ManagementSite Netwerk

Emoties: wel of niet welkom op werkplek?

IMG_5291Mogen emoties nou wel of niet op de werkplek? Wat vinden we ervan als een collega of een van je medewerkers plotseling begint te huilen, of je leidinggevende? Of wanneer twee mannen ruzie krijgen in een vergadering en boos uit de vergadering weg lopen na de ander voor rotte vis te hebben uitgemaakt? Hoe gaan we om met collega’s die met deuren smijten wanneer ze het oneens zijn met een besluit?

Een mooi voorbeeld, bijna te mooi om waar te zijn, hoorde ik onlangs vertellen. In een team met alleen maar mannen was iemand overspannen geraakt. Bij de bedrijfspsycholoog kwam de toedracht van de overspannenheid naar voren. De man die overspannen raakte, Leo geheten, was genegeerd door zijn collega’s toen hij eens had moeten huilen omdat er een zwaar voorwerp op zijn voet viel. Zijn collega’s reageerden op het moment enigszins onhandig. keken elkaar aan met een blik van ‘doe iets’, maar daarna begonnen ze al snel tegen hem te zeggen dat dit niet kon. 

Dat domme discrimineren!

179439_3709130723458_1595717802_nEen tijd geleden kwam er een tweet in de media voorbij: ‘ Waarom hebben de Duitsers de Hollanders niet vergast?’  De tweet was afkomstig van een Surinaamse dame die het racisme van Nederlanders beu is. ‘ Iedereen herkent het, behalve de witte Nederlanders’, zegt ze. In reactie op de mail hebben blanke Nederlanders aangifte gedaan van racisme. De Surinaamse dame is bestookt met haatmails en haar telefoonnummer is op internet gezet.

De tweet is dom, zoals alle haattweets dom zijn. Daarover wil ik het niet eens hebben. Ik heb me op deze blog regelmatig verzet tegen Geert Wilders, en heb me in discussies met blanke landgenoten in het verleden scherp afgezet tegen racisme. De Nederlandse tolerantie is geen tolerantie maar superioriteit, dat heb ik betoogd, onder meer in trainingen over diversiteit.

Boek van de week

Opleidingen

Bekijk alle opleidingen

Diversiteit? Beter resultaat en meer fun!

IMG_4463Veel topfuncties worden ingenomen door blanke Nederlanders, ondanks het anti-discriminatiebeleid. Zij worden daarin maar ook in andere sollicitatieprocedures op teveel plaatsen nog steeds ‘voorgetrokken’. Dat hoort niet, dat mag niet, maar het gebeurt gewoon. Kijk maar eens rond op de kantoren. Niettemin zijn er op internet heel veel blogs te vinden, waarin het tegenovergestelde wordt beweerd: ‘Ben je blank, hetero en man?’ schrijft iemand. ‘Dan heb je het moeilijk. Want niemand zal je als allochtoon herkennen. En dus heb je minder kans om aangenomen te worden bij een baan.’ 

Advertorial

Parttime Master Bedrijfskunde

In twee jaar een master titel behalen? Combineer werk, privé en studie! Kom naar de voorlichtingsavond Lees verder

Werkplekergernissen: Lekkej gewejkt?

2015-09-02 20.47.34 HDREerder had ik het met jullie al over taalverbastering bij ‘bila’ Maar wil iedejeen vanaf nu ook onmiddellijk ophouden om zijn man of vjouw of vjiend of vjiendin een ‘pojtnej’ te noemen! Pojtnej is de nieuwe Nedejlandse vejbastejing van ‘partner’. Sinds onze ‘r’ is afgegleden naaj het niveau van een glibbejige medeklinkej tussen de j en de r, krijg je de eigenaajdigste vejbastejingen.
Het was me in het bedjijfsleven en op de jadio al opgevallen. Daar zeggen de medewejkejs zondej blikken of blozen dat ze ‘lekkej gewejkt’ hebben. Lekkej gewejkt. Je zou ze hun tong uitjukken.

Allochtonen en autochtonen? Nee, dat zijn geen indianen!

IMG_5038Zomaar een mop, ergens op een kantoor in het land. In een overwegend uit blanken bestaande organisatie is het sinterklaas. De enige medewerker met niet-Nederlandse voorouders is Shireen, een Surinaamse management assistent. Een van haar collega’s zet een zak pepernoten op haar bureau.

-Waarom alleen ik?, vraagt Shireen.

-Omdat je de enige bent tegen wie we kunnen zeggen: hallo zwartepiet. Je bent de enige echte zwarte piet hier.

Een ander voorbeeld, voordat we ingaan op dit verhaal. In de Mac Donalds. Een Turkse man schuift aan aan een lange tafel om een broodje hamburger te eten. De man is gedragstrainer en moest vandaag een lezing houden voor artsen. Hij gaat zitten aan een tafel waar een Nederlands echtpaar zit te eten. Er staan drie stoelen tussen de vrouw van het echtpaar en de Turkse man. Toch zet ze haar tas snel aan de andere kant van haar stoel, na een korte vorsende blik.

Business bullshit!!!

IMG_0124Op mijn vele werkreizen zit ik regelmatig op terrassen af te kicken van het werk. Ik pak dan een notitieboekje en schrijf korte tekstjes onder de noemer ‘Business bullshit’. Ik heb er een aantal op een rij gezet uit de eerste helft van 2015. Sommigen zijn flauw, anderen bijna grappig. Geniet mee:

Business bullshit

1. ‘Out of the box denken? Welke box?’
2. ‘Niemand weet waar het zelfsturende team is. Heb jij ze gezien?’
3. De OR-voorzitter onderbrak de vergadering. Daarmee was zijn belangrijkste doel bereikt.
4. Alcohol mag bij ons alleen gedronken worden na vijven. Maar wie discreet kan drinken mag het aan het ontbijt doen.
5. ‘Wij noemen staf medewerker stof-medewerkers’
6. ‘Wat zien de schoonmakers er vandaag smerig uit’
7. Onze secretaresse draagt zulke korte rokken dat het lijkt alsof ze ze niet draagt.

De romantische liefde!

IMG_3111Bert Overbeek staat bekend als organisatiecoach, trainer en schrijver van managementboeken. Hij kwam in de top 10 terecht met ‘Het Flitsbrein’ en ‘Mannen en/of vrouwen’. Als dichter is hij minder bekend. Hij had zijn 15 minutes of fame in 2008, toen de Nederlandse pers zich op zijn kroeggedichtenbundel ‘Schelmenschuim en kroeggekuier’ stortte, en verder schreef hij ‘Van het loof en zee’ waarin zijn jeugd in Harderwijk centraal stond.

Nu heeft Overbeek een nieuwe bundel gepubliceerd. Het is een bundel liefdesgedichten en de titel is ‘Ik stroom door je land’. In deze bundel gaat het om de romantische liefde. Of zoals Overbeek het zelf zegt: ‘Wie uit de kelk van de liefde drinkt, zal niet alleen het zoet smaken maar ook het zuur, het bitter en natuurlijk ook het zout.’

Diversiteit: hou op met die commissies; ga aan de gang!

10-067A648C-225624-960Als we in Nederland een probleem menen te hebben gesignaleerd, dan richten we per direct een commissie op. Of een projectgroep. Het is een beetje een geijkte volgorde. Probleem gesignaleerd, groepje deskundigen, analyse, rapportje en uiteindelijk een projectgroep om de adviezen te ‘implementeren’. Daar staat vaak een tijdsspanne voor, en na die tijdsspanne wordt het project afgerond, en is het klaar.

Zo gaat dat dus ook met diversiteit. Al een halve eeuw zijn we bezig met commissies, politieke clubs en projectgroepen om de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen in organisaties en teams te realiseren. En hoewel we een beetje terreinwinst hebben geboekt, schiet het toch nog niet heel hard op.

Ik vind dat logisch. Ik zag ooit bij een organisatie iets grappigs gebeuren. Top down werd daar bedacht, dat er meer aan diversiteit moest worden gedaan; ook in de relaties op de werkvloer. Een aantal zaken werden geinventariseerd door de projectgroep diversiteit. Seksisme, pesterijen, de grenzen van wat kon en not done was werden beschreven.

Medewerker mopperen op managers, managers op medewerkers!

IMG_0150In mijn werkpraktijk hoor ik schrijnende dingen als ik mensen over andere hierarchische lagen of andere beroepsvelden hoor praten. Hoe vaak heb ik managers niet horen zeggen over hun medewerkers dat ze gewoon niet willen veranderen, terwijl die medewerkers geen moeite bleken te hebben met veranderingen, maar wel met het onrealistische karakter van een verandering. Die bleek dan maar al te vaak ingegeven te zijn door kostenbesparing, in plaats van werkinhoudelijke kwaliteitsverbeteringen. Ondertussen werd het wel als een noodzakelijke werkinhoudelijke verandering gepresenteerd.

Omgekeerd heb ik vaak onrechtvaardig wantrouwen gezien bij de werkvloer naar hun management. Luister maar eens naar productiemedewerker Hans Peter.

Eén bedrijf? Eén cultuur? Eén taal? Echt?

IMG_4260Beroepsgroepen binnen organisaties vallen te beschouwen als ‘sociale velden’, een uit de sociologie afkomstige term. Een sociaal veld is een groep mensen met een bepaalde taal, met gedrags- en kledingcodes, normen en waarden en vergelijkbare culturele interesse. Om een voorbeeld te geven: de wereld van de ICT’ers. Die spreken een compleet andere taal dan bijvoorbeeld HRM’ers. ICT’ers spreken ICT’s, HRM’ers spreken HRM’s. Ze dragen ook andere kleren. Net als in de andere bedrijfsonderdelen heersen er eigen codes. En dat maakt uit. Met name in de communicatie. Want mensen hebben de neiging om onderscheid te maken op basis van groepsgedrag. Wanneer er een gevoel is, dat ‘hij er een van ons is’ zijn de coalities snel gemaakt. Ik ga daar zo dieper op in.