Regelmatig komen zelfsturende teams terug als thema. Het zou fijn zijn als teams zelfassemblerend zijn, zoals veel voorkomt in de natuur. Dat scheelt trossen managers. Toch zijn zelfsturende teams vaak mislukt. Zo vaak, dat organisaties zich er maar moeilijk aan wagen. Hier en daar gebeurt het, en bewijst het zich, maar vaker gaat het mis. Hoe komt dat toch?
Veel jonge managers zijn opgeleid vanuit de gedachte dat visie, structuur en fasering dragers zijn van succesvolle beleidsuitvoering. In werkelijkheid is er voor structurering vaak alleen ruimte in de marge en in tijden dat er louter goud van de welvaartsberg gutst. Fasering voltrekt zich meestal niet zoals gepland.
Het brein is ongelooflijk sexy. Iedereen houdt zich er mee bezig. Ook in de managementwereld. Maar zien we het al terug in het trainingsaanbod van trainings- en managementbureaus? Ik durf te beweren dat de Nederlandse bedrijfstraining op een hoog niveau staat. We kijken hier altijd een beetje op tegen Amerikaanse methodes, waar we ook kwistig gebruik van maken, maar Nederlandse trainers zijn meestal integere professionals, die het echt niet verliezen van hun Amerikaanse tegenvoeters. Ondanks de kwaliteit die we hier bieden, kan je vaststellen dat trainingen erg op elkaar zijn gaan lijken de laatste jaren.
Wie de managementmedia en kranten openslaat leest dat veel mensen kritiek hebben op hun chefs. Ze hebben te weinig aandacht, kennen de mensen die ze beoordelen niet, zijn te procesgericht, ze gedragen zich bureaucratisch of zijn juist te directief. Maar ze zijn vooral: te weinig zichtbaar. Hoe komt dat toch?
Peter is altijd een uiterst betrouwbare werknemer geweest voor het bedrijf Stipco BV. Hij heeft door slim boekhouden veel geld voor de organisatie verdiend in de loop van de jaren, en hij had bepaald geen 9 tot 5 mentaliteit. Iedereen was dan ook erg tevreden met hem, totdat hij betrapt werd op pornografie op zijn computer. Het was, zoals dat heet een heterdaadje. Zijn teammanager kwam binnen op een moment dat Peter in de waan was dat er niemand meer op kantoor was.
Deze week begon ik aan een vierdaags teamtraject, waarin de onderlinge chemie centraal staat. Steeds vaker heb ik dat soort trajecten, en ik denk dat dat komt doordat ik een reëel beeld heb van de effecten van dat soort trajecten. De teneur is nogal eens dat workshops, trainingen of tweedaagse bijeenkomsten een beperkt effect hebben. Maar ik hoor uit de evalutaties steeds het tegenovergestelde.
De menselijke geest is een product van het brein, zeggen (hersen)wetenschappers. Alles wat je doet, voelt, denkt en gelooft komt voort uit de chemie en elektriciteit van je bovenkamer. Maar er zijn nog steeds deskundigen die geloven dat we een ziel hebben die buiten het brein kan bestaan. Tijdens dit leven zit die ziel ‘gevangen’ in ons lichaam. En hij werkt samen met het brein. 
Wie de discussie tussen voor- en tegenstanders van de ziel volgt, moet in elk geval opmerken dat het onderwerp nogal wat losmaakt. De passie waarmee ‘gestreden’ wordt, liegt er niet om. Men scheldt elkaar uit voor rotte vis, en het is ook al tot rechtszaken gekomen. Het onderwerp houdt ons kennelijk bezig.
Vandaag kregen we een nieuwe koning en namen we afscheid van de oude. De ouderen onder ons herinnerden zich nog de overgang van koningin Juliana naar koningin Beatrix in 1980. De sfeer was deze keer feestelijker. Of je nu wel of niet voor het koningshuis bent, het moment is historisch en verdient een gedicht. (Dit gedicht is gepubliceerd op www.egobert.wordpress.com; Bert’s niet-zakelijke blog.)
Vorige week sprak ik met een jonge IT-ondernemer. We hadden het over grote organisaties en hun toekomst. Alles wordt ‘leaner’ in organisatieland. Kleiner ook. Grote organisaties zullen zich opdelen in kleine units. Steeds meer werk zal in de toekomst gerobotiseerd en gecomputeriseerd worden. Cursussen gaan steeds vaker via internet en appjes lopen. Sommige bedrijven in de USA mikken alle cultuur- en gedragsonderdelen eruit. Ze lijden aan een vorm van bedrijfsanorexia en met name gedrag zit dan in de hoek waar de klappen vallen. Met betrekking tot de toekomst dient de vraag zich aan, of cultuur en gedrag überhaupt nog een rol zullen gaan spelen in bedrijfsvoering.
Ik verzet me op deze blog wel eens tegen slecht management. Ik hou van goede managers, mensen die er toe in staat zijn om een duidelijke meerwaarde te hebben, die een team beter kunnen laten presteren en in een betere sfeer. Maar uit gesprekken met allerlei goed gekwalificeerde mensen verneem ik dat organisaties momenteel regelmatig worden geleid door slechte managers. Dat zijn managers die denken dat teams beter presteren als je ze met cijfers om de oren slaat. Ze denken dat dat voldoende is om de boel in beweging te krijgen. Verder mikken ze regelmatig mails de organisatie in met gespierde taal. Niet zelden op vrijdagmiddagen, kort voor een weekend. Ze brengen stress en zelden continuïteit.
Bert Overbeek, is trainer, coach, interim manager en oprichter van Jongebazen. Opgeleid door NS en Schouten en Nelissen, besloot Jongebazen-eindredacteur Bert Overbeek na 25 jaar loondienst om voor zichzelf te gaan werken rond 2005. Hij wilde zijn klanten meer op maat bedienen, de basis van zijn werk verdiepen en de kwaliteit van zijn werk vergroten en had het gevoel dat hij daarvoor onafhankelijk moest kunnen opereren (www.pitchersupport.com). Hij is er gelukkig van geworden.



Laatste reacties
In reactie op wat Bas van der Veen schreef: ‘If you feed peanuts, you will get monkey…
reactie op: Hebben MT’s eigenlijk wel visie?Ik ga mee met de reactie van dhr. Viergever. Mijn recente werkgever was een Amerik…
reactie op: Hebben MT’s eigenlijk wel visie?Ik mis iets in deze discussie. Er wordt te gemakkelijk van uit gegaan dat bedrijven l…
reactie op: Hebben MT’s eigenlijk wel visie?