Binnenkort de AD haringtest, maar is die wel betrouwbaar?

Binnenkort is hij er weer. De haringtest van het Algemeen Dagblad. De 37e alweer. Aad Taal en John Oosterhuis gaan Nederland door om cijfers te geven voor de haring van onze visboeren. AD-journalist Paul Hovius schrijft de resultaten op. Volgens hem is de test eerlijk en onpartijdig. Dat vindt het grootste gedeelte van de haringverkopers niet. Er is dan ook veel kritiek op de haringtest.

Twee jaar geleden verweerde Hovius zich tegen die kritiek in een column met de titel ‘Het serpent van het AD spreekt’. Hij pareert die door te zeggen dat hij zich ‘tegen dergelijke vuilspuiterij’ niet hoeft te verdedigen. Hij presenteert zich tussen de regels door als iemand  die niet geliefd is omdat de haringtest in zijn krant ‘de waarheid’ vertelt en die is nu eenmaal voor een aantal visboeren ‘ongemakkelijk’.

De rust weer terug in organisaties!

Werk je in een bedrijf waarin je de tijd mag nemen om iets tot een goed einde te brengen? De laatste decennia is de rust om iets op een lange termijn uit te zetten uit heel wat organisaties in Nederland verdwenen. Er moet snel gescoord worden, en bij de minste of geringste tegenslag vindt er een reorganisatie plaats; vrijwel altijd met samenvoegingen van afdelingen en vermindering van mensen.

In een land als het onze stuit dit op weerstand. In gesprekken op verjaar-dagen en in het café hoor je veel kritiek op deze kant van onze samen leving. De druk van snel presteren en de onzekerheid die met reorganisaties gepaard gaan, leveren stress op. De Wachter formuleert het in zijn boek De wereld van De Wachter als volgt: ‘Maar weg ben je! Op de vlucht. Druk-druk. Je menst de dag door. De westerse maakbaarheid van het leven achterna. Je maakt, je heerst, je kunt. Je vormt, je ontplooit. Alles kan. Yes you can. De mens is een werkwoord toch? (…) En zo raak je dubbel uitgehold: bekaf van het achterna hollen, en hol van binnen. Je weet het niet meer. Wie ben je? Moegekickt en met niemand om je heen doemt je reflectie angstig op. En dan denk je: Mijn God.’

Laten we eens naar de cijfers kijken. Stress veroorzaakt 20% van het lang- durig verzuim (langer dan 6 weken) in Nederland. In november 2016 kwamen internetmedia met de mededeling dat het langdurige verzuim toeneemt. En dit is kostbaar. Een werkgever is nu gemiddeld 242 dagen een medewerker kwijt vanwege een burn-out. Dat is 250 euro per dag en 60.500 euro per werknemer. Zowel het aantal mensen met een burn-out als de lengte van de burn-out neemt toe. Maar liefst 1 op de 7 werknemers heeft last van burn-outverschijnselen, volgens TNO en het Centraal Bureau voor Statistiek. In het onderwijs ervaart zelfs 1 op de 5 werknemers stress. Op 17 november 2015 werden de kosten in verband met werkstress geschat op 1,8 miljard euro. Tel uit je winst!

Maar hoe zet je druk zonder dat mensen in een burn-out raken? Hoe zorg je ervoor dat je de hoeveelheid werk binnen de juiste proporties houdt?

Boek van de week

Opleidingen

Bekijk alle opleidingen

Hufters en slijmballen in organisaties!

DSCN6020Als je de poten onder de stoel van een slechte manager (SM) wilt wegzagen, worden eerlijkheid en openheid een boemerang. Neem het voorbeeld van Aart, een medewerker uit de voedingsindustrie. Zijn leidinggevende was Willem-Jan. Willem-Jan.

WJ was zelden op de werkvloer, zat veel achter zijn computer, liep zich voortdurend te profileren bij zijn chefs, groette medewerkers soms niet in de gang, was erg bezig met korte termijn resultaten en gaf (per mail, meestal kort voor het weekend) voortdurend ad hoc opdrachten om die te bereiken, waardoor de medewerkers een hoge werkdruk ervoeren. Hij schoot tekort bij het maken van verbinding. Uit kostenoverwegingen kreeg iedereen een matige beoordeling.

Vacatures

Teamleider (Venlo)

Ben jij resultaatgericht en kun jij groepsgericht leidinggeven? Wij zoeken nieuwe collega's! Bekijk alle vacatures

Advertorial

Parttime Master Bedrijfskunde ErasmusUniversiteit

Combineer opleiding, werk en privé en verhoog je waarde in minder dan 2 jaar. DOWNLOAD DE BROCHURE Lees verder

Creativiteit; is dat nou wel nodig in organisaties?

In 2010, tijdens het succesvolle WK, belde de Telegraaf. Ze vroegen me of bondscoach Bert van Marwijk de ideale manager was. Ik vond van niet. Te weinig creatief. Zijn degelijkheid was een pluspunt, meldde ik, maar als we vastlopen dan heb je niet zoveel aan hem. Jan Schouten van Schouten en Nelissen werd in datzelfde interview ook aan het woord gelaten. Hij vond wat ik zei onzin. Een manager hoefde niet creatief te zijn.

Schrijvers verdienen weinig: ‘Doe mij effe zo’n boekie’

Altijd wanneer een boek van mij wordt uitgegeven, zijn er wel een of twee mensen in mijn netwerk die er van uitgaan dat ik ze mijn boek wel zal geven. Nu ben ik daar nooit beroerd in, maar ik heb het niet zo met de houding ‘Doe mij ook even zo’n boekie’. Om te beginnen zijn die ‘boekies’ bij iedere schrijver het gevolg van hard werken. Van vele uren ploeteren, van informatie verzamelen, van 3x herschrijven, van schrappen en vooral ook van onderscheidend zijn.

Plan wat chaos in!

Veranderingen moet je plannen. Prima, het is niet anders. Geen punt. Maar in een veranderingstraject zit meestal een ‘chaotische’ fase; een fase waarin het bestaande patroon wordt losgelaten en het nieuwe wordt geïmplementeerd. Je kunt veel plannen, veel is ‘lineair’, dit moment gedraagt zich non-lineair, dat wil zeggen: zit vol met eigenschappen die niet eigen zijn aan het systeem waarbinnen de verandering plaatsvindt. Dit is complex gezegd, maar het is ook complex.

Je beperking is je kwaliteit

Mijn kwaliteit is ook mijn beperking. Dat geldt voor velen, maar dus ook voor mij. De kwaliteit is dat ik goed kan schakelen tussen verschillende niveaus. Ook op dit moment heb ik trainees en coachees (afschuwelijk woord) vanaf het niveau monteurs tot algemene besturen en directies. Ik spreek de taal van veel doelgroepen. Dat heb ik me over een lange periode en met de nodige moeite eigen gemaakt. De beperking is dat je zo laagdrempelig wordt, dat klanten je er op attenderen dat je af en toe geen gedrag vertoont dat bij je status past.

Kijk positief naar nieuwe technologie!

We rennen te hard. Onze samenleving staat stijf van de informatie, waar we niets mee kunnen maar wel op reageren. Steeds is er iets dat moet worden gedaan. En dan is er nog de telefoon. En de computer. Er komt geen einde aan verwerken, verwerken, verwerken. En daarbij laten we onze vrije tijd oppeuzelen door amusement. Er moet van alles. Constant. Zelfs onze reizen zijn drukke bezigheden. Het gaat maar door. Wie media en sommige schrijvers leest, krijgt het idee dat dit leven een grote ellende is. Waar je volledig door wordt opgeslokt. En waartegen geen probaat middel bestaat.

Integriteit in organisaties vereist morele moed

Sterke organisaties onderscheiden zich door een open organisatiecultuur waar problemen en dilemma’s bespreekbaar zijn zonder dat *werknemers daarop afgerekend worden. Fouten maken mag. Sterker nog, door fouten en blunders openlijk te bespreken leert de organisatie is de gedachte.

Toch is in veel organisaties een gebrek aan integriteit schering en inslag. Bonnetjesaffaires, afspraak is geen afspraak, informatie bewust lekken of achter houden en zaken achter de schermen weer gladstrijken. Want het ergste dat er kan gebeuren is wanneer ‘het’ bekend wordt. Dat de organisatie of de persoon in kwestie averij oploopt en ‘het’ in de media komt.

Borderline times of gewoon een verouderd stress systeem?

Er verschijnen op dit moment regelmatig boeken van psychiaters. En ze verkopen goed. Twee springen er uit en kennen een grote populariteit. De Vlaamse psychiater Dirk de Wachter en de Nederlandse psychiater Witte Hoogendijk. Beide richten zich op de moderne tijd. De Wachter schrijft over de reactie van de menselijke psyche op de moderne tijd; Hogendijk geeft een uitgebreide verhandeling over ons stress-systeem, met behulp van de Volkskrant-journaliste Wilma de Rek.

De Wachter vindt dat we van het pad af zijn. Sociale media geven ons de indruk dat we heel veel vrienden hebben, maar in werkelijkheid zijn dat oppervlakkige contacten. We hebben geen moment rust meer, en dat is niet goed voor de mens. Kinderen mogen zich niet meer vervelen, en we hebben grote hechtingsproblemen in onze samenleving. De persoonlijke ontwikkeling heeft er toe geleid, dat we individualisten zijn geworden, en de buitensporige hoeveelheid informatie die over ons wordt uitgestort leidt tot allerlei angsten en problemen.