij bepaalde zaken kan je gelijk een grote menigte bereiken.

Kan ons brein de digitale revolutie aan?

Kan ons brein de digitale revolutie aan, waarin we ons momenteel bevinden? Dat is een vraag die veel gesteld wordt. Mede vanwege burnouts en ziekteverzuim. Het idee is als volgt: we worden de hele dag met informatie bestookt. Door whatsapp, mail, facebook en linkedin bijvoorbeeld. En vaak worden we geacht op korte termijn een reactie te geven.

De druk om en de snelheid van reageren jagen ons cortisol omhoog. Dit stresshormoon zorgt voor chronische gevoelens van onbehagen, die uiteindelijk in burn out kunnen uitmonden. Mensen benen het niet bij.

En dan is er dus ook nog de digitale revolutie. De ontwikkelingen daar gaan razendsnel. En deskundigen stellen openlijk de vraag of we later nog wel werk zullen hebben. Op het internet circuleren lijsten met banen die verdwijnen. Het is voor velen onduidelijk welke technologische ontwikkelingen ons nu boven het hoofd hangen. En het is onzeker hoe de toekomst er uit zal zien. Hoe gaat ons brein daar mee om? (Schrijversportret: Ita Joosten)

Robots: pikken ze ons werk af, of gaan ze ons helpen??

Daniela Rus is de vrouwelijke directeur van CSAIL. Dit is een lab voor computerwetenschappen, robots en kunstmatige intelligentie. Ze geeft leiding aan 120 mensen die verspreid over de wereld allerlei belangrijke organisaties helpen. Voorheen was ze ondermeer hoogleraar computerwetenschappen. Ze werkt nu mee aan projecten voor zelfsturende boten en auto’s. Ze heeft veel kennis van wat er op dit ogenblik gebeurt op het gebied van computers en robots. En ook zij heeft een visie op de veranderingen die de techniek zullen brengen.

Rus is een optimist. Robots en toekomstige computers zullen ons gaan helpen om taken die we niet leuk vinden te automatiseren. Ze zullen ons werk niet vervangen, maar slechts delen van ons werk. De angst dat ons werk zal verdwijnen vindt ze dan ook te somber. Er zullen nieuwe banen ontstaan. En de onder andere door Elon Musk geschetste apocalyptische scenario’s vindt ze irreeel.  Die willen ons laten geloven dat de digitale revolutie het einde van de mensheid betekent. Robots zouden de macht van de mensen overnemen; een moment van ‘singularity’.